|

نکاتی درباره نمایشگاه گروهی «مان» در گالری راه ابریشم

در آرزوی تلقی جدید از عکاسی

فرید امین‌الاسلام

«مان» به معنی خانه است و البته عنوان نمایشگاه گروهی عکس و ویدیوآرت که اوایل اردیبهشت در گالری راه ابریشم برگزار شد. گالری راه‌ابریشم که به‌عنوان گالری تخصصی عکس شهرت دارد و همیشه مورد استقبال مخاطبان خاص این مدیوم هنری بوده، میزبان هنرمندان زن جوانی بود که یا برای بار اول در چنین نمایشگاهی شرکت می‌کردند یا مانند ستاره سنجری دارای سوابق نمایشگاهی متعددی بودند. رامیار منوچهرزاده نمایشگاه‌گردان در بیانیه نمایشگاه خاطرنشان می‌کند: «نمایشگاه «مان» با هدف معرفی نگاه‌های نو به جریان عکاسی است. در حد پلی، واسطه‌ای یا امکانی برای معرفی نسل نو که تلقی جدیدی از این رسانه دارد و در بستر آکادمیک شکل گرفته و‌ درصدد یافتن راه‌هایی برای درک زبان عکاسی است.»
مهسا بیگلو، با ارایه یک ویدیوآرت از نگاه یک ناظر بیرونی، به پنجره‌های متعدد یک مجتمع آپارتمانی نگاه کرده است؛ نگاه کنجکاوانه‌ای که حس فضولی بیننده را تحریک می‌کند که داخل آپارتمان‌ها چه خبر است و چه می‌گذرد؟ آدم‌هایی که دیده می‌شوند دقیقا چه‌کار می‌کنند و کی هستند؟ انتخاب این زاویه دید وجه رازآلودگی و رمزآمیزی خانه را به مخاطب نشان می‌دهد.فرزانه قدیانلو، که دانش‌آموخته سینماست نگاهی مستندگونه به وقایع و آدم‌های یک خانه دارد. عکس‌های snapshot که در سه ردیف و چهار ستون به صورت سری پشت سرهم نمایش داده شده است. عکس‌هایی که نسبت به دیگر عکس‌ها به سنت عکاسی نزدیک‌تر است و ارایه سکانس‌بندی شده و ایجاد فوتواینستالیشن، یک روایت تصویری از داخل خانه با حضور بچه و پدر و مادر ارایه می‌کند.رویا نوری‌نژاد، با ارایه عکس‌های پانورمایی با ابعاد 45 در 14‌سانتی‌متری و نورپردازی خاصش، از خانه، محلی برای گوشه‌گیری و عزلت‌نشینی ساخته است و آدم‌هایی که خواب هستند یا خود را به خواب زده‌اند!
صدف یزدانی، از اشیای موجود در فضای خصوصی زندگی‌اش قصد دارد بیننده را با درون خود آشنا کند. نمای نزدیک اشیای روزمره‌ای که از آن استفاده می‌شود و بخشی از هویت شخصی و اجتماعی ماست و برای همین نوعی همذات‌پنداری با دیدن این عکس‌ها با عکاس پیدا می‌شود. عکاسی برای صدف یزدانی هنوز یک پروسه شخصی است.مهسا علافر، اتاق‌های گوناگون یک خانه را به‌صورت ماکت ساخته و سپس از آنها عکاسی کرده است و در ارایه تک‌تک آنها را در یک فضای منفی سیاه نمایش داده است. گویی که تک‌تک اتاق‌های روشن و رنگی در یک حصار سیاه ‌گیر افتاده است و شاید این واکنشی به حصارشدن شخصیت انسانی در داخل خانه دارد. به هر حال ارایه این عکس‌ها از جذابیت خاصی برخوردار است.ستاره سنجری، طبق سنت عکاسی خود از عکاسی صحنه‌آرایی‌شده استفاده کرده است. او فضای یک خانه را با چیدمان وسایل مختلف در پس‌زمینه خالی دیوارها می‌سازد و آنها را در یک قاب سه‌ردیفه و چهارستونه ارایه می‌دهد و هر عکس با چهارچوب از بقیه جدا شده است. این نوع قاب‌بندی به مخاطب خود کمک می‌کند که فضای خانه‌ای را که در آنها از این وسایل استفاده می‌شود، تخیل کند و آدم‌هایی را که در این خانه‌ها زندگی می‌کنند، تجسم کنند.در نگاه کلی به این نمایشگاه می‌توان به هارمونی در ارایه و چیدمان کارها اشاره کرد که کلیتی یکپارچه با مضمونی به نام «مان» را ارایه می‌دهد.
