فقط خاتمی یا هاشمی
بهناز جلالیپور
یکراست میروم واگن مردانه. با اینکه اختلاط مسافران در آن آزاد است، اما رسما مردانه است. اینجا هیچکس با دیگری حرف نمیزند. اما این دو مرد میانسال کناری در حال مبادله اطلاعات از بازار هستند. یکیشان در کار فرش است. دیگری خمیردندان و مسواک و چند قلم دیگر. من هم جوری زاویهدار نشستهام و با جدیت سرتکان میدهم که انگار از اول در بحث بودهام. آقای فرشفروش، از بازار خراب میگوید؛ گرانشدن مواد اولیه، واردات ابریشم و... از اول سال بازارشان کساد بوده. من میگویم:«مردم پول ندارن.» خیلی هم پرسوز و گداز حرفم را میزنم. آقای فرشفروش که چون لاغر است با آن ریشهای تنکاش به نظرم به فرش فروشهای بازار نمیآید، سریع جواب میدهد:«خیلی هم پولداریم. از پسته تا گوشت و مرغ و گوجهفرنگی هرچی گرونتر میشه، دوبرابر میخریم. پولداریم دیگه.»
من: توی روزنامه نوشته بود که بازار مسکن و ماشین هم فعلا راکده.
مرد فرشفروش: یکی دوماه دیگه تکون میخوره.
من: نوشته بودن بعد از انتخابات. ربطی داره؟
مرد فرشفروش: بیربط هم نیست. میخوان ببینن کی میشه، این حرفایی که میزنن عملی میشه یا نه.
من: یعنی منتظر ارزونی هستید؟
مرد فرشفروش: ارزونی که نه، از نوسان بیفته.
من: بهتر میشه؟
مرد فرش فروش: فکر نمیکنم.
من: کی بشه بهتره؟
مرد فرش فروش: یکی که اقتصاد را تکون بده.
من: رای هم میدید؟
مرد فرش فروش: بله. همیشه.
من: دور قبل به کی رای دادید؟
مرد فرشفروش: (لبخندی میزند که یعنی چهکار داری؟ کمی هم سکوت میکند که بفهمم نمیخواهد جواب دهد، اما چشمهای من را که بعد فهمیدم موقع انتظار گرد کرده بودم و لبخند بهلب سر تکان میدادم که یعنی بگید، بگید، میبیند، آرام به حرف میآید) و نامی را میگوید. از وقتی انتخاب نشد، دیگه اخبار ماهوارهای را نگاه میکنم. چندشب پیش بحث برکناری وزیر علوم بود. (صدایش را آرامتر میکند) چون خیلی برکنار کرده، انگار این را کنار بگذاره، چیز میشه [کابینه از اعتبار میافتد و رییس جمهور دوباره باید از مجلس رای اعتماد بگیرد] و بعد میره میشه جانشین وزیر کشور.
من: مشایی رای میآره به نظرتون؟
مرد فرشفروش: کلی داره تبلیغ میکنه. توی شهرستان به یارانه خیلی اهمیت میدن. همونها به مشایی رای بدن، تمومه.
من: بعدش چی؟
مرد فرشفروش: معاون این بوده دیگه. کارای این را ادامه میده.
من: شما به کی رای میدید؟
مرد فرشفروش: غیر از خاتمی و رفسنجانی، به هیچکس.
آقای خمیردندون و مسواک فروش یکیدرمیان به حرفهایمان گوش میکند. اگر آقای فرشفروش 45ساله به نظر میرسید، این حدود پنج یا هفت سالی بزرگتر بهنظر میآید. آخرین بار که گوشش را میآورد جلو، آقای فرشفروش با لحنی کمی ملتمسانه میگوید:«سیاستمدارها باید به فکر چاره باشن»، او هم فقط یک نگاه عمیق البته بیهیچ معنایی به مرد فرش فروش میکند. من هم میپرسم:«شما میگید کی بشه، بهتره؟» (اول فقط زل میزند بدون آن که نگاهش معنایی داشته باشد)
او: نمیدونم.
من: دوره کدوم کار و کاسبیتون بهتر بوده؟
او: به زندگیام زیاد توجه نکردم.
من: کی بشه برای شما بهتره؟
او: هیچکدوم.
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر میروم و هرروز (بیتوجه به میزان حادثهاش که پر است یا خالی)، آمار کناریهایم را میگیرم.
