محیط زیست، قربانی اصلی فساد در تهران است
محمد درویش
از طریق یکی از دوستانم باخبر شدم تجمع اعتراضآمیزی روبهروی پارک ارمغان در بلوار آفریقا شکل گرفته و به محل رفتم. از پیش خوانده بودم شهرداری دستبهکار پروژهای تازه شده و میخواهد با تغییر کاربری غیرقانونی، این پارک شهری را که قدمتی 25ساله دارد، قربانی ساختوسازی تازه کند. برنامه اعتراضی روبهروی پارک هم همین بود؛ گروهی از فعالان محیطزیست و اهالی محل روبهروی پارک جمع شده بودند تا به این تغییر کاربری غیرقانونی اعتراض کنند. درباره وضعیت بلوار آفریقا هم همگی تا حدودی اطلاع داریم؛ محوری که نزدیک به 20 ساعت از 24 ساعت روز را با ترافیک شدید سپری میکند و قطعا اگر برجی تازه در کنار انبوه برجهای سبزشده در آن ساخته شود، میزان این ترافیک به حد انکارناپذیری افزایش پیدا خواهد کرد. با این همه چنین رویهای از سوی شهرداری تهران، تنها مختص به پارک ارمغان نیست. ساختوسازهای سیمانی (پایدار و جابهجاییناپذیر) که همین حالا در بلوار کشاورز به بهانه ایام عاشورای حسینی در حال انجام است، نشانه دیگری است از چراغ سبز نشاندادن شهرداری تهران به تخریب فضای سبز شهری که هر سال بهدلیل آلودگی هوا، 10هزارمیلیارد تومان خسارت روی
دست مردمش میگذارد و 293 نفر را راهی دیار باقی میکند! در چنین شرایطی، هر حرکتی به نفع افزایش نرخ کلافگی مردم در شهر، حذف فیزیکی فضای سبز و پارکها و... یعنی سهیمشدن در این جنایت. پس بگذارید که راحتتر بگویم، تراکمفروشی، فضا و هوافروشی امروز شهرداری تهران، نوعی شراکت در یک جنایت بزرگ است علیه ساکنان تهران. از اینها غمانگیزتر، مصوبهای است که اخیرا شورای شهر تهران با عنوان «برج باغ» به تصویب رسانده و براساس آن، مالکان برجهای شمال شهر میتوانند در باغهای خود 30 درصد تراکم داشته باشند. اینگونه است که سایه بلند چنین ساختوسازهایی بر سر درختهای باقیمانده باغها افتاده و اکنون بیش از پنجهزار هکتار از باغهای ولنجک، قلهک، تجریش و... دیگر وجود خارجی ندارند. متأسفانه با اینکه حرفهای زیبایی که برای بهبود وضعیت سلامت شهروندان تهرانی زده میشود، عملا برای نجات آنها از این هوای آلوده، ترافیک سرسامآور و شهری که برجها آن را بلعیدهاند، فکری نمیشود. این انتظار بیجایی نیست که من هم، همصدا با تهرانیها بخواهم شهرداری تهران هرچه زودتر، تراکمفروشی، ساخت انواع برجها و تونلها و اتوبانها را متوقف کند و به
جای آن در گسترش حملونقل عمومی پاک، ایجاد مسیرهای ایمن برای پیادهروی و دوچرخهسواری و... بکوشد. براساس تبصره 3 ماده 66 آییننامه دادرسی، سمنهای محیطزیستی میتوانند علیه اشخاص حقیقی و حقوقی که مخربان محیطزیست هستند اعلام جرم کنند و شاید حلقه اصلی چنین تجمعهایی را باید در این حمایت قانونی از محیطزیست دانست، اما نباید این نکته را هم نادیده گرفت که گردوخاک شهرداری در چنین پروژههایی چندان بیارتباط با نبود رسانههایی چون معمارینیوز نیست. بهطور کلی جای خالی رسانهها که رکن چهارم دموکراسی هستند، به حدی جدی شده که قربانی اصلی تخلفها در سطح شهر، پیش از هر چیز دیگری، محیطزیست و سلامت مردم است.
