آذر منصوری در نشست نسبت بین نوسازی و تحزب مطرح کرد
چرا حزب قدرتمند نداریم
آذر منصوری، فعال سیاسی و از اعضای شورای مرکزی حزب اتحاد ملت، در نشست «نسبت بین نوسازی و تحزب» که به همت انجمن اندیشه و قلم برگزار شده بود، در تشریح وضعیت احزاب پس از انقلاب گفت: چه اتفاقی افتاد که ما بعد از 37 سال که از نظام جمهوری اسلامی گذشته همچنان با مسئلهاي جدی به نام عدم پایایی احزاب مواجه هستیم و در بزنگاههای انتخابات احزاب پرچمی را بلند میکنند و تابلویی به نمایش میگذارند، لیستی را در نهایت منتشر میکنند اما پس از انتخابات، تا انتخابات بعدی اثرگذاری لازم را حتی در نظارت بر نهاد منتخبی که نمایندگانشان به آن راه یافتهاند ندارند. در سپهر سیاسی کشور هم ما نمودی از ظهور احزاب نمیبینیم. منصوری ادامه داد: یک نمونه مشخص آن این است که جریانی سیاسی به نام جریان اصلاحطلب در کشور ما وجود دارد به عنوان یکی از جریانهای مؤثر - که دوستان میدانند من همواره از این جریان به عنوان یک نیروی حزبی دفاع کردهام. منصوری اضافه کرد: به اعتقاد من نگاهی که ما در 80 سال پیش احزاب داشتیم، امروز هم خواسته یا ناخواسته وجود دارد. همین قانون احزاب را نگاه کنید و مقایسه کنید با کشورهای توسعهیافته که احزاب به عنوان
بازیگران اصلی عرصه قدرت در آن ایفای نقش میکنند، نگاهی که در این قانون غلبه دارد، نگاه کاملا سلبی است. درحالیکه اگر ما خواستار حضور بیشتر احزاب در فضای سیاسی کشور هستیم باید افراد را ترغیب بکنیم که بیایند و کار حزبی کنند. کار حزبی یعنی اینکه افرادی که میآیند در فضای سیاسی کشور فعالیت میکنند، دارای سِجل و شناسنامه سیاسی هستند و هویت تعریفشده دارند درحالیکه این نگاهی که غلبه دارد بر این قانون، نگاه سلبی است؛ اما اگر ما خواستار حضور احزاب در فضای سیاسی کشور هستیم باید نگاه ما در قانون، نگاه ایجابی باشد. او همچنین به کارکردگرایی کوتاهمدت احزاب اشاره كرد و افزود: بحث دیگری که وجود دارد این است که در این قانون، کارکرد احزاب تا پای صندوقهای رأی دیده شده و بعد از آن نقشی برای احزاب تعریف نشده است. اگر عضوی از یک حزب، با برند آن حزب در انتخابات حضور مییابد و رأی میآورد و وارد یک نهاد دموکراتیک میشود، سهم آن حزب در آن نهاد دموکراتیک، در قانون ما محلی از اعراب ندارد. این یک طرف بحث است که یک ضعف و ریشه تاریخی دارد.
