گفتوگو با امید توتونچی و پولاد مختاری
محکوم به دویدنیم
بهناز شیربانی
«نوراستنی»، نخستین فیلم بلند امید توتونچی، مدتی است اکرانش را در گروه سینمایی «هنر و تجربه» آغاز کرده است؛ فیلمی تجربهگرا از کارگردانی جوان که سعی کرده تا در نخستین تجربه سینماییاش، تلفیقی از ژانرهای مختلف را در کارش رعایت کند و بهنوعی با محوریت پرداختن به قصهای که وجوه دیگری از معضلات جوانان را روایت میکند، دست به روایتی جسورانه زده است. به بهانه نمایش این فیلم با امید توتونچی، کارگردان و نویسنده این فیلم و پولاد مختاری، بازیگر اصلی این فیلم، به گفتوگو نشستیم:
ساخت فیلمی با محوریت معضلات جوانان قطعا از یک دغدغهمندی آغاز میشود، پرداختن به یک بیماری روحی و تصویرکردن آن از کجا آغاز شد؟
امید توتونچی (کارگردان): اصولا در فیلمسازی آدم فرمگرایی هستم، این به این معنی نیست که قصهگو نیستم یا قصهگفتن را دوست ندارم. ولی علاقهام به فرم زیاد است. زمان شکلگیری چنین ایدهای دوست داشتم یک تریلر با تم عشقی بسازم، قاعدتا تم عشقی هم باید از یک رابطه آغاز شود، بسیاری از رابطههایی که در سینما تصویر شدهاند، کلیشه است و من به دنبال راهی برای شکستن این کلیشهها بودم. در اطرافم رابطههایی را دیدم که برایم جالب بود، پسرها و دخترهای جوانی که دچار سوءتفاهمهای خاصی در روابطشان میشدند. احساس کردم رابطهای مثل رابطه خواهروبرادری خیلی در فیلمها استفاده نشده و مقداری بکرتر از باقی روابط عاطفی است که وجود داشته. بنابراین سعی کردم قصه را به این سمت ببرم و به این جهت که دوست دارم خیلی فرمال عمل کنم، سعی کردم به این قصه کمی حالت سایکودراماتیک دهم. یکی از کارهایی که در فرم از ابتدا مدنظر داشتم، این بود که ساختار روایتم خطی نباشد. تا جایی از قصه که پیش رفتم، دیدم من روابطی را پیریزی میکنم که به واسطه نوع کارگردانی که مدنظر دارم، با شخصیت پسر همراهی میکنم و از دید شخصیت پسر، دخترها را متهم میکنم. این بود که در
رابطه سوم، رابطه مستقیم دختر و پسر را برداشتم و یک واسطه پسر گذاشتم و اسم آن پسر را امید گذاشتم که ابدا این سوءتفاهم پیش نیاید که میخواهم در رابطه موضعگیری کنم. سعی کردم درامی در روایت سوم ایجاد کنم؛ درام به معنی تنشی که مدنظر داشتم که در هر سه قصه ساختار سهوجهی خودش را داشت. سعی کردم سکانس اکشن در کارم لحاظ کنم، نه اینکه آن را بهزور در فیلم جا دهم، ولی دوست داشتم فراتر از یک ژانر عمل کنم و تلفیقی از ژانرها را در فیلم داشته باشم.
فکر میکنید در نهایت فرمی را که مدنظر داشتید با قصه به تعادل رسید؟
توتونچی: این را که در نهایت فرم غالب شد یا نه نمیدانم. اما احساس میکنم فرم در راستای خدمت به داستان است، بنابر چالشی که با شخصیت اول قصه داشتم، سعی کردم وجوه سایکوتیک ماجرا را نشان دهم و حس میکنم روایت هم در همان راستا حرکت میکند. الان حس نمیکنم فرم بر محتوا غالب است یا مانع دیدن قصه میشود، چراکه رسالت فرم این است که شما را به قصه برساند و از نوع روایتم راضی هستم. درحالحاضر کمی سادهتر به سینما نگاه میکنم و نگرشم نسبت به سه سال گذشته تغییر کرده است.