«مان» به معنی خانه است و البته عنوان نمایشگاه گروهی عکس و ویدیوآرت که اوایل اردیبهشت در گالری راه ابریشم برگزار شد. گالری راه‌ابریشم که به‌عنوان گالری تخصصی عکس شهرت دارد و همیشه مورد استقبال مخاطبان خاص این مدیوم هنری بوده، میزبان هنرمندان زن جوانی بود که یا برای بار اول در چنین نمایشگاهی شرکت می‌کردند یا مانند ستاره سنجری دارای سوابق نمایشگاهی متعددی بودند. رامیار منوچهرزاده نمایشگاه‌گردان در بیانیه نمایشگاه خاطرنشان می‌کند: «نمایشگاه «مان» با هدف معرفی نگاه‌های نو به جریان عکاسی است. در حد پلی، واسطه‌ای یا امکانی برای معرفی نسل نو که تلقی جدیدی از این رسانه دارد و در بستر آکادمیک شکل گرفته و‌ درصدد یافتن راه‌هایی برای درک زبان عکاسی است.»
مهسا بیگلو، با ارایه یک ویدیوآرت از نگاه یک ناظر بیرونی، به پنجره‌های متعدد یک مجتمع آپارتمانی نگاه کرده است؛ نگاه کنجکاوانه‌ای که حس فضولی بیننده را تحریک می‌کند که داخل آپارتمان‌ها چه خبر است و چه می‌گذرد؟ آدم‌هایی که دیده می‌شوند دقیقا چه‌کار می‌کنند و کی هستند؟ انتخاب این زاویه دید وجه رازآلودگی و رمزآمیزی خانه را به مخاطب نشان می‌دهد.فرزانه قدیانلو، که دانش‌آموخته سینماست نگاهی مستندگونه به وقایع و آدم‌های یک خانه دارد. عکس‌های snapshot که در سه ردیف و چهار ستون به صورت سری پشت سرهم نمایش داده شده است. عکس‌هایی که نسبت به دیگر عکس‌ها به سنت عکاسی نزدیک‌تر است و ارایه سکانس‌بندی شده و ایجاد فوتواینستالیشن، یک روایت تصویری از داخل خانه با حضور بچه و پدر و مادر ارایه می‌کند.رویا نوری‌نژاد، با ارایه عکس‌های پانورمایی با ابعاد 45 در 14‌سانتی‌متری و نورپردازی خاصش، از خانه، محلی برای گوشه‌گیری و عزلت‌نشینی ساخته است و آدم‌هایی که خواب هستند یا خود را به خواب زده‌اند!
صدف یزدانی، از اشیای موجود در فضای خصوصی زندگی‌اش قصد دارد بیننده را با درون خود آشنا کند. نمای نزدیک اشیای روزمره‌ای که از آن استفاده می‌شود و بخشی از هویت شخصی و اجتماعی ماست و برای همین نوعی همذات‌پنداری با دیدن این عکس‌ها با عکاس پیدا می‌شود. عکاسی برای صدف یزدانی هنوز یک پروسه شخصی است.مهسا علافر، اتاق‌های گوناگون یک خانه را به‌صورت ماکت ساخته و سپس از آنها عکاسی کرده است و در ارایه تک‌تک آنها را در یک فضای منفی سیاه نمایش داده است. گویی که تک‌تک اتاق‌های روشن و رنگی در یک حصار سیاه ‌گیر افتاده است و شاید این واکنشی به حصارشدن شخصیت انسانی در داخل خانه دارد. به هر حال ارایه این عکس‌ها از جذابیت خاصی برخوردار است.ستاره سنجری، طبق سنت عکاسی خود از عکاسی صحنه‌آرایی‌شده استفاده کرده است. او فضای یک خانه را با چیدمان وسایل مختلف در پس‌زمینه خالی دیوارها می‌سازد و آنها را در یک قاب سه‌ردیفه و چهارستونه ارایه می‌دهد و هر عکس با چهارچوب از بقیه جدا شده است. این نوع قاب‌بندی به مخاطب خود کمک می‌کند که فضای خانه‌ای را که در آنها از این وسایل استفاده می‌شود، تخیل کند و آدم‌هایی را که در این خانه‌ها زندگی می‌کنند، تجسم کنند.در نگاه کلی به این نمایشگاه می‌توان به هارمونی در ارایه و چیدمان کارها اشاره کرد که کلیتی یکپارچه با مضمونی به نام «مان» را ارایه می‌دهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.