|

چپ آمریکایی سزاوار بهتر از جیل استاین است

کیت آرونوف

اگر سیاست عرصه نزاعی برای کسب منزلت اخلاقی بود، برنی سندرز و حزب سبز اکنون کنترل کامل قوه‌های سه‌گانه دولت را در اختیار داشتند، اما متأسفانه، قضیه از این قرار نیست. درست همچون سندرز، جیل استاین، رهبر حزب سبز، نیز به یک سمبل بدل شده است. رادیکال‌ها و ترقی‌خواهان بحق از آنکه بخواهند با اکراه بین دو گزینه بد یکی را انتخاب کنند، خسته شده‌اند. دراین‌میان، به نظر می‌رسد کارزار استاین در حال ارائه بدیلی برای این وضعیت است. جایی دورتر از شر دوگانه نولیبرالیسم جنگ‌طلب و ناسیونالیسم سفید، حزبی ایستاده که می‌تواند صادقانه ادعا کند در قبال مطالباتی به‌راستی مترقی متحد شده است؛ مطالباتی از جمله ‌گذار صددرصدی به انرژی‌های تجدیدپذیر تا سال 2030، رد پیمان شراکت ترنس‌پاسیفیک و افزایش حداقل دستمزدها به 15 دلار. این همان تغییراتی است که می‌تواند موجد تفاوت‌هایی اساسی در زندگی پایین‌ترین قشر شهروندان آمریکایی باشد و به طرز بالقوه‌ای سیاره تحت سکونتمان را از یک فروپاشی زیست‌محیطی نجات دهد، اما خبر بد آن است که استاین یا حزب سبز نمی‌توانند منشأ این تحولات باشند. دلیل آن نیز مشخص است. مسیر پرافت‌وخیز حزب سبز به سمت کرسی ریاست‌جمهوری مملو از همان تله‌هایی است که دامن‌گیر سیاست‌های متعارف حزب دموکرات شده است: تکیه بیش از حد بر جایگاه ریاست‌جمهوری و فرایند صرف انتخاباتی و امتناع از برعهده‌گرفتن مسئولیت آن سنخ سازماندهی عمیق سیاسی و اجتماعی که برای تغییر وضعیت بازی در این عرصه‌ها ضروری است. برایند این وضعیت برای سبزها، سیاستی است که بیش از آنکه در سودای به‌دست‌آوردن قدرت دولتی باشد، دل‌مشغول به حق‌‌بودن است.
به قول آنتونیو گرامشی، مارکسیست ایتالیایی، «اگر کسی خواستار تحول در وضع موجود است، باید به طرز سهمناکی، تمامی توجه خود را قاطعانه معطوف شرایط جاری کند». امروز، آن شرایط از این قرارند: سندرز، سوسیالیستی خودخوانده، همین اواخر با کسب 12‌ میلیون رأی در سطح ملی و 46 درصد از آرای نمایندگان متعهد حزب دموکرات، در 22 ایالت پیروز شده است. او همچنین بنا بر نتایج نظرسنجی مشترک اکونومیست و مؤسسه YouGov در ماه آوریل، محبوب‌ترین سیاست‌مدار حال‌حاضر ایالات متحده است. از طرف دیگر، جنبش‌های اجتماعی متعدد، از اشغال وال‌استریت گرفته تا جنبش جوانان مهاجر فاقد ویزا موسوم به خیالباف‌ها، دست‌به‌کار تغییر جو سیاسی کشور بوده و پیروزی‌هایی تاریخی نیز به دست آورده‌اند. نشانه‌ها حکایت از استمرار آن انقلاب سیاسی دارد که با جرقه کارزار سندرز به راه افتاد؛ حالا چه با خود سندرز، چه با دیگر رهبران جنبش که هرروز بیش از پیش به این باور می‌رسند حزب دموکرات و مبارزات انتخاباتی عرصه‌هایی تسخیرشدنی هستند. با تمام این اوصاف، استاین پیروز نخواهد شد. در سال 2012، او تنها 0.4 درصد آرا را به دست آورد. موضوع نگران‌کننده‌تر اما وضعیت خود حزب است.
