به قیمت یک دورهمی
مهرداد حجتی
«مهران مدیری گفته، همه حرفهایی که میخواسته در تلویزیون بزند، زده، حالا حرفهایی دارد که میخواهد برود در سینما بزند». چپی این را از روی نوشتهای میخواند. راستی میپرسد: «یعنی اینقدر حرف دارد بنده خدا؟!» چپی میگوید: «کجایش را دیدهای؟ بقیه حرفهایش را هم میخواهد در کتابهایش بزند». راستی با همان تعجب میپرسد: «مگر کتاب هم مینویسد؟» چپی میگوید: «گفته میخواهد چهار جلد خاطره بنویسد». راستی که تعجبش بیشتر شده، میگوید: «چهار جلد؟! یعنی اینهمه حرف هم برای نوشتن دارد؟!» چپی میگوید: «لابد دارد. نان در همین «حرفزدن» است. اگر بلد باشی چطور حرف بزنی، میتوانی بابتش پول خوب هم بگیری. خیلیها بهخاطر همین هنر حرفزدن است که به همهجا رسیدهاند. چون بلدند چطور حرف بزنند». راستی میگوید: «اما بعضیها هم بلد نیستند. خراب میکنند. آنوقت نانشان آجر میشود». چپی میگوید: «اما بعضیها خراب میکنند و نانشان آجر نمیشود. برعکس بر سر کار خود میمانند و به کارشان ادامه میدهند. چون میبینند کسی کاری به کارشان ندارد. اینطوری باور میکنند که حرفشان درست بوده. بعد همان حرفها را بیشتر تکرار میکنند. واقعا هم فکر میکنند عدهای خوششان میآید!» راستی میگوید: «تا آمدیم دو کلمه حرف حساب بزنیم باز رفتی سراغ آنها. میشود کاری به کارشان نداشته باشی؟» چپی میگوید: «تو که نمیدانی منظور من کیست؟ من که هنوز اسمی نبردهام؟» راستی میگوید: «مرد حسابی با آنهمه صغرا کبرا معلوم است که میخواهی چه بگویی؟» چپی میگوید: « شما بگو چه میخواستم بگویم؟» راستی بلافاصله میگوید: «میخواستی بگویی افخمی و فراستی اینهمه حرف در برنامه زنده تلویزیون میزنند و کسی کاری به کارشان ندارد. همین را میخواستی بگویی. غیر از این است؟» چپی بیمعطلی میگوید: «چه تیز؟! میشود بگویی چطور فهمیدی ناقلا؟» راستی با تلخخند میگوید: «بهخاطر حرف تازهشان. حدس زدم میخواهی چیزی بگویی؟» چپی میپرسد: «مگر باز هم حرفی زدهاند؟» راستی میگوید: «گفتم لابد شنیدهای که گفتهاند روزنامههای زرد بهاصطلاح اصلاحطلب «شرق» و...؟» چپی که خندهاش گرفته، حرفش را قطع میکند و میگوید: «این حرفها در آن برنامه دیگر عادی شده. راستش دیگر کسی به آنها توجه نمیکند. مگر اینکه خودتان خواسته باشید مهمش کنید. از نظر ماها دیگر مهم نیست. هرچه میخواهند بگویند. اهمیتی ندارد». راستی که از این موضع شگفتزده شده، میگوید: «اگر منظورت به آنها نبود، پس چه بود؟» گارسون که آنجا ایستاده، بیربط میگوید: «کاش برای دورهمی ما هم اینقدر پول میدادند». چپی و راستی هردو بیاختیار همصدا رو به او میگویند: «چقدر؟» گارسون با آهی ممتد میگوید: «60 میلیون تومان پول ناقابل برای هرشب! باور کن خیلی خوش میگذشت».
«مهران مدیری گفته، همه حرفهایی که میخواسته در تلویزیون بزند، زده، حالا حرفهایی دارد که میخواهد برود در سینما بزند». چپی این را از روی نوشتهای میخواند. راستی میپرسد: «یعنی اینقدر حرف دارد بنده خدا؟!» چپی میگوید: «کجایش را دیدهای؟ بقیه حرفهایش را هم میخواهد در کتابهایش بزند». راستی با همان تعجب میپرسد: «مگر کتاب هم مینویسد؟» چپی میگوید: «گفته میخواهد چهار جلد خاطره بنویسد». راستی که تعجبش بیشتر شده، میگوید: «چهار جلد؟! یعنی اینهمه حرف هم برای نوشتن دارد؟!» چپی میگوید: «لابد دارد. نان در همین «حرفزدن» است. اگر بلد باشی چطور حرف بزنی، میتوانی بابتش پول خوب هم بگیری. خیلیها بهخاطر همین هنر حرفزدن است که به همهجا رسیدهاند. چون بلدند چطور حرف بزنند». راستی میگوید: «اما بعضیها هم بلد نیستند. خراب میکنند. آنوقت نانشان آجر میشود». چپی میگوید: «اما بعضیها خراب میکنند و نانشان آجر نمیشود. برعکس بر سر کار خود میمانند و به کارشان ادامه میدهند. چون میبینند کسی کاری به کارشان ندارد. اینطوری باور میکنند که حرفشان درست بوده. بعد همان حرفها را بیشتر تکرار میکنند. واقعا هم فکر میکنند عدهای خوششان میآید!» راستی میگوید: «تا آمدیم دو کلمه حرف حساب بزنیم باز رفتی سراغ آنها. میشود کاری به کارشان نداشته باشی؟» چپی میگوید: «تو که نمیدانی منظور من کیست؟ من که هنوز اسمی نبردهام؟» راستی میگوید: «مرد حسابی با آنهمه صغرا کبرا معلوم است که میخواهی چه بگویی؟» چپی میگوید: « شما بگو چه میخواستم بگویم؟» راستی بلافاصله میگوید: «میخواستی بگویی افخمی و فراستی اینهمه حرف در برنامه زنده تلویزیون میزنند و کسی کاری به کارشان ندارد. همین را میخواستی بگویی. غیر از این است؟» چپی بیمعطلی میگوید: «چه تیز؟! میشود بگویی چطور فهمیدی ناقلا؟» راستی با تلخخند میگوید: «بهخاطر حرف تازهشان. حدس زدم میخواهی چیزی بگویی؟» چپی میپرسد: «مگر باز هم حرفی زدهاند؟» راستی میگوید: «گفتم لابد شنیدهای که گفتهاند روزنامههای زرد بهاصطلاح اصلاحطلب «شرق» و...؟» چپی که خندهاش گرفته، حرفش را قطع میکند و میگوید: «این حرفها در آن برنامه دیگر عادی شده. راستش دیگر کسی به آنها توجه نمیکند. مگر اینکه خودتان خواسته باشید مهمش کنید. از نظر ماها دیگر مهم نیست. هرچه میخواهند بگویند. اهمیتی ندارد». راستی که از این موضع شگفتزده شده، میگوید: «اگر منظورت به آنها نبود، پس چه بود؟» گارسون که آنجا ایستاده، بیربط میگوید: «کاش برای دورهمی ما هم اینقدر پول میدادند». چپی و راستی هردو بیاختیار همصدا رو به او میگویند: «چقدر؟» گارسون با آهی ممتد میگوید: «60 میلیون تومان پول ناقابل برای هرشب! باور کن خیلی خوش میگذشت».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.