آقای مختاری! کمی درباره شخصیت «شهریار»صحبت کنیم. ایفای چنین نقشی با همه ظرافتها و افتوخیزهای حسی، کار را سخت میکرد. مسیر رسیدن به نقش چطور بود؟
قطعا برای بسیاری از بازیگران، فیلمنامه مهمترین اتفاق است، اما برای من اهمیتی نداشت. برای من امید توتونچی به عنوان کارگردان اهمیت داشت. چراکه به امید، ایمان دارم و تا قبل از این چند فیلم کوتاه با هم کار کردیم و درک درستی نسبت به روحیات و کار هم داشتیم. شخصیتی که نوشته شده بود، برایم اهمیت داشت. خاطرم هست زمانی که درباره ساخت این فیلم با هم صحبت کردیم، شخصیت «شهریار» را برایم تعریف کرد و اصرار زیادی روی ساخت فیلم داشت. وقتی اصرارش را دیدم، حس کردم سرمایهگذار پیدا کرده و میخواهد فیلم بلندش را شروع کند اما چیزی نبود (با خنده) امید تصمیمش را گرفته بود که فیلم بلند بسازد. برای امید هم شخصیت «شهریار» اهمیت زیادی داشت. در نهایت اینکه به نظرم، پرداخت شخصیت «شهریار» حاصل کار من نیست و کار تیمی بود. من بیشتر ذهنیت امید را بازی کردم.
مابازایی هم برای نقش داشتید؟
مختاری: مابازای شخصی نداشتم، شاید فیلم «پرسه در مه» تا حدی به من ذهنیت داد، این فیلم جزء فیلمهای محبوب من است، نه اینکه از این فیلم کپی کرده باشم اما حس میکنم شخصیت «شهریار» به شخصیت اصلی این فیلم تا حدی نزدیک است.
توتونچی: دقیقا مابازای واقعی وجود نداشت. بهوجودآمدن ریشه اصلی این فیلمنامه برایند درددل با جوانهایی بود که به عنوان یک فیلمساز و رفیق و نه یک روانشناس، به آنها نزدیک شدم و صحبت کردم. حالا قصه را دراماتیک یا سینمایی کردم و روایت به شکلی شد که میبینید. اما حقیقت این است كه آدمها در روابطشان درگیر یکسری سوءتفاهمها هستند، اینکه چه قسمتی را در فیلم پررنگتر میکنیم، خروجی ذهن من است.
با توجه به موضوعی که انتخاب کردید، تصور میکنم خودبهخود مطرحکردن یکسری از روابط با توجه به درنظرگرفتن خطوط قرمز، کمی سخت بوده، بههرحال، در جامعه ما یکسری روایت تعریف خاص خودش را دارد و شاید هیچوقت تصویری از اینگونه روابط نداشتیم مثل چیزی که در «نوراستنی» شکل گرفته است. تا چه حد ذهنیت شما در خروجی فیلم شکل گرفت؟
توتونچی: این فیلم بدون هیچ مجوزی ساخته شد، ما فقط مجوز ساخت فیلم کوتاه داشتیم، نه پروانه ساخت داشتیم و نه تهیهکننده، آن زمان حس کردم چون پروانه ساخت ندارم باید سعی کنم به خطقرمزها نزدیک نشوم چه برسد به اینکه از آنها رد شوم. وقتی فیلم تمام شد حسرت میخوردم که ای کاش جسورانهتر این کار را انجام میدادم. الان ناراضی نیستم یا اینکه حسرت این را بخورم که نتوانستم روابط را درست نشان دهم. یکی از درسهایی که این فیلم به من داد، این بود که هنرمند باید جسور باشد. هنرمندی که محافظهکار باشد (البته به معنی آنارشیست آن اصلا مدنظرم نیست)، اما هنرمندی که محافظهکار باشد قطعا فیلمی که میسازد، تأثیر دراماتیکی که باید روی مخاطب داشته باشد را ندارد یا خیلی کمتر اثرگذار خواهد بود. بنابراین فکر میکنم شاید جا داشت چند درصد جسور باشم. در این فیلم خودسانسوری نکردم، فقط سعی کردم موقعیتها را رقیقتر نشان دهم.
