|

بحران در اروپا و ناسیونالیسم ارتجاعی

شهرام زرندار: هنگامی ‌که سیپراس در یونان به قدرت رسید، چشم‌انداز تغییرات سیاسی در اروپا چنین بود که چپ سیاسی در طیف‌نمای سیاسی سرتاسر قاره دوباره به قدرت خواهد رسید. جنبش کارگری در فرانسه، صدها هزار کارگر فرانسوی را علیه اصلاح قانون کار به خیابان‌های فرانسه کشانده، در انگلستان «جرمی کوربین» به‌عنوان رهبر حزب «کارگر» برگزیده شده و تلاش برای گرفتن پست ریاست‌جمهوری بین راست افراطی و چپ اروپایی در اتریش باعث برگزاری انتخابات دوباره ریاست‌جمهوری در این کشور شده است. رأی 52 درصدی به خروج از اتحادیه اروپا باعث شده تا «دیوید کامرون» از سمت نخست‌وزیری بريتانيا استعفا بدهد. درحال‌حاضر، ناسیونالیسم افراطی راست مرتجع همانا به‌عنوان تبلور راست افراطی نازیسم و نئونازیسم در هیأتی نو به میدان آمده است. بحران «سرمایه‌داری» باعث ناامیدشدن درصد بالایی از شهروندان بدون چشم‌انداز به آینده در بريتانيا، اتریش و هلند شده است. در فرانسه، «ژان ماری لوپن» از راست افراطی (جبهه ملی) میدان را برای سوءاستفاده از بحران‌ جاری خالی یافته و مشغول تبلیغات ضدکمونیستی است.
دوران تشکیل دولت- ملت‌ها پس از پایان‌یافتن جنگ‌های 30ساله در اروپا بین سال‌های 1618 تا 1648 و انعقاد قرارداد «وستفالی»، بار دیگر تکرار و اولین جرقه بازگشت اروپا به سال‌های 1648 و بعد از آن زده شده است. انقلاب 1848 در اروپا باعث پایه‌ریزی دموکراسی پارلمانی که حاصل منازعه قطب‌های قدرت سیاسی طبقاتی در اروپا بود، شد، اما در آلمان از آنجایی که بورژوازی تجاری در هیأت لیبرالیسم دارای قدرت رویارویی با اشراف زمین‌دار و پادشاهی‌های متعدد نبود، لاجرم با اشراف زمین‌دار و پادشاهان منطقه‌ای آلمان ائتلاف کرد و حاصل این ائتلاف، ظهور بیسمارک در آلمان 1870-1871 بود. از سال 1848 تا 1932 که نازیسم در آلمان سیطره یافت، 84 سال گذشته و درواقع امر ائتلاف نامبارک بورژوازی لیبرال آلمان با اشراف زمین‌دار و پادشاهی‌های متعدد منطقه‌ای باعث شد که 84 سال بعد نازیسم از دل این ائتلاف پدید آید. دلایل اینکه چرا نازیسم به‌عنوان ایدئولوژی امپریالیست‌های آلمان مطرح و به‌سرعت تبدیل به قدرت سیاسی فائقه شد، متعددند؛ اما ائتلاف 1848 در آلمان باعث شد تا نهادهای مدنی و دموکراسی در سالیان بعد در آلمان شکل نگیرند و آنچه در فرانسه، انگلستان و آمریکا به‌واسطه منازعه قطب‌های قدرت سیاسی شکل گرفت، در آلمان و ایتالیا و ژاپن پدید نیاید.
نازی‌ها در شرایطی که بورژوازی لیبرال دارای چنان قدرتی برای ایستادن در مقابل نازی‌ها نبود و صف مستقل کارگری هم که عمدتا متشکل از حزب سوسیال‌دموکرات و حزب کمونیست آلمان بود، از شرایط بعد از جنگ جهانی اول که باعث پدیدآمدن صف طولانی کارگران و کشاورزان روستایی بی‌کار شده بود استفاده کرده و با شعارهای پوپولیستی، ناسیونالیستی، میلیتاریستی، ضدکمونیستی، نژادپرستانه، ضدفرهنگی، امپریالیستی و عوام‌فریبانه کارگران شهری و روستایی را به‌عنوان مزدوران خود متشکل کرده و باعث رونق اقتصاد امپریالیستی آلمان شد.
اولین دهه قرن بیست‌ویکم آبستن تضادهای فراوانی است، اما آنچه به‌عنوان تضاد اساسی در فرایندهای جهانی‌شدن و ادغام و عوارض جانبی‌شان رخ می‌نماید، تضاد بین نیروی کار جهانی و اقلیت مسلم انحصارات الیگارشیک مالی است. براساس وجود این تضاد، بعید نیست که چپ در جهان درحال‌پیشرفت ما، به‌عنوان حاملان جهان نوین، در همه‌سو به قدرت برسد.

