آفاق و جمع نگرانان
سعید برآبادی: در همه آن هشت سال دولت مهر، کاوه آفاق روی نیمکت نشسته بود یا گوشه زمین خودش را گرم میکرد. یک وقتهایی هم خبر
ميآمد که فلانی قول آلبوم و کنسرت را داده و به همین هوا، بلند میشد و خودش را آماده میکرد که برود توی زمین و بازیاش را نشان تماشاچیها بدهد. اما تیم فنی موسیقی آن زمان که بهشدت سیاسی هم بود، برنامه دیگری برای این خواننده راک داشتند؛ میخواست او آنقدر روی نیمکت بنشیند تا یا از صرافت بازی بیفتد یا اگر هم قرار است برود توی زمین، دیگر راک نخواند، اوحتي زمينه مهاجرت هم داشت اما مصاحبه کرد و گفت که میخواهد در کشور بماند و با زبان فارسی بخواند. نشد که نشد، وعده میدادند، دلگرمش میکردند اما یکهو، یکی مخالفت میکرد و همهچیز میرفت روی هوا. چه باشگاه/ تهیهکنندهای حاضر بود روی چنین بازیکن/خواننده پرریسکی، قمار کند؟ پنجشنبهشب هم استرس نهفقط با او، بلکه با هزاران نفری که از گوشهگوشه ایران به برج میلاد آمده بودند همراه بود. میترسیدند که نکند یکهو کنسرت برود روی هوا، به هر دلیلی کنسل شود و آنها نتوانند خواننده محبوبشان را روی استیج ببینند. پشت پرده هم همین بود؛ دقیقههای آخر گفته بودند کنسرت تعطیل! آفاق به این و آن زنگ زده بود، این و آن به این و آنی دیگر تا اینکه رأس ساعت درها باز شد، از مسئولان به دیدن
کنسرتش آمدند،همه دیدند که چطور میشود کنسرت راک برگزار کرد و داخل چارچوب ماند. کنسرتی بهدور از هیجانهای کاذب، کنسرتی با رعایت مسائل عرفی و اخلاقی و طبعا کنستری که بهانه هیچ زلزله یا قحطی احتمالی نمیشود!
نمیدانم این اولین کنسرت راک واقعی در ایران است یا نه، اما این اولین جرقههای حمایت رسمی دولت از موسیقی متفاوت است، موسیقیای که نفس وجودش، اجتماعیبودن و توجه به مسائل روزمره جامعه با چاشنی اعتراض است؛ در چنین استیجی است که هم میشود عاشقانه «شال» را خواند و هم به وضع امروز خرمشهر معترض بود و آهنگ «شهر من کو؟» را با هزاران تماشاچی، همخوانی کرد.
سعید برآبادی: در همه آن هشت سال دولت مهر، کاوه آفاق روی نیمکت نشسته بود یا گوشه زمین خودش را گرم میکرد. یک وقتهایی هم خبر
ميآمد که فلانی قول آلبوم و کنسرت را داده و به همین هوا، بلند میشد و خودش را آماده میکرد که برود توی زمین و بازیاش را نشان تماشاچیها بدهد. اما تیم فنی موسیقی آن زمان که بهشدت سیاسی هم بود، برنامه دیگری برای این خواننده راک داشتند؛ میخواست او آنقدر روی نیمکت بنشیند تا یا از صرافت بازی بیفتد یا اگر هم قرار است برود توی زمین، دیگر راک نخواند، اوحتي زمينه مهاجرت هم داشت اما مصاحبه کرد و گفت که میخواهد در کشور بماند و با زبان فارسی بخواند. نشد که نشد، وعده میدادند، دلگرمش میکردند اما یکهو، یکی مخالفت میکرد و همهچیز میرفت روی هوا. چه باشگاه/ تهیهکنندهای حاضر بود روی چنین بازیکن/خواننده پرریسکی، قمار کند؟ پنجشنبهشب هم استرس نهفقط با او، بلکه با هزاران نفری که از گوشهگوشه ایران به برج میلاد آمده بودند همراه بود. میترسیدند که نکند یکهو کنسرت برود روی هوا، به هر دلیلی کنسل شود و آنها نتوانند خواننده محبوبشان را روی استیج ببینند. پشت پرده هم همین بود؛ دقیقههای آخر گفته بودند کنسرت تعطیل! آفاق به این و آن زنگ زده بود، این و آن به این و آنی دیگر تا اینکه رأس ساعت درها باز شد، از مسئولان به دیدن
کنسرتش آمدند،همه دیدند که چطور میشود کنسرت راک برگزار کرد و داخل چارچوب ماند. کنسرتی بهدور از هیجانهای کاذب، کنسرتی با رعایت مسائل عرفی و اخلاقی و طبعا کنستری که بهانه هیچ زلزله یا قحطی احتمالی نمیشود!
نمیدانم این اولین کنسرت راک واقعی در ایران است یا نه، اما این اولین جرقههای حمایت رسمی دولت از موسیقی متفاوت است، موسیقیای که نفس وجودش، اجتماعیبودن و توجه به مسائل روزمره جامعه با چاشنی اعتراض است؛ در چنین استیجی است که هم میشود عاشقانه «شال» را خواند و هم به وضع امروز خرمشهر معترض بود و آهنگ «شهر من کو؟» را با هزاران تماشاچی، همخوانی کرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.