|

چشمانم را از من بگیر، رنگ‌ها را نه

آبگیل کین . برگردان: افرا صفا

ابتدا تنها با چند نقطه سیاه در دیدش آغاز شد و چارلز بلکول تصور می‌کرد مسئله مهمی نیست و خوب می‌شود. او دانشجوی ۲٠ساله هنر بود و آن‌قدر قوی که از سقوط مرگ‌باری از کوه، جان سالم به در برد و بعد از مدتی دوباره صحیح و سالم به دانشگاه برگشت و کلاس‌هایش را در دانشگاه شهر ساکرامنتو از سر گرفت. به نظر می‌رسید این هنرمند جوان کاملا سلامت خود را بازیافته است. اما با گذشت زمان بلکول در تشخیص چهره اطرافیانش دچار مشکل شد و یک شب زمانی که رانندگی می‌کرد، ناگهان متوجه شد که نمی‌تواند چراغ‌های راهنمایی را ببیند. ماشین‌های دیگر برای او بوق می‌زدند و او ترسیده بود. آن شب آخرین باری بود که بلکول پشت فرمان نشست و مدت کوتاهی پس از آن بینایی خود را از دست داد.
اما این اتفاق پایان کار حرفه‌ای او نبود. حالا بلکول ۶۵‌ساله است، در اوکلند زندگی می‌کند و در شماری از معتبرترین نمایشگاه‌ها برای افراد نابینا شرکت کرده است. در سال ۲٠٠٩ او در میان سه هنرمند برتر نمایشگاهی در سانفرانسیسکو قرار گرفت که نیویورک‌تایمز نیز آن را پوشش داده است. در آگوست گذشته، بلکول توجه شرکت آرت‌لیفتینگ را به خود جلب کرد. آرت‌لیفتینگ که در ۲٠١۳ بنیان‌گذاری شد، شرکتی است که فضایی آنلاین برای فروش آثار هنرمندانی ایجاد کرده است که بی‌خانمان هستند یا از معلولیت رنج می‌برند. مدیران این شرکت نخستین‌بار در یک کارگاه در سانفرانسیسکو در یک پناهگاه افراد بی‌خانمان، با کارهای بلکول روبه‌رو شدند. این شرکت آثار بلکول را برای فروش روی وب‌سایت خود قرار داد و برخی از آنها در لحظات اول فروش رفتند.
چنین موفقیتی برای بلکول همیشه به این راحتی در دسترس نبوده است. به ‌عنوان یک دانشجوی هنرهای دیداری، او نمی‌توانست بین نابینایی و آرزوهای هنرمندانه‌اش ارتباطی پیدا کند. از دانشگاه انصراف داد و ماه‌ها با زندگی جدیدش کلنجار رفت. او رسما نابینا بود و تنها بینایی جانبی (peripheralvision) برایش باقی مانده بود. با کمک یکی از اقوامش او دوباره کمر راست کرد و به دانشگاه کالیفرنیا رفت و مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی گرفت. اما با وجود تحصیلاتش، نمی‌توانست کاری پیدا کند و بارِ روانی طردشدن نیز بر مشکلات روزمره‌اش افزوده شد.
در همان حال، بلکول قلم‌مو به دست گرفت و نقاشی را آغاز کرد. با استفاده از آنچه از زمان دانشجویی به یاد داشت شروع به کشیدن نقاشی هویج‌هایی به سبک پاپ کرد و تنها هدفش از این کار لذت‌بردن بود. یکی از دوستان دوران دانشجویی‌اش چنان تحت ‌تأثیر آثارش قرار گرفت که به او کمک کرد برای گرفتن وام جنبش جامع اشتغال و آموزش اقدام کند. در ١٩۷۷ بلکول موفق شد وام بگیرد. از آن وقت به نقاشی هویج‌هایش ادامه داد و همچنین با ایجاد نقاط خط بریل (خط برجسته ویژه نابینایان) روی بوم‌های 2.5‌متری آثاری آفرید. او تکنیک‌هایی را که پیش از حادثه در دانشگاه آموخته بود به کار گرفت؛ از‌جمله انتقال تصویر به روش رابرت راشنبرگ، هنرمند فقید آمریکایی. در یک سال و نیم، بلکول مجموعا ۷۵ اثر آفرید و به گفته خودش مانند خط تولید آثار هنری کار می‌کرد.