سند رسمی طرح جمع‌آوری اعانات برای حزب سبز که در نوامبر 2015 تنظیم شده، شاهدی بر وضعیت تأسف‌آور مالی این حزب است. اهداکنندگان مالی دسته‌دسته حزب را ترک کرده و دلیل این کار خود را نیز ناکارآمدی و کشمکش‌های درونی آن دانسته‌اند. به نوشته تنظیم‌کنندگان سند، «حزب برای ترغیب دوباره اهداکنندگان، نیازمند دست‌کم دو چیز است: یک دلیل خوب برای آنکه همین حالا باید کمک کرد و البته این باور که کمک به این سازمان حزبی نتایجی عینی و تغییراتی واقعی به بار خواهد آورد؛ ملزوماتی که تحقق آنان برای حزب سبز، اگر نه غیرممکن، اما دست‌کم بسیار دشوار است». در این سند همچنین اذعان شده که حزب با نمایش کمترین هم‌بستگی و اتفاق‌نظر پیرامون اهداف و برنامه‌هایش، قادر نخواهد بود افراد زیادی را جذب خود کرده یا در صفوف خود حفظ کند. بنابراین اگر بخواهیم به زبان سند خود حزب سخن بگوییم، سبزها هیچ برنامه‌ای برای به‌دست‌آوردن قدرت ندارند. این در حالی است که من در مراودات اخیر خود دریافته‌ام به باور قاطبه چپ‌گرایان، آنچه چپ امروز نیاز دارد، طرح و برنامه‌ای برای انتخابات و غیر آن است.
برای کمپین استاین اما سیاست کارزار ایدئولوژی و نه قدرت است که مستلزم هیچ برنامه عینی‌ای نیست. استاین به‌تازگی در مصاحبه‌ای مدعی شده اگر برای استقرار قدرت ناچار از شکست در انتخابات باشیم، باید این کار را انجام دهیم، اما واقعیت آن است که چپ هیچ‌گاه به اندازه امروز نیازمند آن نبوده تا به پیروزی فکر کند؛ آن‌هم با اتکا به‌ هر وسیله‌ای، از جمله حزب دموکرات که بتواند هدف را توجیه کند. از طرف دیگر، اگر تاریخ تغییر و تحولات در ایالات متحده برای ما درسی به‌همراه داشته باشد، این است که از نیو دیل گرفته تا جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان، کارزار انتخاباتی تنها عامل و رکن اساسی سیاست نیست؛ بلکه صرفا یک عرصه مبارزاتی در میان خیل انبوهی از امکان‌هاست. راهپیمایی، اعتصاب و نافرمانی مدنی همواره محل عرضه مؤثر قدرت طبقات کارگر بوده‌اند که از مسئله حق رأی زنان تا اصلاحات مهاجرتی، به پیروزی‌های کلیدی دست یافته‌اند. دراین‌میان و در شرایطی که سندرز کمپین خود را در چارچوب بسط و ادامه مبارزات جنبشی به عرصه انتخاباتی طرح‌ریزی کرده بود، استاین مبارزات بحق یک حزب حاشیه‌ای را مترادف با موفقیت می‌داند. شاید بزرگ‌ترین اشتباه استاین آن باشد که یک کارزار بیهوده انتخاباتی و حضور چهار سال یک‌بار در حوزه‌های رأی‌گیری را با انقلاب اشتباه گرفته است. نامزدی او توجه‌ها را از آن دست اقدامات آهسته، اما پیوسته‌ای که سازمان‌دهندگان و منتقدان ترقی‌خواه فرایند انتخاباتی به منظور تغییر قوانین بازی در پیش گرفته‌اند، منحرف می‌کند. استاین همچنین با بت‌سازی از جایگاه حاشیه‌ای و بیرونی حزب متبوعش، در حقیقت دیدگاه‌های مخاطره‌آمیز و کوتاه‌بینانه موجود درباره توانایی‌ها و دستاوردهای عینی چپ را تقویت می‌کند.
