تکیه راست روی پای چپ!
مهرداد حجتی
بنا بود فقط دو صندلی بگذارند؛ یکی چپ و یکی راست. بعد دیدند نمیشود فقط دو صندلی باشد. شاید بقیه هم بخواهند. آنوقت باید برای خیلیهای دیگر صندلی بگذارند؛ یعنی جشن رسما بشود دو ردیف بزرگ چپ و راست. منصرف شدند و به کافه بازگشتند. کافه هم غلغله بود. جا برای نشستن نبود. همه داشتند راجع به حرفهای تازه بحث میکردند. یکیاش حرف وزیر ارشاد که گفته بود: «هالیوود را پشت مرزهای ایران متوقف کردهایم!» یکی دیگرش حرف رضا عطاران که تازه گفته بود: «ما آنقدر که از دوستان میترسیم از خدا نمیترسیم. چون بههرحال خدا از ما میگذرد، اما دوستان نمیگذرند و فحش ناموس میدهند»؛ يا حرف بهروز افخمی که گفته بود: «خیلی از گرفتاران سینما خودشان آدمهای جلف و کُندذهن و حسود و کجسلیقه و کینهتوز هستند!» یا حرف اخیر امین حیایی که در برنامه زنده تلویزیونی گفته بود: «بعد از بازی در «قلادههای طلا» خیلی از بازیگرها تأکید کردند که اگر امین حیایی در پروژهای باشد، ما در آن بازی نمیکنیم. آنها میگفتند امین حیایی منفور است. البته آنها حرفهای هستند و شاید حق داشتهاند. آنها فکر میکردند که اگر کنار من بازی کنند برایشان بد میشود». حتی حرف بعدیاش که گفته بود: «اگر ابوالقاسم طالبی بخواهد «قلادههای طلای2» را بسازد فکر نمیکنم دیگر بخواهم در آن بازی کنم. اگر هم کسی را برای بازی در آن فیلم رنجاندهام، امیدوارم مرا ببخشد». بازار بحث داغ بود. همه داشتند درباره همهچیز حرف میزدند حتی عذرخواهی مرتضوی. همینجا بود که گارسون از آنها پرسید: «اسم کوچک ایشان قاضی است که مردم همهاش میگویند قاضی مرتضوی؟» بعد هم سراسیمه عذر خواسته بود برای نبودن جا و رفته بود تا به مشتریهای نشسته برسد. آنها هم همانجا کنار پیشخوان ایستاده قهوه میخوردند و به حرفهایی که در هوا پخش میشد گوش میدادند. چپی آرام گفته بود: «عذرخواهی نشانه خوبی است. یک گام به جلو است. موافقی؟» راستی که داشت مطلب مربوط به سه بازیگر با نامهای مستعار «قباد»، «فرهاد» و «شهرزاد» را در «یالثارات» میخواند، پاسخ داد: «در صورت اشتباه، همیشه و در هر شرایطی باید عذر خواست. حتی اگر دیر شده باشد». چپی که انتظار موافقت او را نداشت، متعجب پرسید: «چطور شد؟ شما که هیچوقت اهل عذرخواهی و پوزش و این حرفها نبودید؟! چون همیشه فکر میکنید همه کارهایتان درست است و نیازی به اقرار اشتباه نیست؟» راستی با اشاره نگاه به پای خودش با تلخخند گفت: «نتیجه تکیهدادن روی پای چپ است لابد؟ وقتی دو ساعت بیوقفه روی پای چپ بایستی نتیجهاش همین میشود لابد!»
بنا بود فقط دو صندلی بگذارند؛ یکی چپ و یکی راست. بعد دیدند نمیشود فقط دو صندلی باشد. شاید بقیه هم بخواهند. آنوقت باید برای خیلیهای دیگر صندلی بگذارند؛ یعنی جشن رسما بشود دو ردیف بزرگ چپ و راست. منصرف شدند و به کافه بازگشتند. کافه هم غلغله بود. جا برای نشستن نبود. همه داشتند راجع به حرفهای تازه بحث میکردند. یکیاش حرف وزیر ارشاد که گفته بود: «هالیوود را پشت مرزهای ایران متوقف کردهایم!» یکی دیگرش حرف رضا عطاران که تازه گفته بود: «ما آنقدر که از دوستان میترسیم از خدا نمیترسیم. چون بههرحال خدا از ما میگذرد، اما دوستان نمیگذرند و فحش ناموس میدهند»؛ يا حرف بهروز افخمی که گفته بود: «خیلی از گرفتاران سینما خودشان آدمهای جلف و کُندذهن و حسود و کجسلیقه و کینهتوز هستند!» یا حرف اخیر امین حیایی که در برنامه زنده تلویزیونی گفته بود: «بعد از بازی در «قلادههای طلا» خیلی از بازیگرها تأکید کردند که اگر امین حیایی در پروژهای باشد، ما در آن بازی نمیکنیم. آنها میگفتند امین حیایی منفور است. البته آنها حرفهای هستند و شاید حق داشتهاند. آنها فکر میکردند که اگر کنار من بازی کنند برایشان بد میشود». حتی حرف بعدیاش که گفته بود: «اگر ابوالقاسم طالبی بخواهد «قلادههای طلای2» را بسازد فکر نمیکنم دیگر بخواهم در آن بازی کنم. اگر هم کسی را برای بازی در آن فیلم رنجاندهام، امیدوارم مرا ببخشد». بازار بحث داغ بود. همه داشتند درباره همهچیز حرف میزدند حتی عذرخواهی مرتضوی. همینجا بود که گارسون از آنها پرسید: «اسم کوچک ایشان قاضی است که مردم همهاش میگویند قاضی مرتضوی؟» بعد هم سراسیمه عذر خواسته بود برای نبودن جا و رفته بود تا به مشتریهای نشسته برسد. آنها هم همانجا کنار پیشخوان ایستاده قهوه میخوردند و به حرفهایی که در هوا پخش میشد گوش میدادند. چپی آرام گفته بود: «عذرخواهی نشانه خوبی است. یک گام به جلو است. موافقی؟» راستی که داشت مطلب مربوط به سه بازیگر با نامهای مستعار «قباد»، «فرهاد» و «شهرزاد» را در «یالثارات» میخواند، پاسخ داد: «در صورت اشتباه، همیشه و در هر شرایطی باید عذر خواست. حتی اگر دیر شده باشد». چپی که انتظار موافقت او را نداشت، متعجب پرسید: «چطور شد؟ شما که هیچوقت اهل عذرخواهی و پوزش و این حرفها نبودید؟! چون همیشه فکر میکنید همه کارهایتان درست است و نیازی به اقرار اشتباه نیست؟» راستی با اشاره نگاه به پای خودش با تلخخند گفت: «نتیجه تکیهدادن روی پای چپ است لابد؟ وقتی دو ساعت بیوقفه روی پای چپ بایستی نتیجهاش همین میشود لابد!»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.