او افزود: همین است که برای پروانه تأسیس احزاب در کشور، استعلامهایی که میشود نگاه سلبی بر آنها حاکم است؛ یعنی من اگر به عنوان عضو هیأت مؤسس یک حزب تقاضای تأسیس میدهم آنچه بررسی ميشود صلاحیت من به عنوان یک رجل سیاسی نیست که بررسی ميشود که آیا میتوانم این حزب را دایر و مدیریت کنم یا نه؛ صرفا استعلامها در یک حوزه خاص با یک نگاه کاملا غيرسياسي انجام میگیرد. همین هم هست که وقتی من به مسئولیتی میرسم فکر میکنم اینکه من عضو هیچ حزبی نباشم، یک امتیاز است. درحالیکه اگر ما خواستار تقویت تحزب هستیم باید این ویژگی یعنی حزبیبودن به عنوان یک امتیاز و شاخص مطرح باشد. در نهایت در چرخه و دوری گرفتاریم که مرتب در حال تکرار است و باعث میشود ما درزمینه رسیدن به مقطعی که احزاب بتوانند به عنوان بازیگران اصلی عرصه سیاسی باشند مشکل داشته باشیم. منصوری در ادامه افزود: در نهایت ما گریزی نداریم که برای توسعه سیاسی به تقویت سطح اثرگذاری احزاب کمک کنیم. باید تلاش کنیم قانون احزاب به نوعی اصلاح شود که در آن رویکرد ایجابی غلبه داشته باشد و برای احزاب پس از صندوق رأی نیز نقش تعریف شود. او ادامه داد: ما به آموزش و اصلاح
باور عمومی جامعه نسبت به احزاب نیاز داریم. واقعیتی که وجود دارد این است که ما پیشینه روشنی از کارکرد احزاب در ایران نداریم و این هم نوعی حزبگریزی را در جامعه دامن میزند؛ بنابر این هم احزاب و هم مراجع رسمی و غیررسمی آموزشی باید در تغییر نگرش جامعه نسبت به احزاب برنامه داشته باشند.
این فعال سیاسی گفت: ما باید به این موضوع توجه داشته باشیم که احزاب یکی از ارکان جامعه مدنی هستند که علیالقاعده در مجاورت با ارکان دیگر جامعه مدنی یعنی مطبوعات و رسانههای آزاد و سازمانهای غیردولتی و مردمنهاد و تشکلهای صنفی و فرهنگی و... هستند. احزاب به عنوان جزئی از این ارکان باید کمک کنند تا ارکان دیگر جامعه مدنی هم تقویت شوند. تجربه هم نشان داده تمرکز بر اصلاحات دولتمحور بهتنهایی به نتیجه نخواهد رسید. اصلاحات دو سو دارد؛ یک سوی آن دولت است اما سوی دیگر آن جامعه است. او در پایان گفت: ما ناگزیریم تا اطلاع ثانوی و تا زمانی که چند حزب اثرگذار در کشور داشته باشیم به صورت جبههای و ائتلافی حرکت کنیم تا از ظرفیتهای دیگر توسعه سیاسی مانند انتخابات برای توسعه و پیشرفت کشور استفاده کنیم.
آذر منصوری، فعال سیاسی و از اعضای شورای مرکزی حزب اتحاد ملت، در نشست «نسبت بین نوسازی و تحزب» که به همت انجمن اندیشه و قلم برگزار شده بود، در تشریح وضعیت احزاب پس از انقلاب گفت: چه اتفاقی افتاد که ما بعد از 37 سال که از نظام جمهوری اسلامی گذشته همچنان با مسئلهاي جدی به نام عدم پایایی احزاب مواجه هستیم و در بزنگاههای انتخابات احزاب پرچمی را بلند میکنند و تابلویی به نمایش میگذارند، لیستی را در نهایت منتشر میکنند اما پس از انتخابات، تا انتخابات بعدی اثرگذاری لازم را حتی در نظارت بر نهاد منتخبی که نمایندگانشان به آن راه یافتهاند ندارند. در سپهر سیاسی کشور هم ما نمودی از ظهور احزاب نمیبینیم. منصوری ادامه داد: یک نمونه مشخص آن این است که جریانی سیاسی به نام جریان اصلاحطلب در کشور ما وجود دارد به عنوان یکی از جریانهای مؤثر - که دوستان میدانند من همواره از این جریان به عنوان یک نیروی حزبی دفاع کردهام. منصوری اضافه کرد: به اعتقاد من نگاهی که ما در 80 سال پیش احزاب داشتیم، امروز هم خواسته یا ناخواسته وجود دارد. همین قانون احزاب را نگاه کنید و مقایسه کنید با کشورهای توسعهیافته که احزاب به عنوان
بازیگران اصلی عرصه قدرت در آن ایفای نقش میکنند، نگاهی که در این قانون غلبه دارد، نگاه کاملا سلبی است. درحالیکه اگر ما خواستار حضور بیشتر احزاب در فضای سیاسی کشور هستیم باید افراد را ترغیب بکنیم که بیایند و کار حزبی کنند. کار حزبی یعنی اینکه افرادی که میآیند در فضای سیاسی کشور فعالیت میکنند، دارای سِجل و شناسنامه سیاسی هستند و هویت تعریفشده دارند درحالیکه این نگاهی که غلبه دارد بر این قانون، نگاه سلبی است؛ اما اگر ما خواستار حضور احزاب در فضای سیاسی کشور هستیم باید نگاه ما در قانون، نگاه ایجابی باشد. او همچنین به کارکردگرایی کوتاهمدت احزاب اشاره كرد و افزود: بحث دیگری که وجود دارد این است که در این قانون، کارکرد احزاب تا پای صندوقهای رأی دیده شده و بعد از آن نقشی برای احزاب تعریف نشده است. اگر عضوی از یک حزب، با برند آن حزب در انتخابات حضور مییابد و رأی میآورد و وارد یک نهاد دموکراتیک میشود، سهم آن حزب در آن نهاد دموکراتیک، در قانون ما محلی از اعراب ندارد. این یک طرف بحث است که یک ضعف و ریشه تاریخی دارد.
