«ترامپ» میراث دولت اوباماست
«باراک اوباما»، رئیسجمهوری آمریکا، در یک مصاحبه با مجله نیویورکپست گفته بود: اگر شما به گذشته نگاه کرده و سخنرانیهای من را هنگام کاندیداتوریام برای سنای آمریکا در سال ۲۰۰۳ بخوانید یا عقبتر رفته و اظهاراتی که هنگام دوران حضورم در دانشگاه حقوق هاروارد مطرح کردم را ببینید، جهانبینی من کاملا مثل همیشه است. این اظهارنظر اوباما، از آنجا که تنها نشاندهنده غرور و افتخار به خود است، تأسفبرانگیز است. برای اوباما مهم نیست که جهان به آتش کشیده شده، آمریکا فضای چندقطبی پیدا کرده، طرح بهداشت و درمان اوباما تبدیل به یک طرح بیمار شده، اقتصاد با سرعت یک حلزون رشد پیدا کرده یا اینکه بسیاری از شهرهای آمریکا تبدیل به یک میدان جنگ نژادی شدهاند. اوباما ظاهرا معتقد است که هیچکدام از این مشکلات تقصیر او نیست. درحالیکه رأیدهندگان، متمرکز بر انتخاب جانشینی برای اوباما هستند، اما خود او متمرکز بر میراث خودش است. بخش عمده تلاشهای او در آستانه خروجش از ریاستجمهوری صرف توضیح این میشود که چه کارهایی انجام داده و همچنین تأکید میکند که کارهایی که او انجام داده درست بودهاند. از نظر اوباما کارهایش همیشه درست است. اگرچه در
حرفهای او چیز جدیدی وجود ندارد، اما میتوان یکسری نکات ارزشمند را از نحوه دفاع او از یک میراث دفاع ناپذیر برداشت کرد. این باید هشداری برای دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون نسبت به اینکه در قدرت چه تلههایی است، باشد. بههرحال کسی که ماه ژانویه آینده بهعنوان برنده انتخابات ریاستجمهوری سوگند یاد خواهد کرد، در خواهد یافت که غرور و تکبر عامل مشترک بسیاری از شکستهای اوباما بوده است. او در یک مقطع گفته بود به این نتیجه رسیده که منتقدانش حتی برای آنکه در ارزیابی یا توصیههای خود عادل باشند، تلاش نمیکنند و از نظر نخستین رئیسجمهوری رنگینپوست آمریکا، این موجب میشود که او منتقدانش را نادیده بگیرد و آزادی بیشتری پیدا کند. میتوانیم نگاهی به دوران ریاستجمهوری جورج دبلیو. بوش بیندازیم. در آن زمان همه قبول داشتند که او رئیسجمهوری است که باید به دلیل مشکلات کشور پاسخگو دانسته شود. در آن زمان تقصیر جنگی که هرگز آنگونه که برنامهریزی شده بود، مؤثر نیفتاد یا تأثیر یک بلای طبیعی یا فاجعه اقتصادی به دوش رئیسجمهور بود، اما در دوره اوباما او بههمراه همراهان بهانهتراشش با هوشمندی این روند را تغییر دادند، اکنون مردم
آمریکا هستند که مقصر هر اتفاق اشتباهی تلقی میشوند. اوباما در کمپین انتخاباتی سال ۲۰۰۸ در مراسمی در سانفرانسیسکو گفته بود: مردم سفیدپوست طبقه کارگر در پنسیلوانیا و جاهایی مثل آن به آسیبپذیری اقتصادی دچار شده و نفرتی را در درون خود حس میکنند و در قبال افرادی که مثل آنها نیستند متوسل به سلاح، بهانههای مذهبی یا خصومت میشوند. او در ادامه این اظهاراتش گفته بود: همین افراد احساسات ضدمهاجران و ضدصاحبمنصبان تجاری را بهعنوان راهی برای ابراز نارضایتیهای خود در پیش گرفتهاند. تصور کنید اگر اوباما به حرفهای این افراد گوش میداد یا مشکلات آنها را مشروع میدانست، وضعیت چگونه بود، اما اوباما گلایههای آنها را تنها سروصدای اضافی میدانست و آنها را یکسری افراد متعصب تلقی میکرد. در نهایت این رویکرد اوباما موجب شده بود او کشور را با نفرت بیشتر و با اختلاف و تفرقه بیشتری به نسبت آغاز ریاستجمهوریاش بهجا بگذارد. ظهور ترامپ بهعنوان یک عامل مخالفت با مهاجرت یا صاحبمنصبان تجاری یک بخش بزرگ از میراث اوباماست. رسیدن ترامپ به ریاستجمهوری مطمئنا تغییرشکلی که اوباما در ذهن داشت، نیست، اما تغییری است که بر او تحمیل
میشود.
