اهمیت مناظره در تعیین رئیسجمهوری بعدی آمریکا
مناظره و جدل بین نامزدهای ریاستجمهوری آمریکا به امری کاملا مرسوم تبدیل و به عبارت دیگر حتی بخشی از فرایند مبارزات انتخاباتی شده است. باور عمومی بر این است که معمولا دو نامزد نهایی که دو حزب دموکرات و جمهوریخواه انتخابشان میکنند، در مراحل پایانی مبارزههای انتخاباتی، در چند جلسه با یکدیگر به بحث و گفتوگوی رودررو میپردازند تا طرفداران خود را مجاب کنند که بهترین نامزد برای هدایت کشور هستند. هدف از رقابتها در مرحله اول و کاربرد مناظرههای گروهی، کسب حمایت رأیدهندگان در مرحله ماقبل نهایی بود. هر داوطلب میخواست به مردم نشان بدهد بهترین و شایستهترین فرد برای انتخابات آینده ریاستجمهوری است و درعینحال میخواست به حزب خود نیز این پیام را بدهد که چون مردم شایستگیهایش را تأیید کردهاند؛ بنابراین اقبال او در انتخابات بلندتر و امکان اینکه حزب او برنده انتخابات بعدی باشد، بیشتر است. درعینحال هم هر حزب میخواست قویترین نامزد با بیشترین میزان حمایت مردمی را انتخاب و نامزد حزب معرفی کند. در حقیقت پس از اینکه تعداد نامزدها به یک نفر محدود شد، مرحله دوم رقابتها آغاز و با شروع این رقابت نقش و ماهیت هدف مناظره
و جدل انتخاباتی نیز تغییر کرده و تخصصیتر میشود؛ هرچند ممکن است در برخی موارد سؤالاتی از مرحله اول و به صورت تکراری پرسیده شود.
سازماندهی مناظره
معمولا مناظرههای انتخاباتی در آمریکا از طرف یک کمیسیون مشترک دوحزبی سازماندهی و تاریخهای مناظره مشخص میشود. این کمیسیون همچنین مکان مناظره را مشخص میکند که معمولا یک دانشگاه یا مؤسسه آموزش عالی است. در چند دهه اخیر مرسوم بوده که سه مناظره بین دو نامزد ریاستجمهوری و یک مناظره بین دو نامزد معاونت ریاستجمهوری انجام میشود. میتوان تصور کرد برای میهمانداری مناظره بین دانشگاهها رقابتهایی رخ میدهد. با توجه به نقش بسیار گسترده وسایل ارتباط جمعی و بهویژه رادیو و تلویزیون در آمریکا، پس از دانشگاهها رقابتی هم بین رسانههای برجسته ملی برای اجرای مناظرهها وجود دارد. علاوه بر خود کانال ارتباطی (رادیو یا تلویزیون) بین مجریهای مختلف برنامهها نیز برای میانجیگری و اجرای مناظره رقابت وجود دارد. نهایتا کمیسیون دوحزبی در این مورد به توافق میرسد و افراد را انتخاب میکند. معمولا قویترین مجریان رادیو و تلویزیون برای این کار انتخاب میشوند. قبل از هر چیز باید توجه کرد هدف اصلی برنامههای مناظره و مجادله عمدتا جذب آرای مواج افرادی است که تا دو ماه قبل از انتخابات هنوز تصمیم نهایی خود را نگرفته و به اصطلاح مردد
هستند. آنهایی که عضو یکی از دو حزب دموکرات یا جمهوریخواه هستند بعید است به نامزد طرف دیگر رأی بدهند و احتمالا در فاصله دو ماه قبل از انتخابات تصمیم خود را گرفتهاند. البته این امکان نیز وجود دارد که فرد عضو یک حزب باشد، ولی به نامزد آن حزب رأی ندهد. در همین انتخابات فعلی، تد کروز تا روز ۲۳ سپتامبر صبر کرد تا حمایت خود را از نامزد همحزبی خود دونالد ترامپ اعلام کند. مورد دیگر پرزیدنت جورج بوش (پدر) است که جمهوریخواه، اما مخالف ترامپ است. جورج بوش اعلام کرده به ترامپ رأی نخواهد داد. بدیهی است نظر چنین افرادی با تماشای یک مناظره تغییر نخواهد کرد و محاسبات دیگری موجب شکلگیری آن میشود. اما توجه به مناظرهها میتواند نظر یک رأیدهنده عادی یا یک رأیدهنده غیروابسته به حزب یا رأیدهنده جوانی را که برای اولینبار در انتخابات شرکت میکند عوض کند.