او افزود: همین است که برای پروانه تأسیس احزاب در کشور، استعلامهایی که میشود نگاه سلبی بر آنها حاکم است؛ یعنی من اگر به عنوان عضو هیأت مؤسس یک حزب تقاضای تأسیس میدهم آنچه بررسی ميشود صلاحیت من به عنوان یک رجل سیاسی نیست که بررسی ميشود که آیا میتوانم این حزب را دایر و مدیریت کنم یا نه؛ صرفا استعلامها در یک حوزه خاص با یک نگاه کاملا غيرسياسي انجام میگیرد. همین هم هست که وقتی من به مسئولیتی میرسم فکر میکنم اینکه من عضو هیچ حزبی نباشم، یک امتیاز است. درحالیکه اگر ما خواستار تقویت تحزب هستیم باید این ویژگی یعنی حزبیبودن به عنوان یک امتیاز و شاخص مطرح باشد. در نهایت در چرخه و دوری گرفتاریم که مرتب در حال تکرار است و باعث میشود ما درزمینه رسیدن به مقطعی که احزاب بتوانند به عنوان بازیگران اصلی عرصه سیاسی باشند مشکل داشته باشیم. منصوری در ادامه افزود: در نهایت ما گریزی نداریم که برای توسعه سیاسی به تقویت سطح اثرگذاری احزاب کمک کنیم. باید تلاش کنیم قانون احزاب به نوعی اصلاح شود که در آن رویکرد ایجابی غلبه داشته باشد و برای احزاب پس از صندوق رأی نیز نقش تعریف شود. او ادامه داد: ما به آموزش و اصلاح
باور عمومی جامعه نسبت به احزاب نیاز داریم. واقعیتی که وجود دارد این است که ما پیشینه روشنی از کارکرد احزاب در ایران نداریم و این هم نوعی حزبگریزی را در جامعه دامن میزند؛ بنابر این هم احزاب و هم مراجع رسمی و غیررسمی آموزشی باید در تغییر نگرش جامعه نسبت به احزاب برنامه داشته باشند.
این فعال سیاسی گفت: ما باید به این موضوع توجه داشته باشیم که احزاب یکی از ارکان جامعه مدنی هستند که علیالقاعده در مجاورت با ارکان دیگر جامعه مدنی یعنی مطبوعات و رسانههای آزاد و سازمانهای غیردولتی و مردمنهاد و تشکلهای صنفی و فرهنگی و... هستند. احزاب به عنوان جزئی از این ارکان باید کمک کنند تا ارکان دیگر جامعه مدنی هم تقویت شوند. تجربه هم نشان داده تمرکز بر اصلاحات دولتمحور بهتنهایی به نتیجه نخواهد رسید. اصلاحات دو سو دارد؛ یک سوی آن دولت است اما سوی دیگر آن جامعه است. او در پایان گفت: ما ناگزیریم تا اطلاع ثانوی و تا زمانی که چند حزب اثرگذار در کشور داشته باشیم به صورت جبههای و ائتلافی حرکت کنیم تا از ظرفیتهای دیگر توسعه سیاسی مانند انتخابات برای توسعه و پیشرفت کشور استفاده کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.