از طریق یکی از دوستانم باخبر شدم تجمع اعتراضآمیزی روبهروی پارک ارمغان در بلوار آفریقا شکل گرفته و به محل رفتم. از پیش خوانده بودم شهرداری دستبهکار پروژهای تازه شده و میخواهد با تغییر کاربری غیرقانونی، این پارک شهری را که قدمتی 25ساله دارد، قربانی ساختوسازی تازه کند. برنامه اعتراضی روبهروی پارک هم همین بود؛ گروهی از فعالان محیطزیست و اهالی محل روبهروی پارک جمع شده بودند تا به این تغییر کاربری غیرقانونی اعتراض کنند. درباره وضعیت بلوار آفریقا هم همگی تا حدودی اطلاع داریم؛ محوری که نزدیک به 20 ساعت از 24 ساعت روز را با ترافیک شدید سپری میکند و قطعا اگر برجی تازه در کنار انبوه برجهای سبزشده در آن ساخته شود، میزان این ترافیک به حد انکارناپذیری افزایش پیدا خواهد کرد. با این همه چنین رویهای از سوی شهرداری تهران، تنها مختص به پارک ارمغان نیست. ساختوسازهای سیمانی (پایدار و جابهجاییناپذیر) که همین حالا در بلوار کشاورز به بهانه ایام عاشورای حسینی در حال انجام است، نشانه دیگری است از چراغ سبز نشاندادن شهرداری تهران به تخریب فضای سبز شهری که هر سال بهدلیل آلودگی هوا، 10هزارمیلیارد تومان خسارت روی
دست مردمش میگذارد و 293 نفر را راهی دیار باقی میکند! در چنین شرایطی، هر حرکتی به نفع افزایش نرخ کلافگی مردم در شهر، حذف فیزیکی فضای سبز و پارکها و... یعنی سهیمشدن در این جنایت. پس بگذارید که راحتتر بگویم، تراکمفروشی، فضا و هوافروشی امروز شهرداری تهران، نوعی شراکت در یک جنایت بزرگ است علیه ساکنان تهران. از اینها غمانگیزتر، مصوبهای است که اخیرا شورای شهر تهران با عنوان «برج باغ» به تصویب رسانده و براساس آن، مالکان برجهای شمال شهر میتوانند در باغهای خود 30 درصد تراکم داشته باشند. اینگونه است که سایه بلند چنین ساختوسازهایی بر سر درختهای باقیمانده باغها افتاده و اکنون بیش از پنجهزار هکتار از باغهای ولنجک، قلهک، تجریش و... دیگر وجود خارجی ندارند. متأسفانه با اینکه حرفهای زیبایی که برای بهبود وضعیت سلامت شهروندان تهرانی زده میشود، عملا برای نجات آنها از این هوای آلوده، ترافیک سرسامآور و شهری که برجها آن را بلعیدهاند، فکری نمیشود. این انتظار بیجایی نیست که من هم، همصدا با تهرانیها بخواهم شهرداری تهران هرچه زودتر، تراکمفروشی، ساخت انواع برجها و تونلها و اتوبانها را متوقف کند و به
جای آن در گسترش حملونقل عمومی پاک، ایجاد مسیرهای ایمن برای پیادهروی و دوچرخهسواری و... بکوشد. براساس تبصره 3 ماده 66 آییننامه دادرسی، سمنهای محیطزیستی میتوانند علیه اشخاص حقیقی و حقوقی که مخربان محیطزیست هستند اعلام جرم کنند و شاید حلقه اصلی چنین تجمعهایی را باید در این حمایت قانونی از محیطزیست دانست، اما نباید این نکته را هم نادیده گرفت که گردوخاک شهرداری در چنین پروژههایی چندان بیارتباط با نبود رسانههایی چون معمارینیوز نیست. بهطور کلی جای خالی رسانهها که رکن چهارم دموکراسی هستند، به حدی جدی شده که قربانی اصلی تخلفها در سطح شهر، پیش از هر چیز دیگری، محیطزیست و سلامت مردم است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.