آیا آلمان در خاورمیانه جایگزین آمریکا میشود؟
موضعگیری فعلی دولت «آنگلا مرکل»، صدراعظم آلمان، درباره مسائل خاورمیانه این احساس را به وجود میآورد که برلین بیشتر تمرکز خود را بر نفوذ خود در داخل اتحادیه اروپا گذاشته است و در سیاست خارجی نیز رویهای آرام و بهدور از هیاهو را دنبال میکند؛ بهویژه وقتی مسئلهای مرتبط با متحدان قدیمیاش از جمله ایالات متحده آمریکا یا فرانسه و بریتانیا میشود و گویی کاری به بقیه نقاط جهان ندارد؛ اما وقتی دقت شود میتوان رد پای آلمان را به شکلی چشمگیر در بسیاری از مسائل مهم خاورمیانه از جمله مسئله فلسطین یا اوضاع متشنج عراق و سوریه مشاهده کرد.
اما به گزارش رويترز، سیاست خارجی آلمان بعد از تصویب اصل ارسال واحدهای نظامی به خارج تغییر کرد و وارد مرحله جدیدی شد؛ طبق این اصل آلمان میتواند در اتفاقات مرتبط با حفظ صلح در بسیاری از مناطق درحالنزاع و در عملیات نظامی ناتو که هدفش مبارزه با تشکیلات القاعده و طالبان در افغانستان است، مشارکت داشته باشد. برلین در این مرحله تلاش میکند نقش فعالی در مسائلی مثل مبارزه با تروریسم بازی کرده و از طریق تسلیح عناصر پیشمرگه در کردستان عراق عمل کند. هدف از این کار مقابله با تشکیلات تروریستی «داعش» است که قصد دارد عراق را به مرکزی برای فعالیتهای تروریستی خود در سراسر جهان از جمله کشورهای اروپایی قرار دهد؛ یعنی همان اقدامات و فعالیتهای تکفیریای که سالهاست گروههای افراطی در مناطق مختلف جهان از جمله جهان عرب انجام میدهند.
دراینباره میتوان به بحران پناهجویان سوری اشاره کرد که دولت آلمان را در قلب بحرانهای خاورمیانه قرار داد. این موج آوارگان کابوسی سیاسی بود که همه دولتهای اروپایی را نگران کرده بود. موج آوارگان از زمان اشغال عراق از سوی آمریکا در سال 2003 شروع شده بود. بااینهمه باید گفت حضور آلمان در خاورمیانه، پیوسته از دروازه اسرائیل بوده است؛ زیرا بعد از اتمام جنگ جهانی دوم دولتهای آلمان تلاش کردند لابیهای اسرائیل را در سطح جهانی از خود راضی کنند. این اقدام در واقع به نوعی جبران رفتار آلمانیها در ماجرای هولوکاست نیز به شمار میرفت. همین مسئله دولت آلمان را بر آن داشت که از سال 1952 غرامتهای سخاوتمندانهای را در اختیار اسرائیل قرار دهد تا بلکه تلآویو گذشته را فراموش کند.
دولت آلمان پیوسته بدون قیدوشرط از طریق امضای توافقنامههای استراتژیک متعدد حمایت خود را از اسرائیل اعلام کرده است. صدراعظم آلمان تاکنون به مناسبتهای مختلف دراینباره حرف زده و گفته است که اسرائیل را مجهز به سلاحهای پیشرفته خواهد کرد؛ سلاحهایی که حتی در کارخانههای آمریکایی هم تولید نمیشود؛ مثل ناوها و کشتیهای جنگی پیشرفته و قایقهای تندرو. همین مسائل موجب شده است تا آلمان به دومین شریک نظامی اسرائیل بعد از ایالات متحده آمریکا تبدیل شود. برخی گزارشها میگوید همکاری بین «تلآویو و برلین» در آیندهای نزدیک توسعهیافتنی است؛ مسئلهای که تأکید میکند آلمان همچنان به رنج ملت فلسطین بیتوجه و اشغالگری صهیونیستها برایش امری کاملا عادی است.
