|

گفت‌وگو با حاج حسين جعفرزاده در آستانه روز عرفه

تمام زندگی‌ام از امام‌حسین(ع) است

یکی از پیر غلامان و پیش‌کسوتان مداحی و شبیه‌خوانی استان اصفهان حاج میرزاحسین جعفرزاده است. او از 11 سالگی و بعد از ازدست‌دادن پدرش روزها کار می‌کرد و شب‌ها درس می‌خواند و بعد از گذراندن دوره مکتب‌خانه وارد حوزه علمیه شد و این مسیر را پیش گرفت. در آستانه تولد 67 سالگی‌اش، با او که روزهای سخت و آسانی را پشت‌ سر گذرانده و به مداحی اهل بیت پرداخته. او می‌گوید در طول دوران مداحی‌ام تحت پوشش هیچ سازمان و ارگانی نبوده‌ام و هیچ سمتی نداشتم و جز تبلیغ اهل بیت عترت و قرآن سخنی به زبان نراندم. تمام زندگی‌ام از امام‌حسین(ع) است و تا آخرین لحظه زندگی‌ام دم از این بزرگ‌زاده خواهم زد».

‌ فعالیت شما در اصفهان از چه زمانی به طور رسمی آغاز شد؟
فعالیت من قبل انقلاب بود و با وجود استاد سیدجواد ذبیحی در تهران، بنده هم در اصفهان در رادیو و تلویزیون برنامه داشتم، اما اوج کار بنده در واقعه انقلاب اسلامی رخ داد و در موقع جنگ تحمیلی، تمام مدیریت بزرگداشت شهدای هفت سال دفاع مقدس در استان اصفهان با من بود و حتی بعد از جنگ اولین دعای کمیلی را که در قبرستان بقیع خوانده شد و از تلویزیون پخش شد، من خواندم.
می‌توانم بگویم تنها کسی بودم که این قضیه را پی گرفتم و سینه‌به‌سینه این کار ایستادم و حتی دو مرتبه هم ترور شدم. فقط به‌خاطر اینکه ذکر و نام اهل بیت را ترویج می‌کردیم.
‌در این سال‌ها، آیا شما خاطره‌ای حیرت‌انگیز هم دارید؟
تمام زندگی ما سراسر از معجزه و نور اهل بیت است. سال 59 بود. من در هفتم محرم تعزیه حر می‌خواندم که در حین سوارشدن اسب، یک نفر همان کمربندی که زین اسب را نگه می‌دارد، برید و من متوجه نشدم، با سرعت زیادی در حال ایفاکردن نقشم بودم و به زمین خوردم، ولی برایم هیچ اتفاقی نیفتاد و از آنجایی که تعزیه حر مراسم سنگین و شلوغی است و باید کسانی که از نزدیکان حر به شهادت رسیدند، مثل برادر و فرزند و غلام را به امام تحویل داد، من تمام جنازه‌ها را بر دست گرفتم و تا آخرین ثانیه‌ها ادامه دادم تا اینکه پایان تعزیه متوجه شکستگی دستم از مچ شدم و به محض تمام‌شدن تعزیه دیگر طاقت شکستگی دستم را نداشتم. از هوش رفتم ولی آقا امام حسین به من قدرت چهارساعت برنامه بدون متوجه‌شدن شکستگی دست را داد.
‌فعالیت‌هایتان خارج از استان اصفهان هم بوده است؟
بله حدود چند سال، بازار تهران و حرم رضوی بعد از منبر آقای کافی و فلسفی بنده مداحی می‌کردم و حتی در کاشان، یزد، تهران، و سال‌های متوالی خصوصا در ایام محرم و همین روز عرفه در مشهد امام‌رضا بنده سکان‌دار برنامه‌های حرم رضوی بودم.
‌آقای جعفرزاده شما برای خواندن، با موسیقی هم آشنایی دارید
در نوجوانی، با مقدمات آوازی، خوانندگی و موسیقی نزد دایی‌ام سیدمهدی احمدی آشنایی پیدا کردم. با مراوده‌هایی که با استادان موسیقی و آواز ازجمله جواد ذبیحی و استاد تاج‌اصفهانی و احمد مراتب داشتم، با این اصول آشنا شدم و فراگرفتم. در آیین مداحی و افراد قدیمی هم رسم بود که برای اجراکردن باید با ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی آشنا باشید.
‌شما تجربیات خود را مکتوب هم کردید؟
متأسفانه کتاب شعر بنده و دو کتابی که راجع امیرالمؤمنین و چهل حدیثی که بنده نوشته‌ام، هنوز به چاپ نرسیده است، اما به لطف امام‌حسین(ع) در دست تولید است: «تمام عمر شدم جیره‌خوار این دربار/ به این امید که در حشر دست من گیری»
‌و نکته آخر.
و در پایان، چون در روز تولد هرکسی از دوستان و بزرگان هدیه‌ای گرفته می‌شود، من هم از اربابم امام حسین و حضرت زهرا این را می‌خواهم که به بنده تا آخرین ثانیه‌های زندگی‌ام این حلقه نوکری و خدمت را از من نگیرند:
نوکرم من بر حسین دارم مدال افتخار/ هر که نوکر بر حسین گردید آقایی کند
و امیدوارم هیچ کسی هیچ‌گاه اهل بیت را با پول معاوضه نکند و هرچه در این خانه خودشان را بیندازند و افتاده باشند، اهل بیت بیشتر توجه می‌کنند.