مختاری: اتفاقا امید سر فیلمبرداری روی حجاب بازیگران تأکید داشت، آن زمان فکر میکردم امید به این فکر است که صددرصد پروانه نمایش بگیرد و نمیخواست فیلمش سر موضوعات اینچنینی اصلاحیه بخورد و خیلی محتاط بود. اتفاقا درباره «شهریار» هم این احتیاط به خرج داده شد. بههرحال، «شهریار» شخصیت عادی و نرمالی نیست و هر چیزی از او برمیآید. دلم میخواست یک جاهایی فحش بدهم یا کارهایی بکنم که ممکن است از این شخصیت بربیاید، اما تا حد ممکن همهچیز کنترل شد، در نهایت من بازیگرم و باید طبق گفتههای کارگردان عمل میکردم اما اگر زمان به عقب برگردد، قطعا یکسری حرفها را بداهه در فیلم میزدم.
توتونچی: محافظهکاربودنم بیشتر در فرم بود. بههرحال، بازیگر هر کاری انجام دهد، در نهایت کارگردان سر تدوین قیچی میکند (با خنده) بههرحال، در این فیلم جلو خلاقیتها گرفته نشد اما در نهایت همهچیز از فیلتر کارگردان رد میشد و همهچیز رعایت کیفیت کار بود.
با فیلمنامه کامل، فیلمبرداری را شروع کردید؟
توتونچی: فیلم به صورت اپیزودی فیلمبرداری میشد. طرحی کلی در ذهنم بود و در برخی جزئیات خیلی از بازیگران کمک گرفتم مثل نوع دیالوگگفتن آنها که خیلی نزدیک به شخصیت هر کدام از آنهاست و به تواناییهایشان تکیه کردم.
در فیلم برخی رابطهها دیده نمیشود و یکسری اطلاعات فرامتن وجود دارد که شاید نیاز به مطرحشدن داشت. کمی درباره این موضوع صحبت میکنید؟
توتونچی: همیشه سعی کردم نتیجه رابطه را نشان دهم، بههمیندلیل خیلی به این فکر نمیکردم که مثلا پدر «شهریار» را نشان دهم، ولی نکتهای بسیار مهم وجود دارد و آن این است که احساس میکنم برای پرداخت بهتر آدمها در فیلم، دوست داشتم 77 دقیقه فیلم به 90 دقیقه میرسید و یک ربع اضافهتر را صرف پرداخت سه شخصیت مکمل «شهریار» میکردم. مثلا همراه روانشناس به محیط دانشگاهی یا خانوادگی او میرفتم. البته به این هم بستگی داشت که غافلگیری آخر فیلم را نگه میداشتم یا خیر. اما احساس میکنم پرداخت دیگر شخصیتها قصه را پررنگ میکرد.
نقش «شهریار» با فاصله فیلمبرداری شد و مدتزمان زیادی درگیر این نقش بودید، این کارِ شما را سخت نمیکرد؟
مختاری: زمانی که فیلمبرداری میکردیم دانشجو بودم و بچههای دانشگاه میدیدند من چندین ماه با سر تراشیده دانشگاه میروم و برای خیلی از همکلاسهای من سؤال شده بود. اما سختترین اتفاق این بود که بعد از مدتها برای ضبط باقی صحنهها دور هم جمع میشدیم و من باید راکورد حسی که مثلا سه هفته پیش داشتم را حفظ میکردم و برای من سخت بود. شاید یکی از سختیهای کار که برای ما تبدیل به خاطره شده، نحوه کارکردن ما بود. تقریبا این فیلم با چهار نفر اعضای اصلی ساخته شد. اینقدر که بعضی روزها سکانسهای ماشین را دونفری میگرفتیم، امید کارگردانی میکرد و من بازی میکردم. آن زمان اینجور کارکردن برای همه ما سخت بود. اینکه با امکانات کم کار کنیم اما الان که فیلم به نتیجه رسیده و اکران شده، خاطراتش لذتبخش شده. اما جای تأسف دارد از اینکه همه ما در این کشور درس خواندهایم و به مرحلهای رسیدهایم که وقت بهرهبرداری از آموختهها، نمیتوانیم کار کنیم. ما همه بلدیم فیلم بسازیم و حق این را داریم که فیلم بسازیم. ما نیاز به حمایت داریم. در آخر مردم هستند که انتخاب میکنند. امثال امید توتونچی در این کشور فراوان هستند و نیاز به حمایت
دارند.
