|

فراسوی یک انفجار: کالبدشکافی نبض ایمنی کروز در مسیر خودکفایی

سالن ایربگ کروز. این واحد، فراتر از یک خط مونتاژ، یک گنجینه‌ی دانش مهندسی است که در کمال حیرت‌انگیز خود، ضربان ایمنی را در هزارم ثانیه‌ها کنترل می‌کند.

فراسوی یک انفجار: کالبدشکافی نبض ایمنی کروز در مسیر خودکفایی

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

در قلب صنعت خودروسازی ایران، واحدی نفس می‌کشد که نه تنها قطعات، که زمان را مهندسی می‌کند؛ سالن ایربگ کروز. این واحد، فراتر از یک خط مونتاژ، یک گنجینه‌ی دانش مهندسی است که در کمال حیرت‌انگیز خود، ضربان ایمنی را در هزارم ثانیه‌ها کنترل می‌کند.

معماری تولید: دقتی در مقیاس انبوه

توان تولید این واحد، نمایانگر یک عزم ملی است: پنج خط مونتاژ کیسه هوای جلو با ظرفیت روزانه ۶۰۰ واحد در هر شیفت، و یک خط جانبی با ظرفیت ۴۰۰ واحد، مجموعاً روزانه ۶,۶۰۰ ایربگ را در برنامه دارد. این رقم، در حالی که خطوط کنونی با ۷۰ درصد توان کار می‌کنند، پتانسیل عظیمی برای ارتقاء سطح ایمنی عمومی کشور است.

در اینجا، علم فیزیک و شیمی در خدمت پارچه و نخ درمی‌آیند: دستگاه‌های فولدینگ، جوش لیزری بدنه، و جوش نشان ایربگ به کاور، هماهنگی خیره‌کننده‌ای ایجاد کرده‌اند. فرآیند با برش و دوخت پارچه در سالن دوخت (با ۴ خط دوخت و ۲ برش لیزری)، آغاز شده و پس از شکل‌دهی (فولدینگ)، به مرحله نهایی مونتاژ می‌رسد. اما این نمایش پایان نمی‌یابد؛ برای اطمینان از صحت این نمایش سریع، از هر ۳۳۳ ایربگ، یکی قربانی علم می‌شود؛ تستی تخریبی که اثبات می‌کند، دانش، باید در شعله عمل، محک بخورد. مصرف سالانه بیش از ۵۰ میلیون متر نخ در سال ۱۴۰۳، خود شاهدی بر عمق و پایداری این تعهد است.

تاریخچه‌ای از استقلال: جهش‌های یک دهه

سرگذشت این بلوغ، از سال ۱۳۹۰ آغاز شد؛ با طراحی نخستین کیسه هوای راننده. یک سال بعد، تولد کیسه هوای سرنشین، کابین را به قلمرو جدیدی از ایمنی وارد کرد. نقطه عطف واقعی در ۱۳۹۲ رقم خورد، زمانی که محصولی برای یک خودروساز اروپایی تولید شد؛ اثبات این ادعا که فناوری ایرانی، هم‌تراز با استانداردهای جهانی، قابلیت شکوفایی دارد.

تکامل فنی، هزینه‌ها را کاهش داد و کیفیت را افزایش داد. ترکیب کیسه هوای راننده و سرنشین با تزریق فوم غربیلک فرمان، مرز بین آزمایشگاه و صنعت را در هم شکست. اما سفر به سوی استقلال، با طراحی و ساخت واحد کنترل کیسه هوای (ACU) ایرانی در سال ۱۳۹۹ به اوج رسید. این ACU، با چهار حلقه آتش و تکیه بر دانش مهندسی مکانیک و الکترونیک، زاییده یک هم‌افزایی علمی بود.

سپس، سرعت تکامل خیره‌کننده شد: نسل دوم ACU در ۱۴۰۰ و نسل سوم با قابلیت ارتباط CAN در ۱۴۰۲. و در نهایت، قله در سال ۱۴۰۳ فتح شد: جدیدترین ACU با هشت حلقه آتش و ارتباط همزمان High/Low Speed CAN، کروز را به اولین شرکت ایرانی تبدیل کرد که این شاهکار الکترونیکی را مطابق با سخت‌گیرانه‌ترین موازین جهانی خلق کرده است.

فیزیک چند هزارم ثانیه: مغز متفکر ایمنی

ایربگ، تجلی یک فلسفه است: نجات در کسری از چشم برهم زدن. سنسورها، فرمان را صادر می‌کنند، و ACU، این مغز متفکر الکترونیکی، تصمیم حیاتی را می‌گیرد. این سیستم، شبکه‌ای پیچیده است؛ از پی‌شکشنده‌های کمربند تا مخزن تولید گاز (Gas Inflator). عملکرد صحیح این اجزا، دقیقاً به اندازه الگوریتم‌های کنترل آن تعیین‌کننده است.

در این نبرد نامرئی، ACU است که با پایش مداوم و ذخیره اطلاعات پس از حادثه، سنگ بنای واکنش به موقع را می‌گذارد. این دانش، نه صرفاً مونتاژ، بلکه فهم عمیق از فیزیک برخورد و الکترونیک کنترلی است؛ دانشی که مرز میان نجات و آسیب را در چند هزارم ثانیه تعیین می‌کند. مسیر کروز، مسیری برای ملی‌سازی همین لحظه سرنوشت‌ساز بوده است.

منبع: مهر

آخرین اخبار اقتصادی را از طریق این لینک پیگیری کنید.