برخی از ناظران بینالمللی میگویند مهمترین تحول برجسته در سیاست خارجی آلمان نسبت به تحولات خاورمیانه، پاسخ مثبت دادن به فرانسه برای همکاری و مشارکت در تلاشهای بینالمللی برای غلبه بر تشکیلات داعش بوده است. به این وسیله آلمان تقبل کرده که وارد عراق شده و از پیشمرگهها و دولت عراق حمایت کند. دولت آلمان همچنین تصمیم گرفته است به شکلی مؤثرتر در سوریه دخالت کند.
دراینمیان بسیاری از تحلیلگران میگویند، باید نسبت به دیدگاههایي که میکوشد نقش آلمان را در تأثیرگذاری بر مسائل خاورمیانه کمرنگ نشان دهد هوشیار بود؛ زیرا برلین قصد دارد دوباره با قدرت به عرصه خاورمیانه برگردد. این بازگشت دلایل مختلفی دارد ازجمله قدرت نظامی و اقتصادی روبهگسترش آلمان، کاهش قدرت سنتی برخی دیگر از قدرتهای قدیمی مثل بریتانیا و فرانسه و از همه اینها گذشته دلمشغولی آمریکا به مسائل داخلی و تلاش برای ایجاد توازن در منطقه دریای چین. آلمان همچنین قصد دارد از تأثیر فرهنگی و تمدنیاش بر روسیه استفاده کرده و نقش پررنگتری را در مسائل منطقه داشته باشد. به بیان دیگر آلمان به دنبال پرکردن همان خلأیی است که به دلیل کاهش نقش آمریکا در منطقه به وجود آمده است. آلمان به نسبت سایر شرکای اروپایی خود امتیازات بیشتری دارد و همین امر کمک میکند تا بتواند با استراتژی روسیه در سوریه و خاورمیانه هماهنگتر عمل کند.
موضعگیری فعلی دولت «آنگلا مرکل»، صدراعظم آلمان، درباره مسائل خاورمیانه این احساس را به وجود میآورد که برلین بیشتر تمرکز خود را بر نفوذ خود در داخل اتحادیه اروپا گذاشته است و در سیاست خارجی نیز رویهای آرام و بهدور از هیاهو را دنبال میکند؛ بهویژه وقتی مسئلهای مرتبط با متحدان قدیمیاش از جمله ایالات متحده آمریکا یا فرانسه و بریتانیا میشود و گویی کاری به بقیه نقاط جهان ندارد؛ اما وقتی دقت شود میتوان رد پای آلمان را به شکلی چشمگیر در بسیاری از مسائل مهم خاورمیانه از جمله مسئله فلسطین یا اوضاع متشنج عراق و سوریه مشاهده کرد.
اما به گزارش رويترز، سیاست خارجی آلمان بعد از تصویب اصل ارسال واحدهای نظامی به خارج تغییر کرد و وارد مرحله جدیدی شد؛ طبق این اصل آلمان میتواند در اتفاقات مرتبط با حفظ صلح در بسیاری از مناطق درحالنزاع و در عملیات نظامی ناتو که هدفش مبارزه با تشکیلات القاعده و طالبان در افغانستان است، مشارکت داشته باشد. برلین در این مرحله تلاش میکند نقش فعالی در مسائلی مثل مبارزه با تروریسم بازی کرده و از طریق تسلیح عناصر پیشمرگه در کردستان عراق عمل کند. هدف از این کار مقابله با تشکیلات تروریستی «داعش» است که قصد دارد عراق را به مرکزی برای فعالیتهای تروریستی خود در سراسر جهان از جمله کشورهای اروپایی قرار دهد؛ یعنی همان اقدامات و فعالیتهای تکفیریای که سالهاست گروههای افراطی در مناطق مختلف جهان از جمله جهان عرب انجام میدهند.