نیویورکپست
«باراک اوباما»، رئیسجمهوری آمریکا، در یک مصاحبه با مجله نیویورکپست گفته بود: اگر شما به گذشته نگاه کرده و سخنرانیهای من را هنگام کاندیداتوریام برای سنای آمریکا در سال ۲۰۰۳ بخوانید یا عقبتر رفته و اظهاراتی که هنگام دوران حضورم در دانشگاه حقوق هاروارد مطرح کردم را ببینید، جهانبینی من کاملا مثل همیشه است. این اظهارنظر اوباما، از آنجا که تنها نشاندهنده غرور و افتخار به خود است، تأسفبرانگیز است. برای اوباما مهم نیست که جهان به آتش کشیده شده، آمریکا فضای چندقطبی پیدا کرده، طرح بهداشت و درمان اوباما تبدیل به یک طرح بیمار شده، اقتصاد با سرعت یک حلزون رشد پیدا کرده یا اینکه بسیاری از شهرهای آمریکا تبدیل به یک میدان جنگ نژادی شدهاند. اوباما ظاهرا معتقد است که هیچکدام از این مشکلات تقصیر او نیست. درحالیکه رأیدهندگان، متمرکز بر انتخاب جانشینی برای اوباما هستند، اما خود او متمرکز بر میراث خودش است. بخش عمده تلاشهای او در آستانه خروجش از ریاستجمهوری صرف توضیح این میشود که چه کارهایی انجام داده و همچنین تأکید میکند که کارهایی که او انجام داده درست بودهاند. از نظر اوباما کارهایش همیشه درست است. اگرچه در
حرفهای او چیز جدیدی وجود ندارد، اما میتوان یکسری نکات ارزشمند را از نحوه دفاع او از یک میراث دفاع ناپذیر برداشت کرد. این باید هشداری برای دونالد ترامپ و هیلاری کلینتون نسبت به اینکه در قدرت چه تلههایی است، باشد. بههرحال کسی که ماه ژانویه آینده بهعنوان برنده انتخابات ریاستجمهوری سوگند یاد خواهد کرد، در خواهد یافت که غرور و تکبر عامل مشترک بسیاری از شکستهای اوباما بوده است. او در یک مقطع گفته بود به این نتیجه رسیده که منتقدانش حتی برای آنکه در ارزیابی یا توصیههای خود عادل باشند، تلاش نمیکنند و از نظر نخستین رئیسجمهوری رنگینپوست آمریکا، این موجب میشود که او منتقدانش را نادیده بگیرد و آزادی بیشتری پیدا کند. میتوانیم نگاهی به دوران ریاستجمهوری جورج دبلیو. بوش بیندازیم. در آن زمان همه قبول داشتند که او رئیسجمهوری است که باید به دلیل مشکلات کشور پاسخگو دانسته شود. در آن زمان تقصیر جنگی که هرگز آنگونه که برنامهریزی شده بود، مؤثر نیفتاد یا تأثیر یک بلای طبیعی یا فاجعه اقتصادی به دوش رئیسجمهور بود، اما در دوره اوباما او بههمراه همراهان بهانهتراشش با هوشمندی این روند را تغییر دادند، اکنون مردم
آمریکا هستند که مقصر هر اتفاق اشتباهی تلقی میشوند. اوباما در کمپین انتخاباتی سال ۲۰۰۸ در مراسمی در سانفرانسیسکو گفته بود: مردم سفیدپوست طبقه کارگر در پنسیلوانیا و جاهایی مثل آن به آسیبپذیری اقتصادی دچار شده و نفرتی را در درون خود حس میکنند و در قبال افرادی که مثل آنها نیستند متوسل به سلاح، بهانههای مذهبی یا خصومت میشوند. او در ادامه این اظهاراتش گفته بود: همین افراد احساسات ضدمهاجران و ضدصاحبمنصبان تجاری را بهعنوان راهی برای ابراز نارضایتیهای خود در پیش گرفتهاند. تصور کنید اگر اوباما به حرفهای این افراد گوش میداد یا مشکلات آنها را مشروع میدانست، وضعیت چگونه بود، اما اوباما گلایههای آنها را تنها سروصدای اضافی میدانست و آنها را یکسری افراد متعصب تلقی میکرد. در نهایت این رویکرد اوباما موجب شده بود او کشور را با نفرت بیشتر و با اختلاف و تفرقه بیشتری به نسبت آغاز ریاستجمهوریاش بهجا بگذارد. ظهور ترامپ بهعنوان یک عامل مخالفت با مهاجرت یا صاحبمنصبان تجاری یک بخش بزرگ از میراث اوباماست. رسیدن ترامپ به ریاستجمهوری مطمئنا تغییرشکلی که اوباما در ذهن داشت، نیست، اما تغییری است که بر او تحمیل
میشود.
نیویورکپست
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.