توتونچی: درباره راکورد حسی پولاد باید بگویم حقیقتا کار سختی بود. گاهی با موزیکی که من پیشنهاد میدادم یا خودش انتخاب میکرد که نزدیک به حالوهوای شخصیت بود، به نقطه اصلی برمیگشت.
یکی از نکات مثبت فیلم هم این است که به فیلم شما به هیچوجه نمیتوان برچسب سیاهنما زد. پایان داستان چطور شکل گرفت؟
توتونچی: از نظر من دویدن، پلان سینمایی است، جدا از این، همیشه با این مشکل داشتم که چرا در فیلمهای ایرانی قهرمان نداریم. اصلا به شرایط کاری ندارم، اما همه ما محکوم به دویدن و زندگیکردن هستیم. دوست ندارم مخاطب با حس بدی از سالن بیرون بیاید. از اینکه به فیلم فکر کند، لذت میبرم. حقیقتا دوست ندارم حس بدی داشته باشم، بلکه (اعتقاد دارم حس باید بهنوعی تداعی شود که باعث) اندیشه شود.
مختاری: «شهریار» صد درصد قهرمان خودش است. تلاش میکند در زنگیاش قهرمان باشد. مادرش فوت کرده و پدرش در کنارش نیست. اما با همه این شرایط کنار میآید. برداشت خودم این بود که «شهریار» آدم مثبتی است، اما شرایط او را به سمت دیگری هل داده است. برخی حرکاتش از سر ادا است، برای اینکه شبیه آدمهای اطرافش شود ولی «شهریار» از جنس آنها نیست. البته همه تلاشم را کردم که بین موقعیتهای حسی او کاملا تفاوت قائل شوم و دو بازی متفاوت داشته باشم.
«نوراستنی»، نخستین فیلم بلند امید توتونچی، مدتی است اکرانش را در گروه سینمایی «هنر و تجربه» آغاز کرده است؛ فیلمی تجربهگرا از کارگردانی جوان که سعی کرده تا در نخستین تجربه سینماییاش، تلفیقی از ژانرهای مختلف را در کارش رعایت کند و بهنوعی با محوریت پرداختن به قصهای که وجوه دیگری از معضلات جوانان را روایت میکند، دست به روایتی جسورانه زده است. به بهانه نمایش این فیلم با امید توتونچی، کارگردان و نویسنده این فیلم و پولاد مختاری، بازیگر اصلی این فیلم، به گفتوگو نشستیم:
ساخت فیلمی با محوریت معضلات جوانان قطعا از یک دغدغهمندی آغاز میشود، پرداختن به یک بیماری روحی و تصویرکردن آن از کجا آغاز شد؟
امید توتونچی (کارگردان): اصولا در فیلمسازی آدم فرمگرایی هستم، این به این معنی نیست که قصهگو نیستم یا قصهگفتن را دوست ندارم. ولی علاقهام به فرم زیاد است. زمان شکلگیری چنین ایدهای دوست داشتم یک تریلر با تم عشقی بسازم، قاعدتا تم عشقی هم باید از یک رابطه آغاز شود، بسیاری از رابطههایی که در سینما تصویر شدهاند، کلیشه است و من به دنبال راهی برای شکستن این کلیشهها بودم. در اطرافم رابطههایی را دیدم که برایم جالب بود، پسرها و دخترهای جوانی که دچار سوءتفاهمهای خاصی در روابطشان میشدند. احساس کردم رابطهای مثل رابطه خواهروبرادری خیلی در فیلمها استفاده نشده و مقداری بکرتر از باقی روابط عاطفی است که وجود داشته. بنابراین سعی کردم قصه را به این سمت ببرم و به این جهت که دوست دارم خیلی فرمال عمل کنم، سعی کردم به این قصه کمی حالت سایکودراماتیک دهم. یکی از کارهایی که در فرم از ابتدا مدنظر داشتم، این بود که ساختار روایتم خطی نباشد. تا جایی از قصه که پیش رفتم، دیدم من روابطی را پیریزی میکنم که به واسطه نوع کارگردانی که مدنظر دارم، با شخصیت پسر همراهی میکنم و از دید شخصیت پسر، دخترها را متهم میکنم. این بود که در
رابطه سوم، رابطه مستقیم دختر و پسر را برداشتم و یک واسطه پسر گذاشتم و اسم آن پسر را امید گذاشتم که ابدا این سوءتفاهم پیش نیاید که میخواهم در رابطه موضعگیری کنم. سعی کردم درامی در روایت سوم ایجاد کنم؛ درام به معنی تنشی که مدنظر داشتم که در هر سه قصه ساختار سهوجهی خودش را داشت. سعی کردم سکانس اکشن در کارم لحاظ کنم، نه اینکه آن را بهزور در فیلم جا دهم، ولی دوست داشتم فراتر از یک ژانر عمل کنم و تلفیقی از ژانرها را در فیلم داشته باشم.
