وزیرعلوم:
مشایی نامزد احمدي نژاد است نه دولت
شرق - اعظم ویسمه: «اسفندیار رحیممشایی» نامی است که یکبار دیگر میرود تا اختلافات بین دولتیها را به اوج برساند. اگر مخالفت برخی از وزرا با محمود احمدینژاد در سال 88 به دلیل انتصاب مشایی به سمت معاون اولی رییسجمهوری منجر به اخراج آنها از کابینه شد، اکنون در سال 92 حمایت احمدینژاد از نامزدی مشایی در انتخابات ریاستجمهوری انتقاداتی را در هیات دولت برانگیخته است؛ انتقاداتی که با سابقهای که محمود احمدینژاد در هشت سال گذشته از خود نشان داده ممکن است حتی منجر به اخراجهای جدیدی در دولت شود. عصر دیروز کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در حاشیه نشست تجلیل از راهیان نور دانشگاهی در محل وزارت علوم گفت: «دولت کاندیدایی ندارد و کاندیدای مطرحشده از طرف احمدینژاد براساس مشورت با کابینه نبوده است.» به گفته فارس، وزیر علوم تاکید کرده «نامزدی مشایی نظر شخصی احمدینژاد است.» این اولین اعتراض کابینه به حمایت احمدینژاد از مشایی به اسم دولت نیست. دیروز محمدرضا رحیمی، معاون اول رییسدولت در حالی از نامزدی در انتخابات انصراف داد که گفته شد انصراف او به دلیل مخالفت احمدینژاد بوده و رییسدولت از
او خواسته بهنفع مشایی کنارهگیری کند. رحیمی گرچه از حضور در انتخابات انصراف داد اما حاضر نشد این کنارهگیری در حمایت از مشایی اعلام شود. معاون اول احمدینژاد در متن کنارهگیری خود از نامزدی در انتخابات نوشت: «به دلیل اولویت امور اجرایی در مدت باقیمانده دولت دهم» از نامزدی انتخابات ریاستجمهوری کنارهگیری میکند.با صحبتهای دیروز کامران دانشجو، وزیر علوم به نظر میرسد شکاف و اختلاف جدی در دولت بر سر حمایت احمدینژاد از مشایی وجود دارد. احمدینژاد که هنگام ثبتنام مشایی گفته «احمدینژاد یعنی مشایی و مشایی یعنی احمدینژاد» نتوانسته سایر وزرا و هیات دولت را با خود همراه کند. اختلاف کابینه با احمدینژاد بر سر مشایی اما تازگی ندارد. بسیاری از وزرا در هشت سال گذشته به گفته خودشان تاوان مخالفت با مشایی را در دولت داده و از کابینه اخراج شدهاند. به گفته این وزرا «اسفندیار رحیممشایی» خط قرمز احمدینژاد بوده که هر فردی به مخالفت با او و سیاستهایش میپرداخت از سوی احمدینژاد حذف میشد. در آشکارترین مورد پس از برگزاری انتخابات سال 88 زمانی که احمدینژاد با وجود انتقادات موجود مشایی را به عنوان معاون اول خود برگزید،
برخی از اعضای کابینه به مخالفت پرداختند که احمدینژاد تاب این انتقادات را نیاورد. صفارهرندی که در آن زمان عهدهدار سمت وزارت ارشاد بود در توضیح اخراج خود از کابینه گفته «دلیل اصلی اخراج بنده این بود که در جلسه هیات دولت به ماندن آقای مشایی به عنوان معاون اول رییسجمهور اعتراض کردیم، چون این کار مخالف نظر رهبری بود؛ و گفتیم این جلسه مشروعیتی ندارد.»احمدینژاد در آن زمان دلایلی را هم برای برکناری محسنیاژهای عنوان کرده بود؛ دلیلی که وی میگفت ربطی به مساله جاری، که در آن وقت مساله «مشایی» بوده؛ نداشته است: «موضوع عزل جناب آقای اژهای یک فرآیند دوساله داشته و ربطی به مساله جاری ندارد. ایشان... در موضوع هاله اسفندیاری، خوب عمل نکرد و من به او گفتم که چرا رفتاری میکنید که مورد تمسخر واقع شوید؟ یک پیرزن 70ساله را گرفتهاید میگویید میخواهد انقلاب مخملی راه بیندازد در حالیکه عاملان انقلاب مخملی کسان دیگری هستند و باید آنها به مردم معرفی شوند.» محسنیاژهای، وزیراطلاعات برکنار شده دولت احمدینژاد اما در روایت اخراج خود از کابینه گفته: «اینقدر شتابزده در مورد برکناری وزرا عمل شده بود که حتی به این موضوع هم فکر
