آمریکا به کوبا حمله میکند؟
دولت آمریکا در اقدامی بیسابقه، تحریمهای سنتی کوبا را کنار گذاشته و با تحریم گسترده نفتی و مالی، هاوانا را در مواجهه با شدیدترین فشارهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود قرار داده است. این اقدام، انقلاب سوسیالیستی کوبا را در مواجهه با بزرگترین چالش خود از زمان پیروزی انقلاب تاکنون قرار داده است. «میگل دیاز کانل»، رئیسجمهور کوبا، با تأکید بر حفظ استقلال کشور و عدم مذاکره بر سر تغییر نظام، بر خط مقاومت و تکیه بر حمایت داخلی و احتمالی روسیه پافشاری میکند.
به گزارش گروه رسانهای شرق،
دولت آمریکا در اقدامی بیسابقه، تحریمهای سنتی کوبا را کنار گذاشته و با تحریم گسترده نفتی و مالی، هاوانا را در مواجهه با شدیدترین فشارهای اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود قرار داده است. این اقدام، انقلاب سوسیالیستی کوبا را در مواجهه با بزرگترین چالش خود از زمان پیروزی انقلاب تاکنون قرار داده است. «میگل دیاز کانل»، رئیسجمهور کوبا، با تأکید بر حفظ استقلال کشور و عدم مذاکره بر سر تغییر نظام، بر خط مقاومت و تکیه بر حمایت داخلی و احتمالی روسیه پافشاری میکند.
فشارهای همهجانبه به کوبا
فشار فزاینده آمریکا در بدترین بحران اقتصادی دهههای اخیر، این جزیره را تحت تأثیر قرار داده است؛ کشوری که با کمبود کالاهای اساسی (غذا، سوخت، دارو)، تورم بالا، خاموشیهای طولانیمدت روزانه، فروپاشی تولید، کسری مالی بزرگ و مهاجرت گسترده همراه بوده است. آمریکا امیدوار است فشار اقتصادی باعث ایجاد شکاف در ساختار نظامی یا نارضایتی داخلی شود، اما هاوانا با تکیه بر تجربه تاریخی و مردم خود، همچنان مقاومت میکند. این فشار همهجانبه آمریکا، از نفت و انرژی گرفته تا منابع مالی و دیپلماتیک، کوبا را در آزمونی سرنوشتساز قرار داده است.
حکومت کوبا با بیش از شش دهه تجربه، اکنون در شرایطی است که باید با کمبود منابع و جدایی از متحدان سنتی خود دستوپنجه نرم کند. استراتژی «فشار حداکثری» که دولت ترامپ از ژانویه گذشته آغاز کرده، شامل تحریم گسترده منابع انرژی و قطع شبکههای مالی و دیپلماتیک حمایتی کوباست. بخش مهمی از این فشارها، توقف فوری صادرات نفت از ونزوئلاست که پیش از این حدود ۳۵ هزار بشکه در روز به کوبا میفرستاد و بخش بزرگی از نیازهای انرژی و تولید صنعتی را پوشش میداد. علاوه بر قطع منابع نفتی، واشنگتن با اعلام «وضعیت اضطراری ملی» و تهدید به وضع تعرفههای سنگین بر هر کشوری که نفت یا فرآوردههای نفتی به کوبا صادر کند، سیاستی زمینسوخته را در پیش گرفته است. این فشار، رهبران مکزیک را مجبور کرده است صادرات نفت خود به کوبا را متوقف کنند. در کنار فشار نفتی، آمریکا منابع درآمد ارزی کوبا را نیز هدف قرار داده است. از مهمترین این منابع، برنامه اعزام پزشکان کوبایی به کشورهای دیگر است که میلیاردها دلار درآمد ایجاد میکرد. گواتمالا برنامه همکاری پزشکی با کوبا را که نزدیک به ۳۰ سال ادامه داشت، متوقف کرده است. سایر کشورهای منطقه، خاموشیهای ۱۰ساعته، کمبود شدید دارو و حتی توقف پروازهای بینالمللی به دلیل نبود سوخت حکایت داشتند.
ترامپ اخیرا مجوز توقیف و بازرسی کشتیهای آمریکایی و خارجی عازم کوبا را برای یک سال دیگر تمدید کرد. از دیدگاه آمریکا، ورود غیرمجاز هر کشتی ثبتشده در آمریکا به آبهای سرزمینی کوبا، به سیاست خارجی آمریکا آسیب میزند. سیاست آمریکا همچنان بر این اساس است که مهاجرت گسترده از کوبا میتواند امنیت ملی آمریکا را با ایجاد اخلال یا تهدید به اخلال در روابط بینالمللی آمریکا بهخطر اندازد. این دستور نخستینبار در سال ۱۹۹۶ توسط «بیل کلینتون» رئیسجمهور وقت آمریکا پس از آن امضا شد که کوبا دو هواپیمای متعلق به سازمان مهاجران مستقر در میامی را سرنگون کرد. این دستور تاکنون چندین بار تمدید شده است.
جانشین بعدی کیست ؟
در حالی که کوبا با بحران اقتصادی و تاریکی ناشی از قطعی گسترده برق روبهروست، افشای یک خبر دیپلماتیک، شوک بزرگی به محافل سیاسی جهان وارد کرد. «مارکو روبیو»، وزیر خارجه آمریکا که خود ریشههای کوبایی دارد، وارد یک کانال ارتباطی مخفیانه و موازی با یکی از پرنفوذترین چهرههای نسل جوان قدرت در کوبا شده است.
«روبیو» ترجیح داده بهجای گفتوگو با «میگل دیاز-کانل»، رئیسجمهور رسمی کوبا، مستقیما با «رائول گیلرمو رودریگز کاسترو» وارد مذاکره شود. این جوان ۴۱ساله که نوه و مشاور ارشد «رائول کاسترو» (رهبر ۹۴ساله و نمادین انقلاب کوبا) است، به عنوان قدرت سایه در هاوانا شناخته میشود. این اقدام واشنگتن پیام روشنی دارد. آمریکا معتقد است کلید تغییر در کوبا نه در دستان دولت فعلی، بلکه در اختیار هسته سخت قدرت و خانواده کاسترو است. واشنگتن عملا «دیاز-کانل» را یک مقام تشریفاتی قلمداد کرده و «رائول کاسترو» را به عنوان مرکز نهایی تصمیمگیری در کوبا هدف قرار داده است. دولت آمریکا در حال پیادهسازی الگویی است که پیش از این در ونزوئلا آزموده شده بود.
اشاره او نشاندهنده تمایل آمریکا برای یافتن فردی در داخل ساختار قدرت است که حاضر باشد برای نجات کشور از فروپاشی کامل، وارد یک معامله بزرگ با آمریکا شود. بهنظر میرسد نوه رائول کاسترو، که به عنوان فردی جوان و نزدیک به لایههای امنیتی و اقتصادی (GAESA) شناخته میشود، بهترین گزینه برای گفتوگوهای «معطوف به آینده» است.
آخرین مطالب منتشر شده در روزنامه شرق را از طریق این لینک پیگیری کنید.