تولید هنری شگفت‌آور او در دهه بعد ادامه داشت و در این مدت، او سه کتاب و شمار زیادی نمایش‌نامه و تعدادی شعر نیز به چاپ رساند. او بیشتر با جوهر کار می‌کند و رنگ‌هایی خام و درخشنده به کار می‌برد. گاهی هم از اطرافیان برای انتخاب فام مناسب رنگ کمک می‌گیرد. آثار فوویستی او معمولا الهام‌گرفته از موسیقی جز و آغشته به صدای ساکسیفون هستند و دیگر کارهای او تصاویری از مزارع و دشت‌ها را با استفاده از رنگ‌های اصلی نشان می‌دهند. هیلاری کوفمن، مدیر توسعه مرکز آرت‌لیفتینگ، می‌گوید: «هرگز ندیده‌ام که بلکول درباره شرایطش شکایتی بکند. او مثبت‌اندیش‌ترین انسانی است که تا به‌ حال دیده‌ام و با توجه به شرایطی که دارد این شگفت‌انگیز است. من فکر می‌کنم این ویژگی که بخش بزرگی از شخصیت اوست، بلکول و کار هنری او را بسیار خاص می‌کند».
بلکول به یاد دارد زمانی که نخستین‌بار بینایی خود را از دست داد، پزشک خانوادگی به او گفت: «کاستی خود را بپذیر و آن را به سرمایه‌ات تبدیل کن...». او باور دارد که نابینایی‌اش باعث آفرینش آثاری نوین شده است. او می‌گوید: «پیش از این، من آموزش‌هایی دیده بودم و می‌توانستم طرحی از چهره شما را در یک دقیقه بکشم. می‌توانستم یک هنرمند سفارشی باشم. پس از اینکه دیگر نمی‌توانستم این کار را بکنم، مجبور شدم راهی دیگر را پیش بگیرم. از انگشتانم استفاده می‌کنم یا انتهای قلم‌مو را به کار می‌گیرم و رنگ را روی کاغذ میاورم... این کار را ترجیح می‌دهم. این چیزی است که به دنبالش هستم؛ این بداهه‌‎نوازی در نقاشی است، این خوشبختی است».

ابتدا تنها با چند نقطه سیاه در دیدش آغاز شد و چارلز بلکول تصور می‌کرد مسئله مهمی نیست و خوب می‌شود. او دانشجوی ۲٠ساله هنر بود و آن‌قدر قوی که از سقوط مرگ‌باری از کوه، جان سالم به در برد و بعد از مدتی دوباره صحیح و سالم به دانشگاه برگشت و کلاس‌هایش را در دانشگاه شهر ساکرامنتو از سر گرفت. به نظر می‌رسید این هنرمند جوان کاملا سلامت خود را بازیافته است. اما با گذشت زمان بلکول در تشخیص چهره اطرافیانش دچار مشکل شد و یک شب زمانی که رانندگی می‌کرد، ناگهان متوجه شد که نمی‌تواند چراغ‌های راهنمایی را ببیند. ماشین‌های دیگر برای او بوق می‌زدند و او ترسیده بود. آن شب آخرین باری بود که بلکول پشت فرمان نشست و مدت کوتاهی پس از آن بینایی خود را از دست داد.
اما این اتفاق پایان کار حرفه‌ای او نبود. حالا بلکول ۶۵‌ساله است، در اوکلند زندگی می‌کند و در شماری از معتبرترین نمایشگاه‌ها برای افراد نابینا شرکت کرده است. در سال ۲٠٠٩ او در میان سه هنرمند برتر نمایشگاهی در سانفرانسیسکو قرار گرفت که نیویورک‌تایمز نیز آن را پوشش داده است. در آگوست گذشته، بلکول توجه شرکت آرت‌لیفتینگ را به خود جلب کرد. آرت‌لیفتینگ که در ۲٠١۳ بنیان‌گذاری شد، شرکتی است که فضایی آنلاین برای فروش آثار هنرمندانی ایجاد کرده است که بی‌خانمان هستند یا از معلولیت رنج می‌برند. مدیران این شرکت نخستین‌بار در یک کارگاه در سانفرانسیسکو در یک پناهگاه افراد بی‌خانمان، با کارهای بلکول روبه‌رو شدند. این شرکت آثار بلکول را برای فروش روی وب‌سایت خود قرار داد و برخی از آنها در لحظات اول فروش رفتند.