مناظرههای تاریخی
مناظره نامزدها در عصر ما صددرصد محصول کار وسایل ارتباط جمعی است و معمولا خبرنگاران آن را اداره و به بیان سؤال از نامزدها میپردازند؛ اما بیش از 150 سال پیش چنین نبود. در انتخابات سنای آمریکا در سال ۱۸۵۸ مناظره بین آبراهام لینکُلن و سناتور استیفن داگلاس، کاملا رودررو و بدون مجری صورت گرفت. یکی از دو نامزد مناظره را با یک سخنرانی یکساعته آغاز کرد، سپس نامزد دیگر یک ساعت سخنرانی خود را ارائه و سپس نیمساعت پاسخ سخنران اول را داد. بعد از او نوبت به سخنران اول رسید که پاسخ سخنران دوم را بدهد. از مهمترین مناظرههای انتخاباتی میتوان به مورد جانافکندی (دموکرات) و ریچارد نیکسون که پیشتر معاون آیزنهاور بود (جمهوریخواه) اشاره کرد. این اولین مناظرهای است که در سطح ملی و از طریق برنامه تلویزیونی از استودیوهای چندین تلویزیون پخش مستقیم شد و گروهی از خبرنگاران مناظره را اداره و میانجیگری میکردند. این دو نفر چهار مناظره داشتند و اتفاقا اولین مناظره کندی- نیکسون هم در روز ۲۶ سپتامبر (روزی که هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ مناظره دارند) انجام شد. کندی ۴۳ساله، جوانی خوشسیما و مسلط و خونسرد بود و در برنامه تلویزیونی
خوش درخشید و گفته میشود نیکسون حالتی عصبی داشت و عرق میریخت و همین امر تصویری منفی از او در بینندگان ایجاد کرد؛ درحالیکه کسانی که همین برنامه را از طریق رادیو شنیده بودند به ریچارد نیکسون گرایش داشتند و تحت تأثیر جاناف کندی قرار نگرفته بودند.
مناظره و جدل بین نامزدهای ریاستجمهوری آمریکا به امری کاملا مرسوم تبدیل و به عبارت دیگر حتی بخشی از فرایند مبارزات انتخاباتی شده است. باور عمومی بر این است که معمولا دو نامزد نهایی که دو حزب دموکرات و جمهوریخواه انتخابشان میکنند، در مراحل پایانی مبارزههای انتخاباتی، در چند جلسه با یکدیگر به بحث و گفتوگوی رودررو میپردازند تا طرفداران خود را مجاب کنند که بهترین نامزد برای هدایت کشور هستند. هدف از رقابتها در مرحله اول و کاربرد مناظرههای گروهی، کسب حمایت رأیدهندگان در مرحله ماقبل نهایی بود. هر داوطلب میخواست به مردم نشان بدهد بهترین و شایستهترین فرد برای انتخابات آینده ریاستجمهوری است و درعینحال میخواست به حزب خود نیز این پیام را بدهد که چون مردم شایستگیهایش را تأیید کردهاند؛ بنابراین اقبال او در انتخابات بلندتر و امکان اینکه حزب او برنده انتخابات بعدی باشد، بیشتر است. درعینحال هم هر حزب میخواست قویترین نامزد با بیشترین میزان حمایت مردمی را انتخاب و نامزد حزب معرفی کند. در حقیقت پس از اینکه تعداد نامزدها به یک نفر محدود شد، مرحله دوم رقابتها آغاز و با شروع این رقابت نقش و ماهیت هدف مناظره
و جدل انتخاباتی نیز تغییر کرده و تخصصیتر میشود؛ هرچند ممکن است در برخی موارد سؤالاتی از مرحله اول و به صورت تکراری پرسیده شود.
