|

بلیت یکطرفه

ناهید کبیری . شاعر و نويسنده

نیمی از پاهایش در مه غلیظ ساعت هشت صبح گم شده است و تا به پارکینگ برسد، به زحمت می‌تواند تا چندقدمی‌اش را ببیند. با اینکه سال‌ها در این شهر بندری زندگی کرده است، هنوز نمی‌تواند خودش را به این هوا عادت دهد. انگار حوصله این تاریکی را دیگر ندارد. دلش می‌خواهد روز، روشن باشد. هوا آفتابی باشد. تا او بتواند بدون روشن کردن چراغ خودش را در آینه ببیند. موهای جوگندمی‌اش را فرم بدهد. سبیلش را شانه کند و به پوستش ادکلن بزند. بعد صبحانه‌اش را بخورد و از خانه بیرون برود. از خانه تا محل کارش نیم‌ساعت بیشتر فاصله نیست. در این فاصله هم همیشه از ترانه‌های عاشقانه ایتالیایی که از رادیوی ماشین آلبالویی‌اش پخش می‌شود، لذت می‌برد. دو طرف پلی که از روی آن عبور می‌کند، آب دریاچه است و در روزهایی مثل این، بخار آب تا نوک درخت‌های دوسوی جاده بالا می‌آید و فضا را از بوی قهوه و نارنج و خیالی معطر و مرطوب سرشار می‌کند.
تلفن دستی‌اش زنگ می‌زند. چه کسی می‌تواند به‌غیر از «ستاره» باشد در این ساعت هشت‌ونیم صبح که دو، سه کلمه‌ای بگوید و روز او را پرتقالی کند؟ ستاره از یک سال پیش به اینجا آمده است. در یک میهمانی ایرانی با هم آشنا شدند. تعداد ایرانی‌های این شهر زیاد نیست. آنها هم که هستند سنخیت زیادی با هم ندارند. اما هرچه باشد هموطن‌اند و دیدار هرازگاهی‌شان با آن زبان مشترک و غذاهای آشنا و موسیقی خاطره‌انگیز «آن سال‌ها» از بار دلتنگی یکدیگر می‌کاهد. چه خوب بود دیدار ستاره برای مردی که از 20 سال پیش وطنش را ترک کرده بود و امید بازگشت هم نداشت. ستاره از همان شب زندگی مه‌آلود مرد را روشن کرد. رویایی شد و پابه‌پای او به خانه‌اش آمد. به محل کارش. به خواب شب‌هایش. و به فنجان داغ قهوه‌ای که آن را با شیر و عسل قطره‌قطره می‌نوشید. برای ستاره یک کار خوب پیدا کرد. به بهانه‌های مختلف او را به خانه و رستوران دعوت می‌کرد و در خانه خودش برای او و میهمان‌های دیگر «راویولی» و «پاستا» و «لازانیا» و غذاهای خوشمزه دیگر می‌پخت. دلش می‌خواست ستاره برای همیشه با او بماند. 17 سال اختلاف سن را نادیده بگیرد. یار و همخانه و همسرش باشد. وطنش باشد و او را از این تنهایی و غربت که بعد از این همه سال هنوز هم او را می‌آزرد، برهاند. امروز یکشنبه است. بهترین روز هفته. ستاره را مفصل می‌بیند. با هم در کافه‌ای می‌نشینند و آبمیوه یا بستنی می‌خورند. حرف می‌زنند. در خیابان‌های بارانی راه می‌روند. حرف می‌زنند. با هم شام می‌خورند. حرف می‌زنند و آخر شب، سایه خداحافظی‌شان در پیاده‌رو، روی دیوار خانه دخترخاله ستاره می‌افتد.
اما امروز ستاره حال و هوای دیگری دارد. مثل همیشه نیست. هیجان و انرژی ندارد. با چشم‌های سیاه سرمه‌کشیده که قطره اشکی هم در آن تاب می‌خورد به چشم‌های نگران مرد نگاه می‌کند و می‌گوید فکرهایش را کرده است. می‌گوید نه! می‌گوید تحملش را ندارد. می‌گوید چیزی روی قلبش سنگینی می‌کند و نمی‌تواند تمام عمر از وطنش- حالا هر چه که باشد- دور بماند. بعد بلیت یکطرفه‌اش را به تهران به او نشان می‌دهد.
مرد با حسرت به بلیت که رقیب اوست نگاه می‌کند و در سکوت، سیگاری بر لب می‌گذارد و کبریت می‌کشد.