چنین موفقیتی برای بلکول همیشه به این راحتی در دسترس نبوده است. به ‌عنوان یک دانشجوی هنرهای دیداری، او نمی‌توانست بین نابینایی و آرزوهای هنرمندانه‌اش ارتباطی پیدا کند. از دانشگاه انصراف داد و ماه‌ها با زندگی جدیدش کلنجار رفت. او رسما نابینا بود و تنها بینایی جانبی (peripheralvision) برایش باقی مانده بود. با کمک یکی از اقوامش او دوباره کمر راست کرد و به دانشگاه کالیفرنیا رفت و مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی گرفت. اما با وجود تحصیلاتش، نمی‌توانست کاری پیدا کند و بارِ روانی طردشدن نیز بر مشکلات روزمره‌اش افزوده شد.
در همان حال، بلکول قلم‌مو به دست گرفت و نقاشی را آغاز کرد. با استفاده از آنچه از زمان دانشجویی به یاد داشت شروع به کشیدن نقاشی هویج‌هایی به سبک پاپ کرد و تنها هدفش از این کار لذت‌بردن بود. یکی از دوستان دوران دانشجویی‌اش چنان تحت ‌تأثیر آثارش قرار گرفت که به او کمک کرد برای گرفتن وام جنبش جامع اشتغال و آموزش اقدام کند. در ١٩۷۷ بلکول موفق شد وام بگیرد. از آن وقت به نقاشی هویج‌هایش ادامه داد و همچنین با ایجاد نقاط خط بریل (خط برجسته ویژه نابینایان) روی بوم‌های 2.5‌متری آثاری آفرید. او تکنیک‌هایی را که پیش از حادثه در دانشگاه آموخته بود به کار گرفت؛ از‌جمله انتقال تصویر به روش رابرت راشنبرگ، هنرمند فقید آمریکایی. در یک سال و نیم، بلکول مجموعا ۷۵ اثر آفرید و به گفته خودش مانند خط تولید آثار هنری کار می‌کرد.
تولید هنری شگفت‌آور او در دهه بعد ادامه داشت و در این مدت، او سه کتاب و شمار زیادی نمایش‌نامه و تعدادی شعر نیز به چاپ رساند. او بیشتر با جوهر کار می‌کند و رنگ‌هایی خام و درخشنده به کار می‌برد. گاهی هم از اطرافیان برای انتخاب فام مناسب رنگ کمک می‌گیرد. آثار فوویستی او معمولا الهام‌گرفته از موسیقی جز و آغشته به صدای ساکسیفون هستند و دیگر کارهای او تصاویری از مزارع و دشت‌ها را با استفاده از رنگ‌های اصلی نشان می‌دهند. هیلاری کوفمن، مدیر توسعه مرکز آرت‌لیفتینگ، می‌گوید: «هرگز ندیده‌ام که بلکول درباره شرایطش شکایتی بکند. او مثبت‌اندیش‌ترین انسانی است که تا به‌ حال دیده‌ام و با توجه به شرایطی که دارد این شگفت‌انگیز است. من فکر می‌کنم این ویژگی که بخش بزرگی از شخصیت اوست، بلکول و کار هنری او را بسیار خاص می‌کند».
بلکول به یاد دارد زمانی که نخستین‌بار بینایی خود را از دست داد، پزشک خانوادگی به او گفت: «کاستی خود را بپذیر و آن را به سرمایه‌ات تبدیل کن...». او باور دارد که نابینایی‌اش باعث آفرینش آثاری نوین شده است. او می‌گوید: «پیش از این، من آموزش‌هایی دیده بودم و می‌توانستم طرحی از چهره شما را در یک دقیقه بکشم. می‌توانستم یک هنرمند سفارشی باشم. پس از اینکه دیگر نمی‌توانستم این کار را بکنم، مجبور شدم راهی دیگر را پیش بگیرم. از انگشتانم استفاده می‌کنم یا انتهای قلم‌مو را به کار می‌گیرم و رنگ را روی کاغذ میاورم... این کار را ترجیح می‌دهم. این چیزی است که به دنبالش هستم؛ این بداهه‌‎نوازی در نقاشی است، این خوشبختی است».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.