|

آقایان شما مأمورید نه مالک

بهرام دبيري

از بریدن درختان کهن‌سال و خشکاندن باغ‌ها و ویرانی‌ بناهای تاریخی گفته‌ایم و گفته‌اند و همه بیهوده. اما این‌بار موضوع دیگری است. از آن روزها که معصومه سیحون از دزدی و بدل‌کاری و بی‌سامانی آثار موزه هنرهای معاصر می‌گفت و کسی نمی‌شنید سال‌ها گذشته است. حالا چندسالی است که این حرف‌ها ظاهرا کم‌کم گوش شنوایی پیدا کرده است. چنان‌که تعدادی از نمایندگان مجلس متوجه شده‌اند و پیگیر.
شنیدیم معاونت وزارت ارشاد تصمیم به واگذاری موزه هنرهای معاصر گرفته است؛ «البته با حذف تشریفات!» آقای معاون وزیر انکار کرد. فردایش سند این واگذاری خودسرانه به فضای خبری آمد، دیگر جای انکار نبود. جمعی به اعتراض جلوی موزه هنرهای معاصر گرد آمدند و موجب عقب‌نشینی این آقایان شدند و عجالتا موضوع منتفی شد. (درباره واگذاری موزه هنرهای اهواز بی‌خبر ماندیم، واگذار شد و اکنون طبقه اول آن موزه چلوکبابی شده است). سال‌‌هاست شنیده‌ایم تعدادی از آثار موزه رضا عباسی که به استاد کارشناس سپرده شده بود، با بدلی عوض شد و به دیوار موزه رضا عباسی رفت. کسی پیگیری نکرد.
تعدادی از آثار موزه هنرهای معاصر به‌ نظر آقایان کارهای مهمی نبودند و به مرکز هنرهای تجسمی سپرده شدند و دیدیم که 17 اثر یا بیشتر از این آثار از مرکز دزدیده و در خیابان فروخته شدند و آقای کارشناس موزه هنرهای معاصر بعضی از این آثار را برای فلان بانک خریداری کرد و گفت بی‌خبر بودم.
شنیدیم و دیدیم که هنوز که هنوز است، فهرست کاملی از آثار گنجینه تهیه نشده و در اختیار نیست.
آقای رئیس موزه در مصاحبه‌ای گفت حدود هزارو 500 اثر در موزه نگهداری می‌شود (از این اعداد با تفاوت‌های بسیار زیاد شنیدیم) واژه «حدودا» باورنکردنی است، چراکه هر یک از این آثار میلیاردها قیمت دارند و اموال این ملت هستند. «حدودا» اغلب پیش‌ آمده که مدیران مردم را نامحرم دانسته‌اند، اما این بار موزه هنرهای معاصر و دست‌اندرکاران معامله، مجلس شورای اسلامی را هم بی‌خبر گذاشته‌اند.
آقایان شما مالک این سرزمین و اموال آن نیستيد. ما شما را گماشته‌ایم با حقوق و مزایای مکفی تا از دارایی‌مان نگهداری کنید. شما خودسرانه عمل می‌کنید و این غیرقانونی است. آیا این جنب‌وجوش گسترده‌ای را که در فضای هنرهای تجسمی ایران است نمی‌بینید؟ آیا این آثار اموال این مردمان نیستند؟ آیا دانشجویان هنر دانشکده‌های ما نیازمند نیستند که این آثار را از نزدیک ببینند و بشناسند. بد نیست که آقای رئیس می‌گوید میهمانان خارجی ما می‌آیند و از دیدن این آثار لذت می‌برند؟
از بانوان محترم و مسئول مجلس شورای اسلامی سپاسگزارم که پیگیری این پرونده و دیگر دل‌نگرانی‌های جامعه فرهنگی ایران را درک می‌کنند. امیدوارم این پیگیری در تمام زمینه‌هایی که موضوع نگرانی جامعه‌ هنری ایران است، ادامه پیدا کند و راهکارهای سنجیده‌ای فراهم شود تا هر مسئولی خودسرانه و غیرمسئولانه و به احتمال زیاد سودجویانه به اموال بی‌همتای هنری این مملکت دست‌درازی نکند. «من در این یادداشت تنها به نگرانی‌های جامعه فرهنگی ایران اشاره کردم، اثبات یا رد این نگرانی‌ها را به مجلس شورای اسلامی و قوه قضائیه واگذار می‌کنم».