نکرده بودند که با عزل ما دولت از رسمیت میافتد و باید برای ادامه کار دوباره از مجلس رای اعتماد بگیرد. بعد از یادآوری من رییس دفتر رییسجمهور همانجا به دولت زنگ زدند و موضوع را عنوان کردند که در نهایت تصمیم گرفتند حکم صفارهرندی را فعلا ابلاغ نکنند تا دولت از رسمیت نیفتد.»گفته شده پرویز فتاح، وزیر نیروی دولت نهم نیز که قرار بود در دولت دهم به عنوان وزیر به مجلس معرفی شود، به همین دلیل توسط احمدینژاد خط خورد. موضوع برکناری وزرای دولتهای احمدینژاد فقط به مخالفت اعضای کابینه با معاون اولی مشایی محدود نشد. آنگونه که وزرای اخراجی در توضیح دلایل عزل خود از کابینه گفتهاند کوچکترین مخالفت با مشایی منجر به اخراج از دولت بوده است. مسعود میرکاظمی، وزیر نفت نیز وقتی با مداخلات اسفندیار رحیممشایی در امور نفت کشور -که در قالب کارگروه نفت در ریاستجمهوری انجام میشد - مخالفت کرد، عزل شد. منوچهر متکی نیز که مدتها با احمدینژاد بر سر برخی مداخلات غیردیپلماتیک مشایی با او چالش داشت، هنگامی برکنار شد که در ماموریت دیپلماتیک در سنگال به سر میبرد. اکنون در آستانه انتخابات ریاستجمهوری و در حالی که انتقادات فراوانی به
احمدینژاد در حمایت صریح و آشکار از مشایی مطرح است و برخی از اصولگرایان مجلس گفتهاند احمدینژاد مجری بیطرفی در انتخابات نیست و صلاحیت برگزاری انتخابات را ندارد، کامران دانشجو خطمشی کابینه را از احمدینژاد جدا کرده و گفته «مشایی» کاندیدای دولت نیست.
او نامزد احمدینژاد است. کامران دانشجو در حالی در کسوت مخالفت با نظر احمدینژاد ظاهر شده که هیچگاه وزیر محبوب و نزدیک به او نبوده است. در فروردین امسال در نامهای که احمدینژاد برای برکناری رییس دانشگاه تهران به وزیر علوم نوشت بسیاری معتقد بودند که هدف احمدینژاد کنار گذاشتن خود دانشجو است و این بهانهای بوده برای آغاز این پروژه. دانشجو گرچه به گفته خودش در حیاط دانشگاه علم و صنعت همبازی محمود احمدینژاد بوده و احمدینژاد در فوتبال، کاپیتان او بوده اما در تیم دولت او ناهمراهی خود را با احمدینژاد علنی کرده است. زمانی که محمود احمدینژاد در تیرماه سال 1390 با ارسال نامهای به وزارت علوم خواستار توقف اجرای طرحهای تفکیک جنسیتی و بازنشستگی استادان شد و اما اجرای این دستور، با تمکین کامران دانشجو همراه نشد و دانشجو حتی با مانور بر قانون اسلامی شدن دانشگاهها سیاست تفکیک جنسیتی را برخلاف نظر احمدینژاد پیش راند. در رابطه با بازنشستگی استادان با سابقه دانشگاهها که دستور دوم احمدینژاد در نامهاش به دانشجو بود حکایت از همین قرار است. در فروردین سال 1390 ایامی که رسانهها و منتقدان دولت از آن به عنوان «ایام