شهرام زرندار: هنگامی ‌که سیپراس در یونان به قدرت رسید، چشم‌انداز تغییرات سیاسی در اروپا چنین بود که چپ سیاسی در طیف‌نمای سیاسی سرتاسر قاره دوباره به قدرت خواهد رسید. جنبش کارگری در فرانسه، صدها هزار کارگر فرانسوی را علیه اصلاح قانون کار به خیابان‌های فرانسه کشانده، در انگلستان «جرمی کوربین» به‌عنوان رهبر حزب «کارگر» برگزیده شده و تلاش برای گرفتن پست ریاست‌جمهوری بین راست افراطی و چپ اروپایی در اتریش باعث برگزاری انتخابات دوباره ریاست‌جمهوری در این کشور شده است. رأی 52 درصدی به خروج از اتحادیه اروپا باعث شده تا «دیوید کامرون» از سمت نخست‌وزیری بريتانيا استعفا بدهد. درحال‌حاضر، ناسیونالیسم افراطی راست مرتجع همانا به‌عنوان تبلور راست افراطی نازیسم و نئونازیسم در هیأتی نو به میدان آمده است. بحران «سرمایه‌داری» باعث ناامیدشدن درصد بالایی از شهروندان بدون چشم‌انداز به آینده در بريتانيا، اتریش و هلند شده است. در فرانسه، «ژان ماری لوپن» از راست افراطی (جبهه ملی) میدان را برای سوءاستفاده از بحران‌ جاری خالی یافته و مشغول تبلیغات ضدکمونیستی است.
دوران تشکیل دولت- ملت‌ها پس از پایان‌یافتن جنگ‌های 30ساله در اروپا بین سال‌های 1618 تا 1648 و انعقاد قرارداد «وستفالی»، بار دیگر تکرار و اولین جرقه بازگشت اروپا به سال‌های 1648 و بعد از آن زده شده است. انقلاب 1848 در اروپا باعث پایه‌ریزی دموکراسی پارلمانی که حاصل منازعه قطب‌های قدرت سیاسی طبقاتی در اروپا بود، شد، اما در آلمان از آنجایی که بورژوازی تجاری در هیأت لیبرالیسم دارای قدرت رویارویی با اشراف زمین‌دار و پادشاهی‌های متعدد نبود، لاجرم با اشراف زمین‌دار و پادشاهان منطقه‌ای آلمان ائتلاف کرد و حاصل این ائتلاف، ظهور بیسمارک در آلمان 1870-1871 بود. از سال 1848 تا 1932 که نازیسم در آلمان سیطره یافت، 84 سال گذشته و درواقع امر ائتلاف نامبارک بورژوازی لیبرال آلمان با اشراف زمین‌دار و پادشاهی‌های متعدد منطقه‌ای باعث شد که 84 سال بعد نازیسم از دل این ائتلاف پدید آید. دلایل اینکه چرا نازیسم به‌عنوان ایدئولوژی امپریالیست‌های آلمان مطرح و به‌سرعت تبدیل به قدرت سیاسی فائقه شد، متعددند؛ اما ائتلاف 1848 در آلمان باعث شد تا نهادهای مدنی و دموکراسی در سالیان بعد در آلمان شکل نگیرند و آنچه در فرانسه، انگلستان و آمریکا به‌واسطه منازعه قطب‌های قدرت سیاسی شکل گرفت، در آلمان و ایتالیا و ژاپن پدید نیاید.
نازی‌ها در شرایطی که بورژوازی لیبرال دارای چنان قدرتی برای ایستادن در مقابل نازی‌ها نبود و صف مستقل کارگری هم که عمدتا متشکل از حزب سوسیال‌دموکرات و حزب کمونیست آلمان بود، از شرایط بعد از جنگ جهانی اول که باعث پدیدآمدن صف طولانی کارگران و کشاورزان روستایی بی‌کار شده بود استفاده کرده و با شعارهای پوپولیستی، ناسیونالیستی، میلیتاریستی، ضدکمونیستی، نژادپرستانه، ضدفرهنگی، امپریالیستی و عوام‌فریبانه کارگران شهری و روستایی را به‌عنوان مزدوران خود متشکل کرده و باعث رونق اقتصاد امپریالیستی آلمان شد.
اولین دهه قرن بیست‌ویکم آبستن تضادهای فراوانی است، اما آنچه به‌عنوان تضاد اساسی در فرایندهای جهانی‌شدن و ادغام و عوارض جانبی‌شان رخ می‌نماید، تضاد بین نیروی کار جهانی و اقلیت مسلم انحصارات الیگارشیک مالی است. براساس وجود این تضاد، بعید نیست که چپ در جهان درحال‌پیشرفت ما، به‌عنوان حاملان جهان نوین، در همه‌سو به قدرت برسد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.