اکتشاف یک لایه از چند لایه یک هنرمند کشفنشده!
مهرداد حجتی
چپی روی صندلی لهستانی نشسته است و دارد روزنامه میخواند. یکعالمه اتفاق و یکعالمه نام. عکس یک نفر با سرِ گِردِ کممو را هم انداختهاند که دستش را بلند کرده، انگار که خواسته باشد کسی را بزند. در همین موقع راستی عرقریزان و نفسنفسزنان از راه میرسد. با لباس گرمکن ورزشی بر تن و ساک ورزشی بر دوش. هنوز ننشسته، یک لیوان آب را لاجرعه سر میکشد و دهانش را با آستین خشک میکند. به محض نشستن، چپی متعجب و کنجکاو میپرسد: «این چه سرووضعی است؟ چرا اینقدر عرق کردهای؟» راستی ضمن سرکشیدن دومین لیوان آب یخ میگوید: «الان دارم از باشگاه میآیم. از امروز تمرین بوکس را شروع کردهام». چپی که هنوز تعجبش برطرف نشده، میپرسد: «میخواهی بروی المپیک؟» راستی که سرحال و سرپنجه به نظر میرسد، میگوید: «نه، مهمتر از آن». چپی باز میپرسد: «مگر مهمتر از المپیک هم هست؟» راستی همچنان شادوشنگول میگوید: «مجلس». چپی با همان لحن کنجکاو میپرسد: «مجلس؟!» راستی که حالا با حوله مشغول خشککردن عرق سروگردن خود است، خندهکنان میگوید: «گفتم شاید لازم شود. کار است دیگر». چپی که هنوز متوجه منظور او نشده، میپرسد: «یعنی چه شاید لازم شود؟ داری شوخی میکنی؟» راستی خونسرد و با اعتمادبهنفس میگوید: «شوخیام کجا بود. دارم جدی حرف میزنم. شما متوجه نیستی بعضیوقتها «مشت» به کار میآید. همیشه که نمیشود حرف زد». چپی که از طرز پاسخدادن او کلافه شده، میپرسد: «به چه کاری؟» راستی که از کنجکاوی چپی سر ذوق آمده، میگوید: «بعضی خبرنگارها که سر راهت سبز میشوند خطرناکند. باید مراقب بود. نمیشود بدون آمادگی با آنها روبهرو شد. ممکن است اتفاقی بیفتد. همیشه باید آماده بود. موافقی؟» چپی که از جوابهای او سردرگم شده، میگوید: «خودت میبُری و خودت هم میدوزی. احتیاجی به موافقت من نیست». بعد سفارش چای سبز میدهد. گارسون لحظاتی بعد با لیوان چینی مخصوص چای سبز سر میرسد. چپی همچنان متحیر از او میپرسد: «تو دیگر چرا؟» گارسون که در جریان نیست، متعجب میگوید: «چی را چرا؟» چپی میپرسد: «تو دیگر چرا گرمکن تنت کردی؟» گارسون میگوید: «برای کلاس فوتبال. امروز تمرین داشتیم». چپی که از اینهمه جوابهای عجیبوغریب کُفری شده، میپرسد: «تو این سنوسال رفتی فوتبال؟! مرد حسابی یک عمر رفتی دنبال یادگیری سینما که بعدش سر از فوتبال دربیاوری؟! تو که میخواستی فوتبالیست شوی چرا اینقدر کتاب راجع به سینما خریدی؟» گارسون که خودش خوشحال به نظر میرسد، میگوید: «گفتم بروم فوتبال شاید برای داوری فیلمهای جشن سینما دعوتم کنند! اینطوری زودتر به سینما میرسم. موافقید که؟»
چپی متوجه نبود که از همان ابتدا همه مشتریهای کافه لباس ورزشی به تن داشتهاند. آن روز خبرهایی بود لابد.
چپی روی صندلی لهستانی نشسته است و دارد روزنامه میخواند. یکعالمه اتفاق و یکعالمه نام. عکس یک نفر با سرِ گِردِ کممو را هم انداختهاند که دستش را بلند کرده، انگار که خواسته باشد کسی را بزند. در همین موقع راستی عرقریزان و نفسنفسزنان از راه میرسد. با لباس گرمکن ورزشی بر تن و ساک ورزشی بر دوش. هنوز ننشسته، یک لیوان آب را لاجرعه سر میکشد و دهانش را با آستین خشک میکند. به محض نشستن، چپی متعجب و کنجکاو میپرسد: «این چه سرووضعی است؟ چرا اینقدر عرق کردهای؟» راستی ضمن سرکشیدن دومین لیوان آب یخ میگوید: «الان دارم از باشگاه میآیم. از امروز تمرین بوکس را شروع کردهام». چپی که هنوز تعجبش برطرف نشده، میپرسد: «میخواهی بروی المپیک؟» راستی که سرحال و سرپنجه به نظر میرسد، میگوید: «نه، مهمتر از آن». چپی باز میپرسد: «مگر مهمتر از المپیک هم هست؟» راستی همچنان شادوشنگول میگوید: «مجلس». چپی با همان لحن کنجکاو میپرسد: «مجلس؟!» راستی که حالا با حوله مشغول خشککردن عرق سروگردن خود است، خندهکنان میگوید: «گفتم شاید لازم شود. کار است دیگر». چپی که هنوز متوجه منظور او نشده، میپرسد: «یعنی چه شاید لازم شود؟ داری شوخی میکنی؟» راستی خونسرد و با اعتمادبهنفس میگوید: «شوخیام کجا بود. دارم جدی حرف میزنم. شما متوجه نیستی بعضیوقتها «مشت» به کار میآید. همیشه که نمیشود حرف زد». چپی که از طرز پاسخدادن او کلافه شده، میپرسد: «به چه کاری؟» راستی که از کنجکاوی چپی سر ذوق آمده، میگوید: «بعضی خبرنگارها که سر راهت سبز میشوند خطرناکند. باید مراقب بود. نمیشود بدون آمادگی با آنها روبهرو شد. ممکن است اتفاقی بیفتد. همیشه باید آماده بود. موافقی؟» چپی که از جوابهای او سردرگم شده، میگوید: «خودت میبُری و خودت هم میدوزی. احتیاجی به موافقت من نیست». بعد سفارش چای سبز میدهد. گارسون لحظاتی بعد با لیوان چینی مخصوص چای سبز سر میرسد. چپی همچنان متحیر از او میپرسد: «تو دیگر چرا؟» گارسون که در جریان نیست، متعجب میگوید: «چی را چرا؟» چپی میپرسد: «تو دیگر چرا گرمکن تنت کردی؟» گارسون میگوید: «برای کلاس فوتبال. امروز تمرین داشتیم». چپی که از اینهمه جوابهای عجیبوغریب کُفری شده، میپرسد: «تو این سنوسال رفتی فوتبال؟! مرد حسابی یک عمر رفتی دنبال یادگیری سینما که بعدش سر از فوتبال دربیاوری؟! تو که میخواستی فوتبالیست شوی چرا اینقدر کتاب راجع به سینما خریدی؟» گارسون که خودش خوشحال به نظر میرسد، میگوید: «گفتم بروم فوتبال شاید برای داوری فیلمهای جشن سینما دعوتم کنند! اینطوری زودتر به سینما میرسم. موافقید که؟»
چپی متوجه نبود که از همان ابتدا همه مشتریهای کافه لباس ورزشی به تن داشتهاند. آن روز خبرهایی بود لابد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.