53 درصد از آمریکایی‌ها خواهان افزایش حداقل دستمزدها بوده و تقریبا همین تعداد خواهان افزایش میزان حداقلی دستمزدها به 15 دلار در روز هستند. 43 درصدی از جنبش عدالت‌طلبی سیاهان حمایت می‌کنند. نگرانی‌ها درباره گرمایش جهانی به بالاترین میزان در هشت سال گذشته رسیده است. در مواجهه با تیراندازی‌ها و خشونت‌های هرروزه پلیس و همچنین فجایع اقلیمی پیش‌رو، چپ ناگزیر از پیروزی است. چنین امری مستلزم رخنه در تمامی سطوح دولتی و به‌کارگرفتن تمامی فرصت‌ها و امکانات موجود است. همان‌طور که کمپین سندرز به وضوح نشان داد، چپ امروز به بالاترین میزان محبوبیت و قدرت خود در دهه‌های گذشته رسیده است. اکنون این شانس وجود دارد که صدها نفر از رهبران ترقی‌خواه و چه‌بسا رادیکال براي مناصب محلی و دولتی انتخاب شده و چالشی جدی در قبال آن‌دست کرسی‌های مجالس ایالتی، شوراهای شهر و حتی سنا باشند که مدت‌هاست در قبضه حامیان وضع موجود است. این نیروها وقتی به جنبش‌های ستیزه‌جوی مردمی متصل شوند، قادر خواهند بود فضای سیاسی را در مخالفت با کاسب‌کاری معمول دموکرات‌ها، به سمت‌وسوی جامعه‌ای عادلانه‌تر متحول کنند. نتیجه آنکه ترامپ و کلینتون جایگزین دارند، اما باید مطمئن بود که این بدیل نه از جانب جیل استاین و نه تا انتخابات ماه نوامبر ظهور نخواهد کرد.
منبع: In These Times

اگر سیاست عرصه نزاعی برای کسب منزلت اخلاقی بود، برنی سندرز و حزب سبز اکنون کنترل کامل قوه‌های سه‌گانه دولت را در اختیار داشتند، اما متأسفانه، قضیه از این قرار نیست. درست همچون سندرز، جیل استاین، رهبر حزب سبز، نیز به یک سمبل بدل شده است. رادیکال‌ها و ترقی‌خواهان بحق از آنکه بخواهند با اکراه بین دو گزینه بد یکی را انتخاب کنند، خسته شده‌اند. دراین‌میان، به نظر می‌رسد کارزار استاین در حال ارائه بدیلی برای این وضعیت است. جایی دورتر از شر دوگانه نولیبرالیسم جنگ‌طلب و ناسیونالیسم سفید، حزبی ایستاده که می‌تواند صادقانه ادعا کند در قبال مطالباتی به‌راستی مترقی متحد شده است؛ مطالباتی از جمله ‌گذار صددرصدی به انرژی‌های تجدیدپذیر تا سال 2030، رد پیمان شراکت ترنس‌پاسیفیک و افزایش حداقل دستمزدها به 15 دلار. این همان تغییراتی است که می‌تواند موجد تفاوت‌هایی اساسی در زندگی پایین‌ترین قشر شهروندان آمریکایی باشد و به طرز بالقوه‌ای سیاره تحت سکونتمان را از یک فروپاشی زیست‌محیطی نجات دهد، اما خبر بد آن است که استاین یا حزب سبز نمی‌توانند منشأ این تحولات باشند. دلیل آن نیز مشخص است. مسیر پرافت‌وخیز حزب سبز به سمت کرسی ریاست‌جمهوری مملو از همان تله‌هایی است که دامن‌گیر سیاست‌های متعارف حزب دموکرات شده است: تکیه بیش از حد بر جایگاه ریاست‌جمهوری و فرایند صرف انتخاباتی و امتناع از برعهده‌گرفتن مسئولیت آن سنخ سازماندهی عمیق سیاسی و اجتماعی که برای تغییر وضعیت بازی در این عرصه‌ها ضروری است. برایند این وضعیت برای سبزها، سیاستی است که بیش از آنکه در سودای به‌دست‌آوردن قدرت دولتی باشد، دل‌مشغول به حق‌‌بودن است.
