|

يادي از داوود رشيدي

درس‌هایی که آموختم

رضا فیاضی. بازيگر

در این مجال اندک تنها می‌توانم به چند تجربه همکاری با استاد رشیدی اشاره کنم که جدا از تجربیات ایشان نهایت استفاده را بردم. سعادت این را نداشتم که در کلاس درس استاد شاگردی کنم، اما مقوله همکاری و هم‌بازی‌شدن با ایشان کم از کلاس درس نبود. ایشان قبل از انقلاب ریاست واحد نمایش تلویزیون را بر عهده داشتند و من به واسطه همکاری با خانم مرضیه برومند و رضا بابک در واحد نمایش واقع در نبش یوسف‌آباد افتخار دیدن ایشان را به دست می‌آوردم. بعد از انقلاب حدود سال 1374 (به گمانم) در دومین تجربه سینمایی خود با آقای رشیدی هم‌بازی شدم؛ فیلم «فرار از تله» ساخته غلامرضا رمضانی. شاید این مطلبی که عرض می‌کنم جایی مطرح نشده باشد اما از نظر بازیگری مانند من، شنیدن این سخنان از استادش، یک درس جدی در رابطه با فیزیک بازیگر موردتوجه قرار می‌گیرد. آقای رشیدی از بازی در «عبور از تله» به‌شدت ناراحت و عصبانی بودند؛ نه به دلیل محتوا و ارزش‌های فیلم که به‌عنوان اولین ساخته یک کارگردان، فیلم خوبی هم بود؛ آقای رشیدی از فیزیک خود در این فیلم گله‌مند بود (استاد رشیدی نسبتا چاق شده و شکم آورده بودند) این نکته از این نظر حائزاهمیت است که وقتی بازیگر از خود غافل شود، نتیجه‌اش فراموش‌کردن فرم اندام و جلوه‌اش در نظر مردم است. از آن پس آقای رشیدی به‌شدت رژیم گرفت و لاغر شد. تجربه‌های دیگرم با ایشان در سریالی به کارگردانی فریدون فرهودی بود. در این کار ایشان رئیس‌جمهور و من رئیس امور خارجه بودم. در آنجا هم همکاری با ایشان برایم یک درس اخلاق و بازیگری بود. هر وقت فرصتی به دست می‌آمد مرا احضار می‌کرد و می‌گفت بیا تمرین کنیم کپل و با جدیت این کار انجام می‌شد.
تجربه آخرم با ایشان، تله‌فیلم پس از جدایی بود به همراهی خانم ثریا قاسمی. حالا شاگرد، نقش مقابل استادش را بر عهده می‌گیرد و به‌عنوان یک دوست قدیمی ظاهر می‌شود (آنجا احساس کردم چقدر زود پیر شدم... بماند) نکاتی برای حفظ‌کردن متن از آقای رشیدی آموختم که جدا برایم گران‌بهاست. تمرکز روی نقش و نگاه دقیق به طرف مقابل زمانی که دوربین به‌تنهایی مرا در قاب داشت؛ استاد حضور داشت و صحنه را ترک نمی‌کرد؛ کاری که متأسفانه اغلب بازیگران جوان از آن سر باز می‌زنند و چقدر هم این موضوع در حس‌گیری بازیگر رو به دوربین مؤثر و کارساز است. متأسفم که چنین اسطوره‌های بازیگری را از دست دادیم و این برف را سر بازایستادن نیست که نیست. نکته آخر و به اعتقاد من بسیار مهم، نگاه‌داشتن حرمت موی سپید و سال‌ها تجربه پیش‌کسوتان عرصه‌های مختلف هنری است که در نهایت تأسف باید بگویم پای خیلی از جوانان از گرد راه رسیده در این میان می‌لنگد و فراموش می‌کنند این راهی است که آنها نیز خواهند پیمود و سرانجام آن می‌شود که دیده‌ایم و می‌بینیم.

در این مجال اندک تنها می‌توانم به چند تجربه همکاری با استاد رشیدی اشاره کنم که جدا از تجربیات ایشان نهایت استفاده را بردم. سعادت این را نداشتم که در کلاس درس استاد شاگردی کنم، اما مقوله همکاری و هم‌بازی‌شدن با ایشان کم از کلاس درس نبود. ایشان قبل از انقلاب ریاست واحد نمایش تلویزیون را بر عهده داشتند و من به واسطه همکاری با خانم مرضیه برومند و رضا بابک در واحد نمایش واقع در نبش یوسف‌آباد افتخار دیدن ایشان را به دست می‌آوردم. بعد از انقلاب حدود سال 1374 (به گمانم) در دومین تجربه سینمایی خود با آقای رشیدی هم‌بازی شدم؛ فیلم «فرار از تله» ساخته غلامرضا رمضانی. شاید این مطلبی که عرض می‌کنم جایی مطرح نشده باشد اما از نظر بازیگری مانند من، شنیدن این سخنان از استادش، یک درس جدی در رابطه با فیزیک بازیگر موردتوجه قرار می‌گیرد. آقای رشیدی از بازی در «عبور از تله» به‌شدت ناراحت و عصبانی بودند؛ نه به دلیل محتوا و ارزش‌های فیلم که به‌عنوان اولین ساخته یک کارگردان، فیلم خوبی هم بود؛ آقای رشیدی از فیزیک خود در این فیلم گله‌مند بود (استاد رشیدی نسبتا چاق شده و شکم آورده بودند) این نکته از این نظر حائزاهمیت است که وقتی بازیگر از خود غافل شود، نتیجه‌اش فراموش‌کردن فرم اندام و جلوه‌اش در نظر مردم است. از آن پس آقای رشیدی به‌شدت رژیم گرفت و لاغر شد. تجربه‌های دیگرم با ایشان در سریالی به کارگردانی فریدون فرهودی بود. در این کار ایشان رئیس‌جمهور و من رئیس امور خارجه بودم. در آنجا هم همکاری با ایشان برایم یک درس اخلاق و بازیگری بود. هر وقت فرصتی به دست می‌آمد مرا احضار می‌کرد و می‌گفت بیا تمرین کنیم کپل و با جدیت این کار انجام می‌شد.
تجربه آخرم با ایشان، تله‌فیلم پس از جدایی بود به همراهی خانم ثریا قاسمی. حالا شاگرد، نقش مقابل استادش را بر عهده می‌گیرد و به‌عنوان یک دوست قدیمی ظاهر می‌شود (آنجا احساس کردم چقدر زود پیر شدم... بماند) نکاتی برای حفظ‌کردن متن از آقای رشیدی آموختم که جدا برایم گران‌بهاست. تمرکز روی نقش و نگاه دقیق به طرف مقابل زمانی که دوربین به‌تنهایی مرا در قاب داشت؛ استاد حضور داشت و صحنه را ترک نمی‌کرد؛ کاری که متأسفانه اغلب بازیگران جوان از آن سر باز می‌زنند و چقدر هم این موضوع در حس‌گیری بازیگر رو به دوربین مؤثر و کارساز است. متأسفم که چنین اسطوره‌های بازیگری را از دست دادیم و این برف را سر بازایستادن نیست که نیست. نکته آخر و به اعتقاد من بسیار مهم، نگاه‌داشتن حرمت موی سپید و سال‌ها تجربه پیش‌کسوتان عرصه‌های مختلف هنری است که در نهایت تأسف باید بگویم پای خیلی از جوانان از گرد راه رسیده در این میان می‌لنگد و فراموش می‌کنند این راهی است که آنها نیز خواهند پیمود و سرانجام آن می‌شود که دیده‌ایم و می‌بینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.