|

برگ سبزی برای روزنامه‌نگاران

ابراهیم باستانی پاریزی . نویسنده و مورخ

این روزها کاریکاتور‌ها بیشتر از سرمقاله‌ها کاربرد دارند. دوستی داشتم که می‌گفت مرا به علت بی‌سوادی از ژاندارمری بیرون کردند و به همین خاطر آمدم در روزنامه و سرمقاله نوشتم. من خود در سال 1318 در روستای پاریز مجله ندای پاریز را به صورت دستی منتشر می‌کردم و دو مشترک داشتم که یکی از آنها، معلم مدرسه‌ام بود. او به عنوان حق اشتراک دو قران و 10 شاهی پرداخت می‌کرد. اولین مقاله‌ام با عنوان «تقصیر با مردان است نه زن‌ها» در سال 1321 در روزنامه بیداری کرمان چاپ شد و دلم خوش بود که نامم در روزنامه بیاید. بعد از گذشت سال‌ها از آن زمان، وقتی خوب فکر می‌کنم می‌بینم روزنامه‌نگاری شوق می‌خواهد و الا چیزی ندارد؛ چون خرج روزنامه‌نگار به دخلش نمی‌خورد و تنها علاقه است که او را در راهش مستحکم می‌کند. خانم گیتی سمسار (الهی) چند صباحی است در سالگرد درگذشت مرحوم دکتر مهدی سمسار جایزه‌ای را برای روزنامه‌نگاران در نظر گرفته‌اند که پنجشنبه گذشته شاهد برپایی ششمین دوره آن بودیم. ایشان با اهدای این جایزه، برگ سبزی را برای روزنامه‌نگاران به ارمغان آوردند و چه نام خوبی برای این جایزه انتخاب کردند. سمسار، یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان و مترجمان ایران است و کتاب‌های زیادی در مورد ایران و دوران هخامنشی و پیش از اسلام ترجمه کرده که در حال حاضر به چاپ‌های پنجم و بیشتر رسیده است. کتاب «هنر جنگ» او بی‌نظیر است.
خوشوقتم که نیت او عملی شد و نویسندگان و روزنامه‌نگاران و کاریکاتوریست‌های جوان تحت لوای جایزه‌ای به نام او تشویق می‌شوند. درست است که جایزه امید، «نوبل» و «اسکار» نیست که دنیا را فرا بگیرد؛ ولی همین که هست، مایه امید است. مراسم اعطای این جایزه با اینکه کوچک و ساده برگزار شد اما بزرگ بود و همه کسانی که به این مراسم آمدند اهلیت داشتند. خوشحالم دوستان و همکاران ما، این جایزه را به دوستانی که اهلیت دارند اهدا می‌کنند. امسال هنرمند جوان آقای هادی حیدری این جایزه را دریافت کرد. او با آنکه جوان است ولی کارنامه پرباری به ویژه در کاریکاتور دارد. در پایان، توفیق همه روزنامه‌نگاران را خواستارم. به گرفتاری‌های آنان واقفم و می‌دانم کار روزنامه‌نگاری، دشوار است و عشق و علاقه می‌خواهد.
این روزها کاریکاتور‌ها بیشتر از سرمقاله‌ها کاربرد دارند. دوستی داشتم که می‌گفت مرا به علت بی‌سوادی از ژاندارمری بیرون کردند و به همین خاطر آمدم در روزنامه و سرمقاله نوشتم. من خود در سال 1318 در روستای پاریز مجله ندای پاریز را به صورت دستی منتشر می‌کردم و دو مشترک داشتم که یکی از آنها، معلم مدرسه‌ام بود. او به عنوان حق اشتراک دو قران و 10 شاهی پرداخت می‌کرد. اولین مقاله‌ام با عنوان «تقصیر با مردان است نه زن‌ها» در سال 1321 در روزنامه بیداری کرمان چاپ شد و دلم خوش بود که نامم در روزنامه بیاید. بعد از گذشت سال‌ها از آن زمان، وقتی خوب فکر می‌کنم می‌بینم روزنامه‌نگاری شوق می‌خواهد و الا چیزی ندارد؛ چون خرج روزنامه‌نگار به دخلش نمی‌خورد و تنها علاقه است که او را در راهش مستحکم می‌کند. خانم گیتی سمسار (الهی) چند صباحی است در سالگرد درگذشت مرحوم دکتر مهدی سمسار جایزه‌ای را برای روزنامه‌نگاران در نظر گرفته‌اند که پنجشنبه گذشته شاهد برپایی ششمین دوره آن بودیم. ایشان با اهدای این جایزه، برگ سبزی را برای روزنامه‌نگاران به ارمغان آوردند و چه نام خوبی برای این جایزه انتخاب کردند. سمسار، یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان و مترجمان ایران است و کتاب‌های زیادی در مورد ایران و دوران هخامنشی و پیش از اسلام ترجمه کرده که در حال حاضر به چاپ‌های پنجم و بیشتر رسیده است. کتاب «هنر جنگ» او بی‌نظیر است.
خوشوقتم که نیت او عملی شد و نویسندگان و روزنامه‌نگاران و کاریکاتوریست‌های جوان تحت لوای جایزه‌ای به نام او تشویق می‌شوند. درست است که جایزه امید، «نوبل» و «اسکار» نیست که دنیا را فرا بگیرد؛ ولی همین که هست، مایه امید است. مراسم اعطای این جایزه با اینکه کوچک و ساده برگزار شد اما بزرگ بود و همه کسانی که به این مراسم آمدند اهلیت داشتند. خوشحالم دوستان و همکاران ما، این جایزه را به دوستانی که اهلیت دارند اهدا می‌کنند. امسال هنرمند جوان آقای هادی حیدری این جایزه را دریافت کرد. او با آنکه جوان است ولی کارنامه پرباری به ویژه در کاریکاتور دارد. در پایان، توفیق همه روزنامه‌نگاران را خواستارم. به گرفتاری‌های آنان واقفم و می‌دانم کار روزنامه‌نگاری، دشوار است و عشق و علاقه می‌خواهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.