خانهنشینی 11روزه احمدینژاد» تعبیر کردند نیز دانشجو رویکرد متفاوتی نسبت به همکاران خود در پیش گرفت. در این ایام منتقدان دولت و اخراجیهای کابینه و وزرای احمدینژاد هرکدام سکوت پیشه کرده بودند. کامران دانشجو، وزیر علوم اما واکنشهایی را بهطور غیرمستقیم و تلویحی نثار دفتر ریاستجمهوری در خیابان پاستور کرد که در آن روزها غایب بزرگی داشت. در این ایام و پس از آن کامران دانشجو با ایراد سخنانی از قبیل «عدهای فقط لاف ولایتمداری میزنند»، «رمز عاقبتبهخیری در ولایتمداری است» و «ولایتمداری تنها هدف آموزش عالی» رویکرد متفاوتتری را نسبت به آنچه آن روزها در دولت میگذشت دنبال کرد. این رویارویی بین وزیر و رییس دولت ادامه داشت. در کشاکش بحثها و کشمکشهای سیاسی برای انتخاب رییس دانشگاه آزاد اسلامی در اسفند سال 1390 به نظر میرسید کامران دانشجو با لابیهای سیاسی راه را برای برادرش فرهاد دانشجو برای نشستن بر کرسی ریاست 30ساله جاسبی هموار کرده است. حتی گمانهزنیها خبر از حمایت احمدینژاد از برادران دانشجو داشت. اما مجهولات این معادله در آن مقطع به دست برادران دانشجو معلوم شد. فرهاد دانشجو در واکنش به خبری که از نظر
مثبت رییسجمهوری بر ریاستش در دانشگاه آزاد منتشر شد، ضمن تشکر از رییسجمهوری اعلام کرد: برای من افتخاری است که رییسجمهوری بر ریاست بنده بر دانشگاه آزاد نظر مثبت داشته باشد اما برای من تکلیف، مساله شرعی است و تمایل ندارم به این سوال پاسخی بدهم زیرا مایل نیستم بگویم اگر رییسجمهوری دستور بدهد، کاری را انجام نمیدهم. در هر حال مرجعی که مسایل شرعی را تعیین میکند، رهبری است. پس از آن محمود احمدینژاد از امضای حکم فرهاد دانشجو امتناع کرد و با تفویض اختیار به کامران دانشجو توپ را در زمین وزیر خود انداخت. دانشجو در دومین محک سیاسی خود در دولت دهم، حکم ریاست برادرش را با وجود عدم تمایل محمود احمدینژاد امضا کرد. به نظر میرسد کامران دانشجو جزو وزرایی است که در دولت دهم، بیش از سایر وزرای اخراجی ماندگار شده است. باید منتظر ماند و دید اظهارنظر علنی دانشجو درباره «مشایی» فصل جدیدی از تغییر و تحول در کابینه را رقم خواهد زد؟
شرق - اعظم ویسمه: «اسفندیار رحیممشایی» نامی است که یکبار دیگر میرود تا اختلافات بین دولتیها را به اوج برساند. اگر مخالفت برخی از وزرا با محمود احمدینژاد در سال 88 به دلیل انتصاب مشایی به سمت معاون اولی رییسجمهوری منجر به اخراج آنها از کابینه شد، اکنون در سال 92 حمایت احمدینژاد از نامزدی مشایی در انتخابات ریاستجمهوری انتقاداتی را در هیات دولت برانگیخته است؛ انتقاداتی که با سابقهای که محمود احمدینژاد در هشت سال گذشته از خود نشان داده ممکن است حتی منجر به اخراجهای جدیدی در دولت شود. عصر دیروز کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در حاشیه نشست تجلیل از راهیان نور دانشگاهی در محل وزارت علوم گفت: «دولت کاندیدایی ندارد و کاندیدای مطرحشده از طرف احمدینژاد براساس مشورت با کابینه نبوده است.» به گفته فارس، وزیر علوم تاکید کرده «نامزدی مشایی نظر شخصی احمدینژاد است.» این اولین اعتراض کابینه به حمایت احمدینژاد از مشایی به اسم دولت نیست. دیروز محمدرضا رحیمی، معاون اول رییسدولت در حالی از نامزدی در انتخابات انصراف داد که گفته شد انصراف او به دلیل مخالفت احمدینژاد بوده و رییسدولت از