نیمی از پاهایش در مه غلیظ ساعت هشت صبح گم شده است و تا به پارکینگ برسد، به زحمت می‌تواند تا چندقدمی‌اش را ببیند. با اینکه سال‌ها در این شهر بندری زندگی کرده است، هنوز نمی‌تواند خودش را به این هوا عادت دهد. انگار حوصله این تاریکی را دیگر ندارد. دلش می‌خواهد روز، روشن باشد. هوا آفتابی باشد. تا او بتواند بدون روشن کردن چراغ خودش را در آینه ببیند. موهای جوگندمی‌اش را فرم بدهد. سبیلش را شانه کند و به پوستش ادکلن بزند. بعد صبحانه‌اش را بخورد و از خانه بیرون برود. از خانه تا محل کارش نیم‌ساعت بیشتر فاصله نیست. در این فاصله هم همیشه از ترانه‌های عاشقانه ایتالیایی که از رادیوی ماشین آلبالویی‌اش پخش می‌شود، لذت می‌برد. دو طرف پلی که از روی آن عبور می‌کند، آب دریاچه است و در روزهایی مثل این، بخار آب تا نوک درخت‌های دوسوی جاده بالا می‌آید و فضا را از بوی قهوه و نارنج و خیالی معطر و مرطوب سرشار می‌کند.
تلفن دستی‌اش زنگ می‌زند. چه کسی می‌تواند به‌غیر از «ستاره» باشد در این ساعت هشت‌ونیم صبح که دو، سه کلمه‌ای بگوید و روز او را پرتقالی کند؟ ستاره از یک سال پیش به اینجا آمده است. در یک میهمانی ایرانی با هم آشنا شدند. تعداد ایرانی‌های این شهر زیاد نیست. آنها هم که هستند سنخیت زیادی با هم ندارند. اما هرچه باشد هموطن‌اند و دیدار هرازگاهی‌شان با آن زبان مشترک و غذاهای آشنا و موسیقی خاطره‌انگیز «آن سال‌ها» از بار دلتنگی یکدیگر می‌کاهد. چه خوب بود دیدار ستاره برای مردی که از 20 سال پیش وطنش را ترک کرده بود و امید بازگشت هم نداشت. ستاره از همان شب زندگی مه‌آلود مرد را روشن کرد. رویایی شد و پابه‌پای او به خانه‌اش آمد. به محل کارش. به خواب شب‌هایش. و به فنجان داغ قهوه‌ای که آن را با شیر و عسل قطره‌قطره می‌نوشید. برای ستاره یک کار خوب پیدا کرد. به بهانه‌های مختلف او را به خانه و رستوران دعوت می‌کرد و در خانه خودش برای او و میهمان‌های دیگر «راویولی» و «پاستا» و «لازانیا» و غذاهای خوشمزه دیگر می‌پخت. دلش می‌خواست ستاره برای همیشه با او بماند. 17 سال اختلاف سن را نادیده بگیرد. یار و همخانه و همسرش باشد. وطنش باشد و او را از این تنهایی و غربت که بعد از این همه سال هنوز هم او را می‌آزرد، برهاند. امروز یکشنبه است. بهترین روز هفته. ستاره را مفصل می‌بیند. با هم در کافه‌ای می‌نشینند و آبمیوه یا بستنی می‌خورند. حرف می‌زنند. در خیابان‌های بارانی راه می‌روند. حرف می‌زنند. با هم شام می‌خورند. حرف می‌زنند و آخر شب، سایه خداحافظی‌شان در پیاده‌رو، روی دیوار خانه دخترخاله ستاره می‌افتد.
اما امروز ستاره حال و هوای دیگری دارد. مثل همیشه نیست. هیجان و انرژی ندارد. با چشم‌های سیاه سرمه‌کشیده که قطره اشکی هم در آن تاب می‌خورد به چشم‌های نگران مرد نگاه می‌کند و می‌گوید فکرهایش را کرده است. می‌گوید نه! می‌گوید تحملش را ندارد. می‌گوید چیزی روی قلبش سنگینی می‌کند و نمی‌تواند تمام عمر از وطنش- حالا هر چه که باشد- دور بماند. بعد بلیت یکطرفه‌اش را به تهران به او نشان می‌دهد.
مرد با حسرت به بلیت که رقیب اوست نگاه می‌کند و در سکوت، سیگاری بر لب می‌گذارد و کبریت می‌کشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.