فکر میکنید در نهایت فرمی را که مدنظر داشتید با قصه به تعادل رسید؟
توتونچی: این را که در نهایت فرم غالب شد یا نه نمیدانم. اما احساس میکنم فرم در راستای خدمت به داستان است، بنابر چالشی که با شخصیت اول قصه داشتم، سعی کردم وجوه سایکوتیک ماجرا را نشان دهم و حس میکنم روایت هم در همان راستا حرکت میکند. الان حس نمیکنم فرم بر محتوا غالب است یا مانع دیدن قصه میشود، چراکه رسالت فرم این است که شما را به قصه برساند و از نوع روایتم راضی هستم. درحالحاضر کمی سادهتر به سینما نگاه میکنم و نگرشم نسبت به سه سال گذشته تغییر کرده است.
آقای مختاری! کمی درباره شخصیت «شهریار»صحبت کنیم. ایفای چنین نقشی با همه ظرافتها و افتوخیزهای حسی، کار را سخت میکرد. مسیر رسیدن به نقش چطور بود؟
قطعا برای بسیاری از بازیگران، فیلمنامه مهمترین اتفاق است، اما برای من اهمیتی نداشت. برای من امید توتونچی به عنوان کارگردان اهمیت داشت. چراکه به امید، ایمان دارم و تا قبل از این چند فیلم کوتاه با هم کار کردیم و درک درستی نسبت به روحیات و کار هم داشتیم. شخصیتی که نوشته شده بود، برایم اهمیت داشت. خاطرم هست زمانی که درباره ساخت این فیلم با هم صحبت کردیم، شخصیت «شهریار» را برایم تعریف کرد و اصرار زیادی روی ساخت فیلم داشت. وقتی اصرارش را دیدم، حس کردم سرمایهگذار پیدا کرده و میخواهد فیلم بلندش را شروع کند اما چیزی نبود (با خنده) امید تصمیمش را گرفته بود که فیلم بلند بسازد. برای امید هم شخصیت «شهریار» اهمیت زیادی داشت. در نهایت اینکه به نظرم، پرداخت شخصیت «شهریار» حاصل کار من نیست و کار تیمی بود. من بیشتر ذهنیت امید را بازی کردم.
مابازایی هم برای نقش داشتید؟
مختاری: مابازای شخصی نداشتم، شاید فیلم «پرسه در مه» تا حدی به من ذهنیت داد، این فیلم جزء فیلمهای محبوب من است، نه اینکه از این فیلم کپی کرده باشم اما حس میکنم شخصیت «شهریار» به شخصیت اصلی این فیلم تا حدی نزدیک است.
توتونچی: دقیقا مابازای واقعی وجود نداشت. بهوجودآمدن ریشه اصلی این فیلمنامه برایند درددل با جوانهایی بود که به عنوان یک فیلمساز و رفیق و نه یک روانشناس، به آنها نزدیک شدم و صحبت کردم. حالا قصه را دراماتیک یا سینمایی کردم و روایت به شکلی شد که میبینید. اما حقیقت این است كه آدمها در روابطشان درگیر یکسری سوءتفاهمها هستند، اینکه چه قسمتی را در فیلم پررنگتر میکنیم، خروجی ذهن من است.