به قول آنتونیو گرامشی، مارکسیست ایتالیایی، «اگر کسی خواستار تحول در وضع موجود است، باید به طرز سهمناکی، تمامی توجه خود را قاطعانه معطوف شرایط جاری کند». امروز، آن شرایط از این قرارند: سندرز، سوسیالیستی خودخوانده، همین اواخر با کسب 12‌ میلیون رأی در سطح ملی و 46 درصد از آرای نمایندگان متعهد حزب دموکرات، در 22 ایالت پیروز شده است. او همچنین بنا بر نتایج نظرسنجی مشترک اکونومیست و مؤسسه YouGov در ماه آوریل، محبوب‌ترین سیاست‌مدار حال‌حاضر ایالات متحده است. از طرف دیگر، جنبش‌های اجتماعی متعدد، از اشغال وال‌استریت گرفته تا جنبش جوانان مهاجر فاقد ویزا موسوم به خیالباف‌ها، دست‌به‌کار تغییر جو سیاسی کشور بوده و پیروزی‌هایی تاریخی نیز به دست آورده‌اند. نشانه‌ها حکایت از استمرار آن انقلاب سیاسی دارد که با جرقه کارزار سندرز به راه افتاد؛ حالا چه با خود سندرز، چه با دیگر رهبران جنبش که هرروز بیش از پیش به این باور می‌رسند حزب دموکرات و مبارزات انتخاباتی عرصه‌هایی تسخیرشدنی هستند. با تمام این اوصاف، استاین پیروز نخواهد شد. در سال 2012، او تنها 0.4 درصد آرا را به دست آورد. موضوع نگران‌کننده‌تر اما وضعیت خود حزب است.
سند رسمی طرح جمع‌آوری اعانات برای حزب سبز که در نوامبر 2015 تنظیم شده، شاهدی بر وضعیت تأسف‌آور مالی این حزب است. اهداکنندگان مالی دسته‌دسته حزب را ترک کرده و دلیل این کار خود را نیز ناکارآمدی و کشمکش‌های درونی آن دانسته‌اند. به نوشته تنظیم‌کنندگان سند، «حزب برای ترغیب دوباره اهداکنندگان، نیازمند دست‌کم دو چیز است: یک دلیل خوب برای آنکه همین حالا باید کمک کرد و البته این باور که کمک به این سازمان حزبی نتایجی عینی و تغییراتی واقعی به بار خواهد آورد؛ ملزوماتی که تحقق آنان برای حزب سبز، اگر نه غیرممکن، اما دست‌کم بسیار دشوار است». در این سند همچنین اذعان شده که حزب با نمایش کمترین هم‌بستگی و اتفاق‌نظر پیرامون اهداف و برنامه‌هایش، قادر نخواهد بود افراد زیادی را جذب خود کرده یا در صفوف خود حفظ کند. بنابراین اگر بخواهیم به زبان سند خود حزب سخن بگوییم، سبزها هیچ برنامه‌ای برای به‌دست‌آوردن قدرت ندارند. این در حالی است که من در مراودات اخیر خود دریافته‌ام به باور قاطبه چپ‌گرایان، آنچه چپ امروز نیاز دارد، طرح و برنامه‌ای برای انتخابات و غیر آن است.