یکی از پیر غلامان و پیش‌کسوتان مداحی و شبیه‌خوانی استان اصفهان حاج میرزاحسین جعفرزاده است. او از 11 سالگی و بعد از ازدست‌دادن پدرش روزها کار می‌کرد و شب‌ها درس می‌خواند و بعد از گذراندن دوره مکتب‌خانه وارد حوزه علمیه شد و این مسیر را پیش گرفت. در آستانه تولد 67 سالگی‌اش، با او که روزهای سخت و آسانی را پشت‌ سر گذرانده و به مداحی اهل بیت پرداخته. او می‌گوید در طول دوران مداحی‌ام تحت پوشش هیچ سازمان و ارگانی نبوده‌ام و هیچ سمتی نداشتم و جز تبلیغ اهل بیت عترت و قرآن سخنی به زبان نراندم. تمام زندگی‌ام از امام‌حسین(ع) است و تا آخرین لحظه زندگی‌ام دم از این بزرگ‌زاده خواهم زد».

‌ فعالیت شما در اصفهان از چه زمانی به طور رسمی آغاز شد؟
فعالیت من قبل انقلاب بود و با وجود استاد سیدجواد ذبیحی در تهران، بنده هم در اصفهان در رادیو و تلویزیون برنامه داشتم، اما اوج کار بنده در واقعه انقلاب اسلامی رخ داد و در موقع جنگ تحمیلی، تمام مدیریت بزرگداشت شهدای هفت سال دفاع مقدس در استان اصفهان با من بود و حتی بعد از جنگ اولین دعای کمیلی را که در قبرستان بقیع خوانده شد و از تلویزیون پخش شد، من خواندم.
می‌توانم بگویم تنها کسی بودم که این قضیه را پی گرفتم و سینه‌به‌سینه این کار ایستادم و حتی دو مرتبه هم ترور شدم. فقط به‌خاطر اینکه ذکر و نام اهل بیت را ترویج می‌کردیم.
‌در این سال‌ها، آیا شما خاطره‌ای حیرت‌انگیز هم دارید؟
تمام زندگی ما سراسر از معجزه و نور اهل بیت است. سال 59 بود. من در هفتم محرم تعزیه حر می‌خواندم که در حین سوارشدن اسب، یک نفر همان کمربندی که زین اسب را نگه می‌دارد، برید و من متوجه نشدم، با سرعت زیادی در حال ایفاکردن نقشم بودم و به زمین خوردم، ولی برایم هیچ اتفاقی نیفتاد و از آنجایی که تعزیه حر مراسم سنگین و شلوغی است و باید کسانی که از نزدیکان حر به شهادت رسیدند، مثل برادر و فرزند و غلام را به امام تحویل داد، من تمام جنازه‌ها را بر دست گرفتم و تا آخرین ثانیه‌ها ادامه دادم تا اینکه پایان تعزیه متوجه شکستگی دستم از مچ شدم و به محض تمام‌شدن تعزیه دیگر طاقت شکستگی دستم را نداشتم. از هوش رفتم ولی آقا امام حسین به من قدرت چهارساعت برنامه بدون متوجه‌شدن شکستگی دست را داد.
‌فعالیت‌هایتان خارج از استان اصفهان هم بوده است؟
بله حدود چند سال، بازار تهران و حرم رضوی بعد از منبر آقای کافی و فلسفی بنده مداحی می‌کردم و حتی در کاشان، یزد، تهران، و سال‌های متوالی خصوصا در ایام محرم و همین روز عرفه در مشهد امام‌رضا بنده سکان‌دار برنامه‌های حرم رضوی بودم.
‌آقای جعفرزاده شما برای خواندن، با موسیقی هم آشنایی دارید
در نوجوانی، با مقدمات آوازی، خوانندگی و موسیقی نزد دایی‌ام سیدمهدی احمدی آشنایی پیدا کردم. با مراوده‌هایی که با استادان موسیقی و آواز ازجمله جواد ذبیحی و استاد تاج‌اصفهانی و احمد مراتب داشتم، با این اصول آشنا شدم و فراگرفتم. در آیین مداحی و افراد قدیمی هم رسم بود که برای اجراکردن باید با ردیف‌ها و دستگاه‌های موسیقی آشنا باشید.
‌شما تجربیات خود را مکتوب هم کردید؟
متأسفانه کتاب شعر بنده و دو کتابی که راجع امیرالمؤمنین و چهل حدیثی که بنده نوشته‌ام، هنوز به چاپ نرسیده است، اما به لطف امام‌حسین(ع) در دست تولید است: «تمام عمر شدم جیره‌خوار این دربار/ به این امید که در حشر دست من گیری»
‌و نکته آخر.
و در پایان، چون در روز تولد هرکسی از دوستان و بزرگان هدیه‌ای گرفته می‌شود، من هم از اربابم امام حسین و حضرت زهرا این را می‌خواهم که به بنده تا آخرین ثانیه‌های زندگی‌ام این حلقه نوکری و خدمت را از من نگیرند:
نوکرم من بر حسین دارم مدال افتخار/ هر که نوکر بر حسین گردید آقایی کند
و امیدوارم هیچ کسی هیچ‌گاه اهل بیت را با پول معاوضه نکند و هرچه در این خانه خودشان را بیندازند و افتاده باشند، اهل بیت بیشتر توجه می‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.