سازماندهی مناظره
معمولا مناظرههای انتخاباتی در آمریکا از طرف یک کمیسیون مشترک دوحزبی سازماندهی و تاریخهای مناظره مشخص میشود. این کمیسیون همچنین مکان مناظره را مشخص میکند که معمولا یک دانشگاه یا مؤسسه آموزش عالی است. در چند دهه اخیر مرسوم بوده که سه مناظره بین دو نامزد ریاستجمهوری و یک مناظره بین دو نامزد معاونت ریاستجمهوری انجام میشود. میتوان تصور کرد برای میهمانداری مناظره بین دانشگاهها رقابتهایی رخ میدهد. با توجه به نقش بسیار گسترده وسایل ارتباط جمعی و بهویژه رادیو و تلویزیون در آمریکا، پس از دانشگاهها رقابتی هم بین رسانههای برجسته ملی برای اجرای مناظرهها وجود دارد. علاوه بر خود کانال ارتباطی (رادیو یا تلویزیون) بین مجریهای مختلف برنامهها نیز برای میانجیگری و اجرای مناظره رقابت وجود دارد. نهایتا کمیسیون دوحزبی در این مورد به توافق میرسد و افراد را انتخاب میکند. معمولا قویترین مجریان رادیو و تلویزیون برای این کار انتخاب میشوند. قبل از هر چیز باید توجه کرد هدف اصلی برنامههای مناظره و مجادله عمدتا جذب آرای مواج افرادی است که تا دو ماه قبل از انتخابات هنوز تصمیم نهایی خود را نگرفته و به اصطلاح مردد
هستند. آنهایی که عضو یکی از دو حزب دموکرات یا جمهوریخواه هستند بعید است به نامزد طرف دیگر رأی بدهند و احتمالا در فاصله دو ماه قبل از انتخابات تصمیم خود را گرفتهاند. البته این امکان نیز وجود دارد که فرد عضو یک حزب باشد، ولی به نامزد آن حزب رأی ندهد. در همین انتخابات فعلی، تد کروز تا روز ۲۳ سپتامبر صبر کرد تا حمایت خود را از نامزد همحزبی خود دونالد ترامپ اعلام کند. مورد دیگر پرزیدنت جورج بوش (پدر) است که جمهوریخواه، اما مخالف ترامپ است. جورج بوش اعلام کرده به ترامپ رأی نخواهد داد. بدیهی است نظر چنین افرادی با تماشای یک مناظره تغییر نخواهد کرد و محاسبات دیگری موجب شکلگیری آن میشود. اما توجه به مناظرهها میتواند نظر یک رأیدهنده عادی یا یک رأیدهنده غیروابسته به حزب یا رأیدهنده جوانی را که برای اولینبار در انتخابات شرکت میکند عوض کند.
مناظرههای تاریخی
مناظره نامزدها در عصر ما صددرصد محصول کار وسایل ارتباط جمعی است و معمولا خبرنگاران آن را اداره و به بیان سؤال از نامزدها میپردازند؛ اما بیش از 150 سال پیش چنین نبود. در انتخابات سنای آمریکا در سال ۱۸۵۸ مناظره بین آبراهام لینکُلن و سناتور استیفن داگلاس، کاملا رودررو و بدون مجری صورت گرفت. یکی از دو نامزد مناظره را با یک سخنرانی یکساعته آغاز کرد، سپس نامزد دیگر یک ساعت سخنرانی خود را ارائه و سپس نیمساعت پاسخ سخنران اول را داد. بعد از او نوبت به سخنران اول رسید که پاسخ سخنران دوم را بدهد. از مهمترین مناظرههای انتخاباتی میتوان به مورد جانافکندی (دموکرات) و ریچارد نیکسون که پیشتر معاون آیزنهاور بود (جمهوریخواه) اشاره کرد. این اولین مناظرهای است که در سطح ملی و از طریق برنامه تلویزیونی از استودیوهای چندین تلویزیون پخش مستقیم شد و گروهی از خبرنگاران مناظره را اداره و میانجیگری میکردند. این دو نفر چهار مناظره داشتند و اتفاقا اولین مناظره کندی- نیکسون هم در روز ۲۶ سپتامبر (روزی که هیلاری کلینتون و دونالد ترامپ مناظره دارند) انجام شد. کندی ۴۳ساله، جوانی خوشسیما و مسلط و خونسرد بود و در برنامه تلویزیونی
خوش درخشید و گفته میشود نیکسون حالتی عصبی داشت و عرق میریخت و همین امر تصویری منفی از او در بینندگان ایجاد کرد؛ درحالیکه کسانی که همین برنامه را از طریق رادیو شنیده بودند به ریچارد نیکسون گرایش داشتند و تحت تأثیر جاناف کندی قرار نگرفته بودند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.