آیا باید برای 8 مدال حسرت خورد؟
بایزید مردوخی-اقتصاددان
در سؤالاتی كه حول محور «فرصتسوزی» در عرصههای مختلف مطرح میشود، همواره یك موضوع مغفول است و آن اینكه، تشخیص لحظه «فرصت» بعد از آنكه سوخت، اهمیتی نخواهد داشت. فرصت را درست در لحظهای باید شناخت و باور كرد كه در پیش باشد، نه در پس. نگاه به مسائلمان در حوزههای فرهنگ و جامعه و حتی ورزش، از این قاعده مستثنا نیست. ما شبیه به عزادارانِ زمان ازدسترفته هستیم؛ افرادی كه بعد از یك اتفاق، با حسرت بر فرصتی كه از دست رفته، اشك میریزند و سوگواري میكنند.
از دریچه علم اقتصاد، نگاه به حضور ایران در المپیك، بعد از اتمام المپیك، درست مثل بررسی وضع كنسرتها پس از لغو پیدرپی آنهاست؛ فرصت سوخته است و سنجیدن بار اقتصادی این فرصت ازدسترفته، دیگر فایدهای ندارد. انگار كه بخواهیم به گذشته برگردیم و غم آن را بخوریم؛ یك كار بیفایده است درحالیكه كار سودمند، نگاه به حال و برنامهریزی برای آینده است. تشخیص ضرر اقتصادی سوختن فرصتها اكنون سخت است چراكه میدانیم برای آن فرصت، از سوی فعالان هر حوزه، بررسیها و تصمیمگیریهایی شده است؛ آنها در زمان و مكان معین باید بر اساس عوامل ذاتی، درونی و بیرونی تعیینكننده، تصمیماتی میگرفتهاند و آنچه پیشروی ماست، دقیقا خود واقعیت است و نتیجه آن تصمیمات. حالا ممكن است بپرسند آیا حضور ایران در المپیك برزیل كه با هشت مدال همراه بود، نتیجه قابلقبولی است؟ خود همین سؤال، در درونش، حكمی را صادر میكند كه ارزیابی اقتصادی آن سختتر میشود؛ بهعبارتدیگر، در این سؤال این مسئله وجود دارد كه ما امكان بیشتری برای بردن مدال داشتهایم و حالا كمتر از آنچه فكر میكردیم عایدمان شده است.
بهتر است چنین افكاری را رها كنیم و از همین حالا به فكر رقابت بعدی باشیم. فرصت المپیك تمام شده است، درست مثل فرصت كنسرتهای لغوشده كه آنها هم تمام شدهاند و یافتن بُعد مالی خسران آن سخت است، اما رقابت بعدی، كنسرت بعدی و فرصت بعدی هنوز فرانرسیده و میشود برایش برنامه ریخت، آیندهنگر بود و بهجای نشستن و حسرت گذشته را خوردن، اولویتها را دستهبندی كرد. برای المپیك بعدی میتوان برنامه ریخت، البته اگر این موضوع جزء اولویتها باشد، راهكارهای ایرانی و جهانی آن پیشرو و قابلدستیابی است و میتوان با آموزشهای پایهای، تمركز روی زیرساختهای ورزش و تصمیمگیریهای بزرگ، از حسرت فرصتسوزی بعدی كاست یا آن را از بینبرد.
در سؤالاتی كه حول محور «فرصتسوزی» در عرصههای مختلف مطرح میشود، همواره یك موضوع مغفول است و آن اینكه، تشخیص لحظه «فرصت» بعد از آنكه سوخت، اهمیتی نخواهد داشت. فرصت را درست در لحظهای باید شناخت و باور كرد كه در پیش باشد، نه در پس. نگاه به مسائلمان در حوزههای فرهنگ و جامعه و حتی ورزش، از این قاعده مستثنا نیست. ما شبیه به عزادارانِ زمان ازدسترفته هستیم؛ افرادی كه بعد از یك اتفاق، با حسرت بر فرصتی كه از دست رفته، اشك میریزند و سوگواري میكنند.
از دریچه علم اقتصاد، نگاه به حضور ایران در المپیك، بعد از اتمام المپیك، درست مثل بررسی وضع كنسرتها پس از لغو پیدرپی آنهاست؛ فرصت سوخته است و سنجیدن بار اقتصادی این فرصت ازدسترفته، دیگر فایدهای ندارد. انگار كه بخواهیم به گذشته برگردیم و غم آن را بخوریم؛ یك كار بیفایده است درحالیكه كار سودمند، نگاه به حال و برنامهریزی برای آینده است. تشخیص ضرر اقتصادی سوختن فرصتها اكنون سخت است چراكه میدانیم برای آن فرصت، از سوی فعالان هر حوزه، بررسیها و تصمیمگیریهایی شده است؛ آنها در زمان و مكان معین باید بر اساس عوامل ذاتی، درونی و بیرونی تعیینكننده، تصمیماتی میگرفتهاند و آنچه پیشروی ماست، دقیقا خود واقعیت است و نتیجه آن تصمیمات. حالا ممكن است بپرسند آیا حضور ایران در المپیك برزیل كه با هشت مدال همراه بود، نتیجه قابلقبولی است؟ خود همین سؤال، در درونش، حكمی را صادر میكند كه ارزیابی اقتصادی آن سختتر میشود؛ بهعبارتدیگر، در این سؤال این مسئله وجود دارد كه ما امكان بیشتری برای بردن مدال داشتهایم و حالا كمتر از آنچه فكر میكردیم عایدمان شده است.
بهتر است چنین افكاری را رها كنیم و از همین حالا به فكر رقابت بعدی باشیم. فرصت المپیك تمام شده است، درست مثل فرصت كنسرتهای لغوشده كه آنها هم تمام شدهاند و یافتن بُعد مالی خسران آن سخت است، اما رقابت بعدی، كنسرت بعدی و فرصت بعدی هنوز فرانرسیده و میشود برایش برنامه ریخت، آیندهنگر بود و بهجای نشستن و حسرت گذشته را خوردن، اولویتها را دستهبندی كرد. برای المپیك بعدی میتوان برنامه ریخت، البته اگر این موضوع جزء اولویتها باشد، راهكارهای ایرانی و جهانی آن پیشرو و قابلدستیابی است و میتوان با آموزشهای پایهای، تمركز روی زیرساختهای ورزش و تصمیمگیریهای بزرگ، از حسرت فرصتسوزی بعدی كاست یا آن را از بینبرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.