|

شورش بی‌دلیل!

مهرداد حجتی

دم در کافه برگه‌ای چسبانده‌اند؛ ورود مشتری با ساز ممنوع. هرکس که وارد می‌شود چند لحظه‌ای در آستانه در درنگ می‌کند و بعد با نگاه به دیگر مشتریان که همه منتظر واکنش او به هنگام ورودند، با تکان‌های مکرر سر وارد می‌شود. همه بدون استثنا چنین می‌کنند؛ جز یک نفر؛ دست‌ِراستی.

او لحظه‌ای می‌ایستد برگه را می‌خواند. به چشم‌های همه زل می‌زند و با لبخندی معنادار وارد می‌شود. دستِ‌چپی که پیش‌تر رسیده و قهوه اولش را هم خورده است، به راستی می‌گوید: «انگار خوشت آمد؟»
راستی که در این گرما تکمه یقه‌اش را هم بسته است، عرق‌ریزان می‌گوید: «خوشم می‌آد، این‌طوری حال بعضی‌ها گرفته می‌شه». چپی که هنوز نگاهش را از یقه او برنگرفته، می‌گوید: «این‌قدر حال‌گیری حال می‌دهد؟».
راستی لیوان آب را سر می‌کشد و می‌گوید: «بعضی اوقات لازم است». چپی متعجب می‌پرسد: «شما این‌طور تشخیص می‌دهید؟» راستی ضمن خشک‌کردن عرق ‌گردن و صورتش با دستمال‌یزدی‌ای که از جیب درآورده، می‌گوید: «لابد. همیشه کسی هست که تشخیص دهد. شما لازم نیست نگران این موضوع باشید».
چپی که فنجان قهوه دومش را در دست گرفته، می‌گوید: «اتفاقا نگرانم. شاید روزهای دیگر قانون‌های دیگری وضع کنید. این شیوه می‌تواند تبدیل به یک روال شود. آن‌وقت تکلیف چیست؟». راستی دستمال خیس از عرق را همان‌طور مچاله توی جیب شلوار می‌گذارد و می‌گوید: «هیچ». چپی متحیر می‌گوید: «هیچ؟!» راستی می‌گوید: «بله هیچ. یعنی اینکه شما کاری به این کارها نداشته باش». چپی با همان فنجان قهوه در دست می‌گوید: «یک‌دفعه بگویید...». و حرفش را می‌خورد. راستی که تازه عرق ریزی‌اش بند آمده، می‌گوید: «خودتان بهتر می‌دانید، نیازی به گفتن ما نیست». چپی با کنایه می‌گوید: «ممنون از این همه لطف!» و قهوه نیم‌خورده‌اش را می‌خورد. راستی پسِ کله‌اش را می‌خاراند و با صدای بلند رو به گارسون، می‌گوید: «پس این چایی من چه شد؟». گارسون دستپاچه لحظه‌ای بعد با سینی چای سر می‌رسد. یک قوری چای داغ به‌همراه یک قطعه کیک هویج. راستی رو به چپی، می‌گوید: «سؤالی نیست؟». چپی فنجان خالی‌اش را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «عرضی نیست».
راستی که تازه اشتهایش باز شده با دهان پر از کیک می‌گوید: «تعارف نکن. واقعا اگر سؤالی هست در خدمتم». چپی که علاقه‌اش را به گفت‌وگو از دست داده، بااکراه می‌گوید: «همه را پاسخ دادید. ممنون».

دم در کافه برگه‌ای چسبانده‌اند؛ ورود مشتری با ساز ممنوع. هرکس که وارد می‌شود چند لحظه‌ای در آستانه در درنگ می‌کند و بعد با نگاه به دیگر مشتریان که همه منتظر واکنش او به هنگام ورودند، با تکان‌های مکرر سر وارد می‌شود. همه بدون استثنا چنین می‌کنند؛ جز یک نفر؛ دست‌ِراستی.

او لحظه‌ای می‌ایستد برگه را می‌خواند. به چشم‌های همه زل می‌زند و با لبخندی معنادار وارد می‌شود. دستِ‌چپی که پیش‌تر رسیده و قهوه اولش را هم خورده است، به راستی می‌گوید: «انگار خوشت آمد؟»
راستی که در این گرما تکمه یقه‌اش را هم بسته است، عرق‌ریزان می‌گوید: «خوشم می‌آد، این‌طوری حال بعضی‌ها گرفته می‌شه». چپی که هنوز نگاهش را از یقه او برنگرفته، می‌گوید: «این‌قدر حال‌گیری حال می‌دهد؟».
راستی لیوان آب را سر می‌کشد و می‌گوید: «بعضی اوقات لازم است». چپی متعجب می‌پرسد: «شما این‌طور تشخیص می‌دهید؟» راستی ضمن خشک‌کردن عرق ‌گردن و صورتش با دستمال‌یزدی‌ای که از جیب درآورده، می‌گوید: «لابد. همیشه کسی هست که تشخیص دهد. شما لازم نیست نگران این موضوع باشید».
چپی که فنجان قهوه دومش را در دست گرفته، می‌گوید: «اتفاقا نگرانم. شاید روزهای دیگر قانون‌های دیگری وضع کنید. این شیوه می‌تواند تبدیل به یک روال شود. آن‌وقت تکلیف چیست؟». راستی دستمال خیس از عرق را همان‌طور مچاله توی جیب شلوار می‌گذارد و می‌گوید: «هیچ». چپی متحیر می‌گوید: «هیچ؟!» راستی می‌گوید: «بله هیچ. یعنی اینکه شما کاری به این کارها نداشته باش». چپی با همان فنجان قهوه در دست می‌گوید: «یک‌دفعه بگویید...». و حرفش را می‌خورد. راستی که تازه عرق ریزی‌اش بند آمده، می‌گوید: «خودتان بهتر می‌دانید، نیازی به گفتن ما نیست». چپی با کنایه می‌گوید: «ممنون از این همه لطف!» و قهوه نیم‌خورده‌اش را می‌خورد. راستی پسِ کله‌اش را می‌خاراند و با صدای بلند رو به گارسون، می‌گوید: «پس این چایی من چه شد؟». گارسون دستپاچه لحظه‌ای بعد با سینی چای سر می‌رسد. یک قوری چای داغ به‌همراه یک قطعه کیک هویج. راستی رو به چپی، می‌گوید: «سؤالی نیست؟». چپی فنجان خالی‌اش را روی میز می‌گذارد و می‌گوید: «عرضی نیست».
راستی که تازه اشتهایش باز شده با دهان پر از کیک می‌گوید: «تعارف نکن. واقعا اگر سؤالی هست در خدمتم». چپی که علاقه‌اش را به گفت‌وگو از دست داده، بااکراه می‌گوید: «همه را پاسخ دادید. ممنون».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.