با توجه به موضوعی که انتخاب کردید، تصور میکنم خودبهخود مطرحکردن یکسری از روابط با توجه به درنظرگرفتن خطوط قرمز، کمی سخت بوده، بههرحال، در جامعه ما یکسری روایت تعریف خاص خودش را دارد و شاید هیچوقت تصویری از اینگونه روابط نداشتیم مثل چیزی که در «نوراستنی» شکل گرفته است. تا چه حد ذهنیت شما در خروجی فیلم شکل گرفت؟
توتونچی: این فیلم بدون هیچ مجوزی ساخته شد، ما فقط مجوز ساخت فیلم کوتاه داشتیم، نه پروانه ساخت داشتیم و نه تهیهکننده، آن زمان حس کردم چون پروانه ساخت ندارم باید سعی کنم به خطقرمزها نزدیک نشوم چه برسد به اینکه از آنها رد شوم. وقتی فیلم تمام شد حسرت میخوردم که ای کاش جسورانهتر این کار را انجام میدادم. الان ناراضی نیستم یا اینکه حسرت این را بخورم که نتوانستم روابط را درست نشان دهم. یکی از درسهایی که این فیلم به من داد، این بود که هنرمند باید جسور باشد. هنرمندی که محافظهکار باشد (البته به معنی آنارشیست آن اصلا مدنظرم نیست)، اما هنرمندی که محافظهکار باشد قطعا فیلمی که میسازد، تأثیر دراماتیکی که باید روی مخاطب داشته باشد را ندارد یا خیلی کمتر اثرگذار خواهد بود. بنابراین فکر میکنم شاید جا داشت چند درصد جسور باشم. در این فیلم خودسانسوری نکردم، فقط سعی کردم موقعیتها را رقیقتر نشان دهم.
مختاری: اتفاقا امید سر فیلمبرداری روی حجاب بازیگران تأکید داشت، آن زمان فکر میکردم امید به این فکر است که صددرصد پروانه نمایش بگیرد و نمیخواست فیلمش سر موضوعات اینچنینی اصلاحیه بخورد و خیلی محتاط بود. اتفاقا درباره «شهریار» هم این احتیاط به خرج داده شد. بههرحال، «شهریار» شخصیت عادی و نرمالی نیست و هر چیزی از او برمیآید. دلم میخواست یک جاهایی فحش بدهم یا کارهایی بکنم که ممکن است از این شخصیت بربیاید، اما تا حد ممکن همهچیز کنترل شد، در نهایت من بازیگرم و باید طبق گفتههای کارگردان عمل میکردم اما اگر زمان به عقب برگردد، قطعا یکسری حرفها را بداهه در فیلم میزدم.
توتونچی: محافظهکاربودنم بیشتر در فرم بود. بههرحال، بازیگر هر کاری انجام دهد، در نهایت کارگردان سر تدوین قیچی میکند (با خنده) بههرحال، در این فیلم جلو خلاقیتها گرفته نشد اما در نهایت همهچیز از فیلتر کارگردان رد میشد و همهچیز رعایت کیفیت کار بود.
با فیلمنامه کامل، فیلمبرداری را شروع کردید؟
توتونچی: فیلم به صورت اپیزودی فیلمبرداری میشد. طرحی کلی در ذهنم بود و در برخی جزئیات خیلی از بازیگران کمک گرفتم مثل نوع دیالوگگفتن آنها که خیلی نزدیک به شخصیت هر کدام از آنهاست و به تواناییهایشان تکیه کردم.