برای کمپین استاین اما سیاست کارزار ایدئولوژی و نه قدرت است که مستلزم هیچ برنامه عینی‌ای نیست. استاین به‌تازگی در مصاحبه‌ای مدعی شده اگر برای استقرار قدرت ناچار از شکست در انتخابات باشیم، باید این کار را انجام دهیم، اما واقعیت آن است که چپ هیچ‌گاه به اندازه امروز نیازمند آن نبوده تا به پیروزی فکر کند؛ آن‌هم با اتکا به‌ هر وسیله‌ای، از جمله حزب دموکرات که بتواند هدف را توجیه کند. از طرف دیگر، اگر تاریخ تغییر و تحولات در ایالات متحده برای ما درسی به‌همراه داشته باشد، این است که از نیو دیل گرفته تا جنبش حقوق مدنی سیاه‌پوستان، کارزار انتخاباتی تنها عامل و رکن اساسی سیاست نیست؛ بلکه صرفا یک عرصه مبارزاتی در میان خیل انبوهی از امکان‌هاست. راهپیمایی، اعتصاب و نافرمانی مدنی همواره محل عرضه مؤثر قدرت طبقات کارگر بوده‌اند که از مسئله حق رأی زنان تا اصلاحات مهاجرتی، به پیروزی‌های کلیدی دست یافته‌اند. دراین‌میان و در شرایطی که سندرز کمپین خود را در چارچوب بسط و ادامه مبارزات جنبشی به عرصه انتخاباتی طرح‌ریزی کرده بود، استاین مبارزات بحق یک حزب حاشیه‌ای را مترادف با موفقیت می‌داند. شاید بزرگ‌ترین اشتباه استاین آن باشد که یک کارزار بیهوده انتخاباتی و حضور چهار سال یک‌بار در حوزه‌های رأی‌گیری را با انقلاب اشتباه گرفته است. نامزدی او توجه‌ها را از آن دست اقدامات آهسته، اما پیوسته‌ای که سازمان‌دهندگان و منتقدان ترقی‌خواه فرایند انتخاباتی به منظور تغییر قوانین بازی در پیش گرفته‌اند، منحرف می‌کند. استاین همچنین با بت‌سازی از جایگاه حاشیه‌ای و بیرونی حزب متبوعش، در حقیقت دیدگاه‌های مخاطره‌آمیز و کوتاه‌بینانه موجود درباره توانایی‌ها و دستاوردهای عینی چپ را تقویت می‌کند.
53 درصد از آمریکایی‌ها خواهان افزایش حداقل دستمزدها بوده و تقریبا همین تعداد خواهان افزایش میزان حداقلی دستمزدها به 15 دلار در روز هستند. 43 درصدی از جنبش عدالت‌طلبی سیاهان حمایت می‌کنند. نگرانی‌ها درباره گرمایش جهانی به بالاترین میزان در هشت سال گذشته رسیده است. در مواجهه با تیراندازی‌ها و خشونت‌های هرروزه پلیس و همچنین فجایع اقلیمی پیش‌رو، چپ ناگزیر از پیروزی است. چنین امری مستلزم رخنه در تمامی سطوح دولتی و به‌کارگرفتن تمامی فرصت‌ها و امکانات موجود است. همان‌طور که کمپین سندرز به وضوح نشان داد، چپ امروز به بالاترین میزان محبوبیت و قدرت خود در دهه‌های گذشته رسیده است. اکنون این شانس وجود دارد که صدها نفر از رهبران ترقی‌خواه و چه‌بسا رادیکال براي مناصب محلی و دولتی انتخاب شده و چالشی جدی در قبال آن‌دست کرسی‌های مجالس ایالتی، شوراهای شهر و حتی سنا باشند که مدت‌هاست در قبضه حامیان وضع موجود است. این نیروها وقتی به جنبش‌های ستیزه‌جوی مردمی متصل شوند، قادر خواهند بود فضای سیاسی را در مخالفت با کاسب‌کاری معمول دموکرات‌ها، به سمت‌وسوی جامعه‌ای عادلانه‌تر متحول کنند. نتیجه آنکه ترامپ و کلینتون جایگزین دارند، اما باید مطمئن بود که این بدیل نه از جانب جیل استاین و نه تا انتخابات ماه نوامبر ظهور نخواهد کرد.
منبع: In These Times

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.