یکراست میروم واگن مردانه. با اینکه اختلاط مسافران در آن آزاد است، اما رسما مردانه است. اینجا هیچکس با دیگری حرف نمیزند. اما این دو مرد میانسال کناری در حال مبادله اطلاعات از بازار هستند. یکیشان در کار فرش است. دیگری خمیردندان و مسواک و چند قلم دیگر. من هم جوری زاویهدار نشستهام و با جدیت سرتکان میدهم که انگار از اول در بحث بودهام. آقای فرشفروش، از بازار خراب میگوید؛ گرانشدن مواد اولیه، واردات ابریشم و... از اول سال بازارشان کساد بوده. من میگویم:«مردم پول ندارن.» خیلی هم پرسوز و گداز حرفم را میزنم. آقای فرشفروش که چون لاغر است با آن ریشهای تنکاش به نظرم به فرش فروشهای بازار نمیآید، سریع جواب میدهد:«خیلی هم پولداریم. از پسته تا گوشت و مرغ و گوجهفرنگی هرچی گرونتر میشه، دوبرابر میخریم. پولداریم دیگه.»
من: توی روزنامه نوشته بود که بازار مسکن و ماشین هم فعلا راکده.
مرد فرشفروش: یکی دوماه دیگه تکون میخوره.
من: نوشته بودن بعد از انتخابات. ربطی داره؟
مرد فرشفروش: بیربط هم نیست. میخوان ببینن کی میشه، این حرفایی که میزنن عملی میشه یا نه.
من: یعنی منتظر ارزونی هستید؟
مرد فرشفروش: ارزونی که نه، از نوسان بیفته.
من: بهتر میشه؟
مرد فرش فروش: فکر نمیکنم.
من: کی بشه بهتره؟
مرد فرش فروش: یکی که اقتصاد را تکون بده.
من: رای هم میدید؟
مرد فرش فروش: بله. همیشه.
من: دور قبل به کی رای دادید؟
مرد فرشفروش: (لبخندی میزند که یعنی چهکار داری؟ کمی هم سکوت میکند که بفهمم نمیخواهد جواب دهد، اما چشمهای من را که بعد فهمیدم موقع انتظار گرد کرده بودم و لبخند بهلب سر تکان میدادم که یعنی بگید، بگید، میبیند، آرام به حرف میآید) و نامی را میگوید. از وقتی انتخاب نشد، دیگه اخبار ماهوارهای را نگاه میکنم. چندشب پیش بحث برکناری وزیر علوم بود. (صدایش را آرامتر میکند) چون خیلی برکنار کرده، انگار این را کنار بگذاره، چیز میشه [کابینه از اعتبار میافتد و رییس جمهور دوباره باید از مجلس رای اعتماد بگیرد] و بعد میره میشه جانشین وزیر کشور.
من: مشایی رای میآره به نظرتون؟
مرد فرشفروش: کلی داره تبلیغ میکنه. توی شهرستان به یارانه خیلی اهمیت میدن. همونها به مشایی رای بدن، تمومه.
من: بعدش چی؟
مرد فرشفروش: معاون این بوده دیگه. کارای این را ادامه میده.
من: شما به کی رای میدید؟
مرد فرشفروش: غیر از خاتمی و رفسنجانی، به هیچکس.
آقای خمیردندون و مسواک فروش یکیدرمیان به حرفهایمان گوش میکند. اگر آقای فرشفروش 45ساله به نظر میرسید، این حدود پنج یا هفت سالی بزرگتر بهنظر میآید. آخرین بار که گوشش را میآورد جلو، آقای فرشفروش با لحنی کمی ملتمسانه میگوید:«سیاستمدارها باید به فکر چاره باشن»، او هم فقط یک نگاه عمیق البته بیهیچ معنایی به مرد فرش فروش میکند. من هم میپرسم:«شما میگید کی بشه، بهتره؟» (اول فقط زل میزند بدون آن که نگاهش معنایی داشته باشد)
او: نمیدونم.
من: دوره کدوم کار و کاسبیتون بهتر بوده؟
او: به زندگیام زیاد توجه نکردم.
من: کی بشه برای شما بهتره؟
او: هیچکدوم.
من؛ مسافری هستم که از شرق تهران سوار بر مترو به میانه شهر میروم و هرروز (بیتوجه به میزان حادثهاش که پر است یا خالی)، آمار کناریهایم را میگیرم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.