او خواسته بهنفع مشایی کنارهگیری کند. رحیمی گرچه از حضور در انتخابات انصراف داد اما حاضر نشد این کنارهگیری در حمایت از مشایی اعلام شود. معاون اول احمدینژاد در متن کنارهگیری خود از نامزدی در انتخابات نوشت: «به دلیل اولویت امور اجرایی در مدت باقیمانده دولت دهم» از نامزدی انتخابات ریاستجمهوری کنارهگیری میکند.با صحبتهای دیروز کامران دانشجو، وزیر علوم به نظر میرسد شکاف و اختلاف جدی در دولت بر سر حمایت احمدینژاد از مشایی وجود دارد. احمدینژاد که هنگام ثبتنام مشایی گفته «احمدینژاد یعنی مشایی و مشایی یعنی احمدینژاد» نتوانسته سایر وزرا و هیات دولت را با خود همراه کند. اختلاف کابینه با احمدینژاد بر سر مشایی اما تازگی ندارد. بسیاری از وزرا در هشت سال گذشته به گفته خودشان تاوان مخالفت با مشایی را در دولت داده و از کابینه اخراج شدهاند. به گفته این وزرا «اسفندیار رحیممشایی» خط قرمز احمدینژاد بوده که هر فردی به مخالفت با او و سیاستهایش میپرداخت از سوی احمدینژاد حذف میشد. در آشکارترین مورد پس از برگزاری انتخابات سال 88 زمانی که احمدینژاد با وجود انتقادات موجود مشایی را به عنوان معاون اول خود برگزید،
برخی از اعضای کابینه به مخالفت پرداختند که احمدینژاد تاب این انتقادات را نیاورد. صفارهرندی که در آن زمان عهدهدار سمت وزارت ارشاد بود در توضیح اخراج خود از کابینه گفته «دلیل اصلی اخراج بنده این بود که در جلسه هیات دولت به ماندن آقای مشایی به عنوان معاون اول رییسجمهور اعتراض کردیم، چون این کار مخالف نظر رهبری بود؛ و گفتیم این جلسه مشروعیتی ندارد.»احمدینژاد در آن زمان دلایلی را هم برای برکناری محسنیاژهای عنوان کرده بود؛ دلیلی که وی میگفت ربطی به مساله جاری، که در آن وقت مساله «مشایی» بوده؛ نداشته است: «موضوع عزل جناب آقای اژهای یک فرآیند دوساله داشته و ربطی به مساله جاری ندارد. ایشان... در موضوع هاله اسفندیاری، خوب عمل نکرد و من به او گفتم که چرا رفتاری میکنید که مورد تمسخر واقع شوید؟ یک پیرزن 70ساله را گرفتهاید میگویید میخواهد انقلاب مخملی راه بیندازد در حالیکه عاملان انقلاب مخملی کسان دیگری هستند و باید آنها به مردم معرفی شوند.» محسنیاژهای، وزیراطلاعات برکنار شده دولت احمدینژاد اما در روایت اخراج خود از کابینه گفته: «اینقدر شتابزده در مورد برکناری وزرا عمل شده بود که حتی به این موضوع هم فکر
نکرده بودند که با عزل ما دولت از رسمیت میافتد و باید برای ادامه کار دوباره از مجلس رای اعتماد بگیرد. بعد از یادآوری من رییس دفتر رییسجمهور همانجا به دولت زنگ زدند و موضوع را عنوان کردند که در نهایت تصمیم گرفتند حکم صفارهرندی را فعلا ابلاغ نکنند تا دولت از رسمیت نیفتد.»گفته شده پرویز فتاح، وزیر نیروی دولت نهم نیز که قرار بود در دولت دهم به عنوان وزیر به مجلس معرفی شود، به همین دلیل توسط احمدینژاد خط خورد. موضوع برکناری وزرای دولتهای احمدینژاد فقط به مخالفت اعضای کابینه با معاون اولی مشایی محدود نشد. آنگونه که وزرای اخراجی در توضیح دلایل عزل خود از کابینه گفتهاند کوچکترین مخالفت با مشایی منجر به اخراج از دولت بوده است. مسعود میرکاظمی، وزیر نفت نیز وقتی با مداخلات اسفندیار رحیممشایی در امور نفت کشور -که در قالب کارگروه نفت در ریاستجمهوری انجام میشد - مخالفت کرد، عزل شد. منوچهر متکی نیز که مدتها با احمدینژاد بر سر برخی مداخلات غیردیپلماتیک مشایی با او چالش داشت، هنگامی برکنار شد که در ماموریت دیپلماتیک در سنگال به سر میبرد. اکنون در آستانه انتخابات ریاستجمهوری و در حالی که انتقادات فراوانی به
احمدینژاد در حمایت صریح و آشکار از مشایی مطرح است و برخی از اصولگرایان مجلس گفتهاند احمدینژاد مجری بیطرفی در انتخابات نیست و صلاحیت برگزاری انتخابات را ندارد، کامران دانشجو خطمشی کابینه را از احمدینژاد جدا کرده و گفته «مشایی» کاندیدای دولت نیست.
