|

هر کسی کار خودش آتیش به انبار خودش!

جواد طوسی

خدا بیامرزد علی حاتمی را که یکی از دو، سه دیالوگ‌نویس شاخص صاحب‌سبک سینمای ایران بود. این کلام مقدماتی یکی از شخصیت‌های فیلم‌هایش، چقدر وصف‌حال این روزهای ماست: آقایان آقایان، «هنگامه‌ی‌ غریبی است».
سال 57 کجا و سال 95 کجا، فکر می‌کنم بعد از 38 سال بايد به یک وضعیت تثبیت‌شده رسیده باشيم، اما ما هنوز انگار در شرایط آزمون‌وخطا به‌سر می‌بریم. سیاست و اقتصاد را بی‌خیال می‌شویم، اما چون متن امروزمان به‌خاطر درج آگهی نیم‌صفحه‌ای در صفحه هنر(!) اندک است، خود را محدود به گستره فرهنگ می‌کنیم. شما ببینید در این مدت، در این عرصه چه كرده‌ايم.
تصور بنده این است که فرهنگ و هنر و زیرشاخه‌های آن در ایدئولوژیک‌ترین کشور نیز ‌باید به تعریف مشخص و سرراست و تغییر‌ناپذیری برسند، تا برای همه در چارچوب قانون و عرف جاری لازم‌الاتباع باشد. همین وضعیت موسیقی و حرف‌وحدیث‌های مطرح‌شده در چند ماه اخیر در این حوزه را در نظر بگیرید. مگر سیاست‌ها و برنامه‌های فرهنگی که مبتنی‌بر صلاح نظام و شرایط عمومی جامعه و درنظرگرفتن خط قرمزهای ارزشی شکل گرفته، استثنابردار است؟ قاعدتا پذیرش موسیقی (آن‌هم از نوع اصیلش) و محدوده اجرائی و نمایشی آن سیاست واحدی را در سطح کشور می‌طلبد، اما این یک‌بام‌ودوهوابودن در مورد اقدامات و تصمیمات وزیر ارشاد، چه توجیه منطقی و قانونی‌ای دارد؟ مگر وزیر ارشاد خدای‌نکرده دارد بدعت‌گذاری می‌کند یا برعکس حضوری کج‌دارومریز در این حوزه دارد؟ آیا ما می‌توانیم بعضی از مناطق ایران را ایالت‌های خاصی بدانیم که سازوکار و قانون مستقل خودشان را دارند؟! واقعا مقوله موسیقی این‌قدر بغرنج و مفسده‌انگیز و حساس است که آن را به یک معضل اساسی و پیچیده تبدیلش کرده‌ایم یا قضیه چیز دیگری است؟ همین رویه را در مورد محدودیت نمایش بعضی فیلم‌ها، مثل «لانتوری» رضا درمیشیان در سینماهای حوزه می‌بینیم. درواقع، حوزه در دل جغرافیای ایران، یکی از بلاد اسلامی است که با ارشاد و وزیرش کاری ندارد. آنچه را خود صلاح می‌داند و می‌پسندد، اعمال و اجرا می‌کند. شما در کجای دنیا چنین تشکیلات و اراده‌های موازی را سراغ دارید؟ گویا هر دوره‌ای در یک جامعه سیاست‌زده، نیاز به سیبل و هدف قراردادن فرد یا افرادی دارد و چه دیواری کوتاه‌تر از عرصه فرهنگ و هنر.

خدا بیامرزد علی حاتمی را که یکی از دو، سه دیالوگ‌نویس شاخص صاحب‌سبک سینمای ایران بود. این کلام مقدماتی یکی از شخصیت‌های فیلم‌هایش، چقدر وصف‌حال این روزهای ماست: آقایان آقایان، «هنگامه‌ی‌ غریبی است».
سال 57 کجا و سال 95 کجا، فکر می‌کنم بعد از 38 سال بايد به یک وضعیت تثبیت‌شده رسیده باشيم، اما ما هنوز انگار در شرایط آزمون‌وخطا به‌سر می‌بریم. سیاست و اقتصاد را بی‌خیال می‌شویم، اما چون متن امروزمان به‌خاطر درج آگهی نیم‌صفحه‌ای در صفحه هنر(!) اندک است، خود را محدود به گستره فرهنگ می‌کنیم. شما ببینید در این مدت، در این عرصه چه كرده‌ايم.
تصور بنده این است که فرهنگ و هنر و زیرشاخه‌های آن در ایدئولوژیک‌ترین کشور نیز ‌باید به تعریف مشخص و سرراست و تغییر‌ناپذیری برسند، تا برای همه در چارچوب قانون و عرف جاری لازم‌الاتباع باشد. همین وضعیت موسیقی و حرف‌وحدیث‌های مطرح‌شده در چند ماه اخیر در این حوزه را در نظر بگیرید. مگر سیاست‌ها و برنامه‌های فرهنگی که مبتنی‌بر صلاح نظام و شرایط عمومی جامعه و درنظرگرفتن خط قرمزهای ارزشی شکل گرفته، استثنابردار است؟ قاعدتا پذیرش موسیقی (آن‌هم از نوع اصیلش) و محدوده اجرائی و نمایشی آن سیاست واحدی را در سطح کشور می‌طلبد، اما این یک‌بام‌ودوهوابودن در مورد اقدامات و تصمیمات وزیر ارشاد، چه توجیه منطقی و قانونی‌ای دارد؟ مگر وزیر ارشاد خدای‌نکرده دارد بدعت‌گذاری می‌کند یا برعکس حضوری کج‌دارومریز در این حوزه دارد؟ آیا ما می‌توانیم بعضی از مناطق ایران را ایالت‌های خاصی بدانیم که سازوکار و قانون مستقل خودشان را دارند؟! واقعا مقوله موسیقی این‌قدر بغرنج و مفسده‌انگیز و حساس است که آن را به یک معضل اساسی و پیچیده تبدیلش کرده‌ایم یا قضیه چیز دیگری است؟ همین رویه را در مورد محدودیت نمایش بعضی فیلم‌ها، مثل «لانتوری» رضا درمیشیان در سینماهای حوزه می‌بینیم. درواقع، حوزه در دل جغرافیای ایران، یکی از بلاد اسلامی است که با ارشاد و وزیرش کاری ندارد. آنچه را خود صلاح می‌داند و می‌پسندد، اعمال و اجرا می‌کند. شما در کجای دنیا چنین تشکیلات و اراده‌های موازی را سراغ دارید؟ گویا هر دوره‌ای در یک جامعه سیاست‌زده، نیاز به سیبل و هدف قراردادن فرد یا افرادی دارد و چه دیواری کوتاه‌تر از عرصه فرهنگ و هنر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.