دراینباره میتوان به بحران پناهجویان سوری اشاره کرد که دولت آلمان را در قلب بحرانهای خاورمیانه قرار داد. این موج آوارگان کابوسی سیاسی بود که همه دولتهای اروپایی را نگران کرده بود. موج آوارگان از زمان اشغال عراق از سوی آمریکا در سال 2003 شروع شده بود. بااینهمه باید گفت حضور آلمان در خاورمیانه، پیوسته از دروازه اسرائیل بوده است؛ زیرا بعد از اتمام جنگ جهانی دوم دولتهای آلمان تلاش کردند لابیهای اسرائیل را در سطح جهانی از خود راضی کنند. این اقدام در واقع به نوعی جبران رفتار آلمانیها در ماجرای هولوکاست نیز به شمار میرفت. همین مسئله دولت آلمان را بر آن داشت که از سال 1952 غرامتهای سخاوتمندانهای را در اختیار اسرائیل قرار دهد تا بلکه تلآویو گذشته را فراموش کند.
دولت آلمان پیوسته بدون قیدوشرط از طریق امضای توافقنامههای استراتژیک متعدد حمایت خود را از اسرائیل اعلام کرده است. صدراعظم آلمان تاکنون به مناسبتهای مختلف دراینباره حرف زده و گفته است که اسرائیل را مجهز به سلاحهای پیشرفته خواهد کرد؛ سلاحهایی که حتی در کارخانههای آمریکایی هم تولید نمیشود؛ مثل ناوها و کشتیهای جنگی پیشرفته و قایقهای تندرو. همین مسائل موجب شده است تا آلمان به دومین شریک نظامی اسرائیل بعد از ایالات متحده آمریکا تبدیل شود. برخی گزارشها میگوید همکاری بین «تلآویو و برلین» در آیندهای نزدیک توسعهیافتنی است؛ مسئلهای که تأکید میکند آلمان همچنان به رنج ملت فلسطین بیتوجه و اشغالگری صهیونیستها برایش امری کاملا عادی است.
برخی از ناظران بینالمللی میگویند مهمترین تحول برجسته در سیاست خارجی آلمان نسبت به تحولات خاورمیانه، پاسخ مثبت دادن به فرانسه برای همکاری و مشارکت در تلاشهای بینالمللی برای غلبه بر تشکیلات داعش بوده است. به این وسیله آلمان تقبل کرده که وارد عراق شده و از پیشمرگهها و دولت عراق حمایت کند. دولت آلمان همچنین تصمیم گرفته است به شکلی مؤثرتر در سوریه دخالت کند.
دراینمیان بسیاری از تحلیلگران میگویند، باید نسبت به دیدگاههایي که میکوشد نقش آلمان را در تأثیرگذاری بر مسائل خاورمیانه کمرنگ نشان دهد هوشیار بود؛ زیرا برلین قصد دارد دوباره با قدرت به عرصه خاورمیانه برگردد. این بازگشت دلایل مختلفی دارد ازجمله قدرت نظامی و اقتصادی روبهگسترش آلمان، کاهش قدرت سنتی برخی دیگر از قدرتهای قدیمی مثل بریتانیا و فرانسه و از همه اینها گذشته دلمشغولی آمریکا به مسائل داخلی و تلاش برای ایجاد توازن در منطقه دریای چین. آلمان همچنین قصد دارد از تأثیر فرهنگی و تمدنیاش بر روسیه استفاده کرده و نقش پررنگتری را در مسائل منطقه داشته باشد. به بیان دیگر آلمان به دنبال پرکردن همان خلأیی است که به دلیل کاهش نقش آمریکا در منطقه به وجود آمده است. آلمان به نسبت سایر شرکای اروپایی خود امتیازات بیشتری دارد و همین امر کمک میکند تا بتواند با استراتژی روسیه در سوریه و خاورمیانه هماهنگتر عمل کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.