او نامزد احمدینژاد است. کامران دانشجو در حالی در کسوت مخالفت با نظر احمدینژاد ظاهر شده که هیچگاه وزیر محبوب و نزدیک به او نبوده است. در فروردین امسال در نامهای که احمدینژاد برای برکناری رییس دانشگاه تهران به وزیر علوم نوشت بسیاری معتقد بودند که هدف احمدینژاد کنار گذاشتن خود دانشجو است و این بهانهای بوده برای آغاز این پروژه. دانشجو گرچه به گفته خودش در حیاط دانشگاه علم و صنعت همبازی محمود احمدینژاد بوده و احمدینژاد در فوتبال، کاپیتان او بوده اما در تیم دولت او ناهمراهی خود را با احمدینژاد علنی کرده است. زمانی که محمود احمدینژاد در تیرماه سال 1390 با ارسال نامهای به وزارت علوم خواستار توقف اجرای طرحهای تفکیک جنسیتی و بازنشستگی استادان شد و اما اجرای این دستور، با تمکین کامران دانشجو همراه نشد و دانشجو حتی با مانور بر قانون اسلامی شدن دانشگاهها سیاست تفکیک جنسیتی را برخلاف نظر احمدینژاد پیش راند. در رابطه با بازنشستگی استادان با سابقه دانشگاهها که دستور دوم احمدینژاد در نامهاش به دانشجو بود حکایت از همین قرار است. در فروردین سال 1390 ایامی که رسانهها و منتقدان دولت از آن به عنوان «ایام
خانهنشینی 11روزه احمدینژاد» تعبیر کردند نیز دانشجو رویکرد متفاوتی نسبت به همکاران خود در پیش گرفت. در این ایام منتقدان دولت و اخراجیهای کابینه و وزرای احمدینژاد هرکدام سکوت پیشه کرده بودند. کامران دانشجو، وزیر علوم اما واکنشهایی را بهطور غیرمستقیم و تلویحی نثار دفتر ریاستجمهوری در خیابان پاستور کرد که در آن روزها غایب بزرگی داشت. در این ایام و پس از آن کامران دانشجو با ایراد سخنانی از قبیل «عدهای فقط لاف ولایتمداری میزنند»، «رمز عاقبتبهخیری در ولایتمداری است» و «ولایتمداری تنها هدف آموزش عالی» رویکرد متفاوتتری را نسبت به آنچه آن روزها در دولت میگذشت دنبال کرد. این رویارویی بین وزیر و رییس دولت ادامه داشت. در کشاکش بحثها و کشمکشهای سیاسی برای انتخاب رییس دانشگاه آزاد اسلامی در اسفند سال 1390 به نظر میرسید کامران دانشجو با لابیهای سیاسی راه را برای برادرش فرهاد دانشجو برای نشستن بر کرسی ریاست 30ساله جاسبی هموار کرده است. حتی گمانهزنیها خبر از حمایت احمدینژاد از برادران دانشجو داشت. اما مجهولات این معادله در آن مقطع به دست برادران دانشجو معلوم شد. فرهاد دانشجو در واکنش به خبری که از نظر
مثبت رییسجمهوری بر ریاستش در دانشگاه آزاد منتشر شد، ضمن تشکر از رییسجمهوری اعلام کرد: برای من افتخاری است که رییسجمهوری بر ریاست بنده بر دانشگاه آزاد نظر مثبت داشته باشد اما برای من تکلیف، مساله شرعی است و تمایل ندارم به این سوال پاسخی بدهم زیرا مایل نیستم بگویم اگر رییسجمهوری دستور بدهد، کاری را انجام نمیدهم. در هر حال مرجعی که مسایل شرعی را تعیین میکند، رهبری است. پس از آن محمود احمدینژاد از امضای حکم فرهاد دانشجو امتناع کرد و با تفویض اختیار به کامران دانشجو توپ را در زمین وزیر خود انداخت. دانشجو در دومین محک سیاسی خود در دولت دهم، حکم ریاست برادرش را با وجود عدم تمایل محمود احمدینژاد امضا کرد. به نظر میرسد کامران دانشجو جزو وزرایی است که در دولت دهم، بیش از سایر وزرای اخراجی ماندگار شده است. باید منتظر ماند و دید اظهارنظر علنی دانشجو درباره «مشایی» فصل جدیدی از تغییر و تحول در کابینه را رقم خواهد زد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.