از بریدن درختان کهن‌سال و خشکاندن باغ‌ها و ویرانی‌ بناهای تاریخی گفته‌ایم و گفته‌اند و همه بیهوده. اما این‌بار موضوع دیگری است. از آن روزها که معصومه سیحون از دزدی و بدل‌کاری و بی‌سامانی آثار موزه هنرهای معاصر می‌گفت و کسی نمی‌شنید سال‌ها گذشته است. حالا چندسالی است که این حرف‌ها ظاهرا کم‌کم گوش شنوایی پیدا کرده است. چنان‌که تعدادی از نمایندگان مجلس متوجه شده‌اند و پیگیر.
شنیدیم معاونت وزارت ارشاد تصمیم به واگذاری موزه هنرهای معاصر گرفته است؛ «البته با حذف تشریفات!» آقای معاون وزیر انکار کرد. فردایش سند این واگذاری خودسرانه به فضای خبری آمد، دیگر جای انکار نبود. جمعی به اعتراض جلوی موزه هنرهای معاصر گرد آمدند و موجب عقب‌نشینی این آقایان شدند و عجالتا موضوع منتفی شد. (درباره واگذاری موزه هنرهای اهواز بی‌خبر ماندیم، واگذار شد و اکنون طبقه اول آن موزه چلوکبابی شده است). سال‌‌هاست شنیده‌ایم تعدادی از آثار موزه رضا عباسی که به استاد کارشناس سپرده شده بود، با بدلی عوض شد و به دیوار موزه رضا عباسی رفت. کسی پیگیری نکرد.
تعدادی از آثار موزه هنرهای معاصر به‌ نظر آقایان کارهای مهمی نبودند و به مرکز هنرهای تجسمی سپرده شدند و دیدیم که 17 اثر یا بیشتر از این آثار از مرکز دزدیده و در خیابان فروخته شدند و آقای کارشناس موزه هنرهای معاصر بعضی از این آثار را برای فلان بانک خریداری کرد و گفت بی‌خبر بودم.
شنیدیم و دیدیم که هنوز که هنوز است، فهرست کاملی از آثار گنجینه تهیه نشده و در اختیار نیست.
آقای رئیس موزه در مصاحبه‌ای گفت حدود هزارو 500 اثر در موزه نگهداری می‌شود (از این اعداد با تفاوت‌های بسیار زیاد شنیدیم) واژه «حدودا» باورنکردنی است، چراکه هر یک از این آثار میلیاردها قیمت دارند و اموال این ملت هستند. «حدودا» اغلب پیش‌ آمده که مدیران مردم را نامحرم دانسته‌اند، اما این بار موزه هنرهای معاصر و دست‌اندرکاران معامله، مجلس شورای اسلامی را هم بی‌خبر گذاشته‌اند.
آقایان شما مالک این سرزمین و اموال آن نیستيد. ما شما را گماشته‌ایم با حقوق و مزایای مکفی تا از دارایی‌مان نگهداری کنید. شما خودسرانه عمل می‌کنید و این غیرقانونی است. آیا این جنب‌وجوش گسترده‌ای را که در فضای هنرهای تجسمی ایران است نمی‌بینید؟ آیا این آثار اموال این مردمان نیستند؟ آیا دانشجویان هنر دانشکده‌های ما نیازمند نیستند که این آثار را از نزدیک ببینند و بشناسند. بد نیست که آقای رئیس می‌گوید میهمانان خارجی ما می‌آیند و از دیدن این آثار لذت می‌برند؟
از بانوان محترم و مسئول مجلس شورای اسلامی سپاسگزارم که پیگیری این پرونده و دیگر دل‌نگرانی‌های جامعه فرهنگی ایران را درک می‌کنند. امیدوارم این پیگیری در تمام زمینه‌هایی که موضوع نگرانی جامعه‌ هنری ایران است، ادامه پیدا کند و راهکارهای سنجیده‌ای فراهم شود تا هر مسئولی خودسرانه و غیرمسئولانه و به احتمال زیاد سودجویانه به اموال بی‌همتای هنری این مملکت دست‌درازی نکند. «من در این یادداشت تنها به نگرانی‌های جامعه فرهنگی ایران اشاره کردم، اثبات یا رد این نگرانی‌ها را به مجلس شورای اسلامی و قوه قضائیه واگذار می‌کنم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.