در فیلم برخی رابطهها دیده نمیشود و یکسری اطلاعات فرامتن وجود دارد که شاید نیاز به مطرحشدن داشت. کمی درباره این موضوع صحبت میکنید؟
توتونچی: همیشه سعی کردم نتیجه رابطه را نشان دهم، بههمیندلیل خیلی به این فکر نمیکردم که مثلا پدر «شهریار» را نشان دهم، ولی نکتهای بسیار مهم وجود دارد و آن این است که احساس میکنم برای پرداخت بهتر آدمها در فیلم، دوست داشتم 77 دقیقه فیلم به 90 دقیقه میرسید و یک ربع اضافهتر را صرف پرداخت سه شخصیت مکمل «شهریار» میکردم. مثلا همراه روانشناس به محیط دانشگاهی یا خانوادگی او میرفتم. البته به این هم بستگی داشت که غافلگیری آخر فیلم را نگه میداشتم یا خیر. اما احساس میکنم پرداخت دیگر شخصیتها قصه را پررنگ میکرد.
نقش «شهریار» با فاصله فیلمبرداری شد و مدتزمان زیادی درگیر این نقش بودید، این کارِ شما را سخت نمیکرد؟
مختاری: زمانی که فیلمبرداری میکردیم دانشجو بودم و بچههای دانشگاه میدیدند من چندین ماه با سر تراشیده دانشگاه میروم و برای خیلی از همکلاسهای من سؤال شده بود. اما سختترین اتفاق این بود که بعد از مدتها برای ضبط باقی صحنهها دور هم جمع میشدیم و من باید راکورد حسی که مثلا سه هفته پیش داشتم را حفظ میکردم و برای من سخت بود. شاید یکی از سختیهای کار که برای ما تبدیل به خاطره شده، نحوه کارکردن ما بود. تقریبا این فیلم با چهار نفر اعضای اصلی ساخته شد. اینقدر که بعضی روزها سکانسهای ماشین را دونفری میگرفتیم، امید کارگردانی میکرد و من بازی میکردم. آن زمان اینجور کارکردن برای همه ما سخت بود. اینکه با امکانات کم کار کنیم اما الان که فیلم به نتیجه رسیده و اکران شده، خاطراتش لذتبخش شده. اما جای تأسف دارد از اینکه همه ما در این کشور درس خواندهایم و به مرحلهای رسیدهایم که وقت بهرهبرداری از آموختهها، نمیتوانیم کار کنیم. ما همه بلدیم فیلم بسازیم و حق این را داریم که فیلم بسازیم. ما نیاز به حمایت داریم. در آخر مردم هستند که انتخاب میکنند. امثال امید توتونچی در این کشور فراوان هستند و نیاز به حمایت
دارند.
توتونچی: درباره راکورد حسی پولاد باید بگویم حقیقتا کار سختی بود. گاهی با موزیکی که من پیشنهاد میدادم یا خودش انتخاب میکرد که نزدیک به حالوهوای شخصیت بود، به نقطه اصلی برمیگشت.
یکی از نکات مثبت فیلم هم این است که به فیلم شما به هیچوجه نمیتوان برچسب سیاهنما زد. پایان داستان چطور شکل گرفت؟
توتونچی: از نظر من دویدن، پلان سینمایی است، جدا از این، همیشه با این مشکل داشتم که چرا در فیلمهای ایرانی قهرمان نداریم. اصلا به شرایط کاری ندارم، اما همه ما محکوم به دویدن و زندگیکردن هستیم. دوست ندارم مخاطب با حس بدی از سالن بیرون بیاید. از اینکه به فیلم فکر کند، لذت میبرم. حقیقتا دوست ندارم حس بدی داشته باشم، بلکه (اعتقاد دارم حس باید بهنوعی تداعی شود که باعث) اندیشه شود.
مختاری: «شهریار» صد درصد قهرمان خودش است. تلاش میکند در زنگیاش قهرمان باشد. مادرش فوت کرده و پدرش در کنارش نیست. اما با همه این شرایط کنار میآید. برداشت خودم این بود که «شهریار» آدم مثبتی است، اما شرایط او را به سمت دیگری هل داده است. برخی حرکاتش از سر ادا است، برای اینکه شبیه آدمهای اطرافش شود ولی «شهریار» از جنس آنها نیست. البته همه تلاشم را کردم که بین موقعیتهای حسی او کاملا تفاوت قائل شوم و دو بازی متفاوت داشته باشم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.