|

داستان خرابکاری سایبری و تحریم‌ها!

ترجمه: شهرام زرندار


سه سال پیش، پس از یک دهه مذاکرات بی‌نتیجه و شکست‌خورده و تحریم‌های پرهزینه بین‌المللی، تلاش برای جلوگیری از توسعه‌یافتن برنامه هسته‌ای ایران شکل یک فرایند دیپلماتیک را به خود گرفت. برجام این قابلیت را داشت که خاورمیانه دچار آشوب و عوامل مشکل‌ساز در روابط ایران و ایالات متحده را تغییر دهد. این توافق همچنین در واشنگتن نیز اثرگذار بود و ایران را که مدت‌های مدید سرمنشأ توافق میان دوحزب آمریکا بود، به موضوع اختلاف‌برانگیز بین جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها تبدیل کرد. به هرحال اوباما، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، در مبارزه خود برای جلوگیری از اینکه کنگره توافق‌نامه را رد کند، پیروز شد و حالا چه خوب یا بد، توافق‌هسته‌ای با ایران میراث اصلی او است. کتاب جدید جی سالمون، گزارشگر وال‌استریت ژورنال، با عنوان «جنگ‌های ایران» گزارشی تکان‌دهنده از تحولاتی است که راه را برای دست‌یابی به این توافق هموار کرد. این کتاب مشاجرات حاصل از جاه‌طلبی‌های ایران و اعمال قدرت آمریکا در میدان‌های نبرد در افغانستان، عراق، سوریه و در مبارزه علیه داعش را در یک دهه بحران هسته‌ای، بررسی می‌کند. گفتار سالمون درباره ابتکار آمریکا و تغییر شکل تهدید ایران، خدمات با‌ارزشی به مناظره‌هایی که اغلب مسئله ایران را به صورت تک‌بعدی مطرح می‌کنند، ارائه می‌دهد. سالمون در این کتاب از روابط ایالات متحده و شاهنشاهی ایران، همچنین انقلاب 1979، به‌سرعت عبور می‌کند و با‌وجود اشارات گاه‌به‌گاه به وضعیت تهران، ‌انرژی زیادی صرف اندیشیدن به اینکه چه چیزی باعث تصمیم‌سازی ایرانی‌ها درباره مسئله هسته‌ای یا رویکردشان در زمینه جهان می‌شود، نمی‌کند. این درحالی است که کتاب «جنگ‌های ایران»، نگاه‌ها و آینده‌نگری‌های در‌خور‌توجهی درباره منازعه دوجانبه ارائه می‌دهد و استفاده واشنگتن را از تحریم‌های مالی و خرابکاری‌های سایبری، دوران جدیدی در تخریب امنیت ملی و دیپلماسی ایالات متحده می‌نامد. از سال 1979 به این سو واشنگتن پیوسته به تحریم‌ها به منظور برخورد با چالش ایران، تکیه کرده؛ اما بی‌میلی بین‌المللی برای همکاری، آثار و عواقب تحریم‌ها را کم‌رنگ کرده است. همه اینها در 15 سال گذشته تغییر کرد. مقامات رسمی ایالات متحده با استفاده از اقدامات ضدتروریستی که پس از حملات 11 سپتامبر به آن دست زدند و وزارت خزانه‌داری با اختراع اقدامات مالی مقاومت‌ناپذیر، دستیابی تهران به نظام بانکی بین‌المللی را ناممکن کرد. بخشی که سالمون در آن خوب عمل کرده، ارائه گزارشی تاریخی در‌این‌باره است که دقیقا این سیستم چگونه کار کرده و این شامل چگونگی تلاش‌های واشنگتن برای اعمال فشار و رساندن تهران به آخر خط نیز می‌شود. تأکید کتاب بر نبرد شدید بین دو شوالیه، کنگره و کاخ سفید اوباما، درباره ریتم و شمول تحریم‌هاست. این کتاب به طرزی ماهرانه، به‌شدت اعتقاد به سیاست‌هایی که آمریکا در مدت مذاکرات هسته‌ای از آنها دفاع می‌کرد، اشاره کرده است. تمرکز سالمون، بر نگاه از بالا به سیاست‌های داخلی‌ای که اعمال تحریم‌ها را تسهیل کرده‌اند، است؛ دیپلماسی دردناک مورد نیاز برای اجماع چندجانبه درباره مجازات‌های اقتصادی علیه ایران و فرارسیدن زمان عرضه غیرمتعارف انرژی و رشد اندک و آهسته اقتصاد جهانی که نیاز به صادرات نفت ایران را کاهش می‌داد، امروزه به تحریم‌ها به ‌عنوان سلاحی کارساز نگاه می‌شود و سالمون در کتاب «جنگ‌های ایران»، به درگیری واشنگتن با ایران و چانه‌زنی‌های نهایی هسته‌ای، به دیده شک می‌نگرد. در گفتار او تلاش‌های اوباما برای دست‌دادن با ایرانی‌ها، به نوعی حاکی از درجازدن ذهن اوست. دولت اوباما در چانه‌زنی چاله‌ای کند که نمی‌تواند از آن بیرون بیاید، هزینه‌های این معامله، اساسی است و نتایجی به‌ظاهر پذیرفته‌نشدنی- مانند چشم‌انداز برنامه سلاح هسته‌ای عربستان سعودی- پیامد اجتناب‌ناپذیر آن است. بازماندگان معامله، در معرض افکار عمومی قرار می‌گیرند و توافق به طرزی منحصربه‌فرد راستی‌آزمایی می‌شود. این نحوه برخورد، هر‌از‌گاهی تحلیل را تغییر می‌دهد؛ مانند دیدگاهی که خیلی ساده‌انگارانه می‌گوید تهدید ایرانی‌ها برای ترک مذاکرات، اوباما را بر آن داشته تا در سال 2013 علیه سوریه دست به عمل نزند. رسیدن به چنین بن‌بستی از سوی ایران، امری معمولی بود. موفق‌نشدن سالمون در اشاره و توجه به جمع عواملی که سایر انتخاب‌های کاخ سفید را شکل داده‌اند- مانند مخالفت لفظی کنگره با حملات هوایی - به ثبت شک‌یابی این واقعه تاریخی و سابقه تاریخی آن نمی‌انجامد. کتاب «جنگ‌های ایران» اولین شلیک پی‌درپی و گسترده توپخانه سلایق و اعتقادها در مناظره سال گذشته در زمینه توافق هسته‌ای با ایران است. سالمون به توافق هسته‌ای به‌عنوان یک معامله محدود نگاه نمی‌کند، چنان‌که اوباما و سایر مقامات ارشد بارها آن را به این صورت تشریح کرده‌اند؛ او این توافق را به‌عنوان یک پروژه انتقالی با هدف تسهیل برقراری روابط دوستانه و یک نظم منطقه‌ای جدید به حساب می‌آورد. بر این پایه سالمون دلایل اندکی برای خوش‌بینی دارد و جمع‌بندی می‌کند که «دولت بعدی ایالات متحده باید خود را برای رویارویی با ایران درست همانند سایر دشمنان غرب آماده کند».


سه سال پیش، پس از یک دهه مذاکرات بی‌نتیجه و شکست‌خورده و تحریم‌های پرهزینه بین‌المللی، تلاش برای جلوگیری از توسعه‌یافتن برنامه هسته‌ای ایران شکل یک فرایند دیپلماتیک را به خود گرفت. برجام این قابلیت را داشت که خاورمیانه دچار آشوب و عوامل مشکل‌ساز در روابط ایران و ایالات متحده را تغییر دهد. این توافق همچنین در واشنگتن نیز اثرگذار بود و ایران را که مدت‌های مدید سرمنشأ توافق میان دوحزب آمریکا بود، به موضوع اختلاف‌برانگیز بین جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها تبدیل کرد. به هرحال اوباما، رئیس‌جمهوری ایالات متحده، در مبارزه خود برای جلوگیری از اینکه کنگره توافق‌نامه را رد کند، پیروز شد و حالا چه خوب یا بد، توافق‌هسته‌ای با ایران میراث اصلی او است. کتاب جدید جی سالمون، گزارشگر وال‌استریت ژورنال، با عنوان «جنگ‌های ایران» گزارشی تکان‌دهنده از تحولاتی است که راه را برای دست‌یابی به این توافق هموار کرد. این کتاب مشاجرات حاصل از جاه‌طلبی‌های ایران و اعمال قدرت آمریکا در میدان‌های نبرد در افغانستان، عراق، سوریه و در مبارزه علیه داعش را در یک دهه بحران هسته‌ای، بررسی می‌کند. گفتار سالمون درباره ابتکار آمریکا و تغییر شکل تهدید ایران، خدمات با‌ارزشی به مناظره‌هایی که اغلب مسئله ایران را به صورت تک‌بعدی مطرح می‌کنند، ارائه می‌دهد. سالمون در این کتاب از روابط ایالات متحده و شاهنشاهی ایران، همچنین انقلاب 1979، به‌سرعت عبور می‌کند و با‌وجود اشارات گاه‌به‌گاه به وضعیت تهران، ‌انرژی زیادی صرف اندیشیدن به اینکه چه چیزی باعث تصمیم‌سازی ایرانی‌ها درباره مسئله هسته‌ای یا رویکردشان در زمینه جهان می‌شود، نمی‌کند. این درحالی است که کتاب «جنگ‌های ایران»، نگاه‌ها و آینده‌نگری‌های در‌خور‌توجهی درباره منازعه دوجانبه ارائه می‌دهد و استفاده واشنگتن را از تحریم‌های مالی و خرابکاری‌های سایبری، دوران جدیدی در تخریب امنیت ملی و دیپلماسی ایالات متحده می‌نامد. از سال 1979 به این سو واشنگتن پیوسته به تحریم‌ها به منظور برخورد با چالش ایران، تکیه کرده؛ اما بی‌میلی بین‌المللی برای همکاری، آثار و عواقب تحریم‌ها را کم‌رنگ کرده است. همه اینها در 15 سال گذشته تغییر کرد. مقامات رسمی ایالات متحده با استفاده از اقدامات ضدتروریستی که پس از حملات 11 سپتامبر به آن دست زدند و وزارت خزانه‌داری با اختراع اقدامات مالی مقاومت‌ناپذیر، دستیابی تهران به نظام بانکی بین‌المللی را ناممکن کرد. بخشی که سالمون در آن خوب عمل کرده، ارائه گزارشی تاریخی در‌این‌باره است که دقیقا این سیستم چگونه کار کرده و این شامل چگونگی تلاش‌های واشنگتن برای اعمال فشار و رساندن تهران به آخر خط نیز می‌شود. تأکید کتاب بر نبرد شدید بین دو شوالیه، کنگره و کاخ سفید اوباما، درباره ریتم و شمول تحریم‌هاست. این کتاب به طرزی ماهرانه، به‌شدت اعتقاد به سیاست‌هایی که آمریکا در مدت مذاکرات هسته‌ای از آنها دفاع می‌کرد، اشاره کرده است. تمرکز سالمون، بر نگاه از بالا به سیاست‌های داخلی‌ای که اعمال تحریم‌ها را تسهیل کرده‌اند، است؛ دیپلماسی دردناک مورد نیاز برای اجماع چندجانبه درباره مجازات‌های اقتصادی علیه ایران و فرارسیدن زمان عرضه غیرمتعارف انرژی و رشد اندک و آهسته اقتصاد جهانی که نیاز به صادرات نفت ایران را کاهش می‌داد، امروزه به تحریم‌ها به ‌عنوان سلاحی کارساز نگاه می‌شود و سالمون در کتاب «جنگ‌های ایران»، به درگیری واشنگتن با ایران و چانه‌زنی‌های نهایی هسته‌ای، به دیده شک می‌نگرد. در گفتار او تلاش‌های اوباما برای دست‌دادن با ایرانی‌ها، به نوعی حاکی از درجازدن ذهن اوست. دولت اوباما در چانه‌زنی چاله‌ای کند که نمی‌تواند از آن بیرون بیاید، هزینه‌های این معامله، اساسی است و نتایجی به‌ظاهر پذیرفته‌نشدنی- مانند چشم‌انداز برنامه سلاح هسته‌ای عربستان سعودی- پیامد اجتناب‌ناپذیر آن است. بازماندگان معامله، در معرض افکار عمومی قرار می‌گیرند و توافق به طرزی منحصربه‌فرد راستی‌آزمایی می‌شود. این نحوه برخورد، هر‌از‌گاهی تحلیل را تغییر می‌دهد؛ مانند دیدگاهی که خیلی ساده‌انگارانه می‌گوید تهدید ایرانی‌ها برای ترک مذاکرات، اوباما را بر آن داشته تا در سال 2013 علیه سوریه دست به عمل نزند. رسیدن به چنین بن‌بستی از سوی ایران، امری معمولی بود. موفق‌نشدن سالمون در اشاره و توجه به جمع عواملی که سایر انتخاب‌های کاخ سفید را شکل داده‌اند- مانند مخالفت لفظی کنگره با حملات هوایی - به ثبت شک‌یابی این واقعه تاریخی و سابقه تاریخی آن نمی‌انجامد. کتاب «جنگ‌های ایران» اولین شلیک پی‌درپی و گسترده توپخانه سلایق و اعتقادها در مناظره سال گذشته در زمینه توافق هسته‌ای با ایران است. سالمون به توافق هسته‌ای به‌عنوان یک معامله محدود نگاه نمی‌کند، چنان‌که اوباما و سایر مقامات ارشد بارها آن را به این صورت تشریح کرده‌اند؛ او این توافق را به‌عنوان یک پروژه انتقالی با هدف تسهیل برقراری روابط دوستانه و یک نظم منطقه‌ای جدید به حساب می‌آورد. بر این پایه سالمون دلایل اندکی برای خوش‌بینی دارد و جمع‌بندی می‌کند که «دولت بعدی ایالات متحده باید خود را برای رویارویی با ایران درست همانند سایر دشمنان غرب آماده کند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.