|

صبحگاه نیمه تابستان که راه افتادم

گلبرگ برزین

نویسندگان اسپانیا، برخلاف اسپانیولی‌زبانان آمریکای لاتین، در ایران اقبال بلندی نداشته‌اند. به غیر از سروانتس و گارسیا لورکا، اثری از آثار نویسنده‌های دیگر اسپانیایی نمی‌بینیم. ما اسپانیا را با ادبیاتش نمی‌شناسیم. به گاوبازی می‌شناسیم و رقص، و نام شهرهایش را از باشگا‌ه‌های فوتبال آن یاد گرفته‌ایم. حتی خاطرات سفر ماجراجویان و سیاحان بی‌شمار به این سرزمین نیز چندان نظر مترجمان ما را جلب نکرده‌ است. اما از تئوفیل گوتیه و واشینگتن ایروینگ در قرن نوزدهم گرفته تا ارنست همینگوی و جورج اورول در قرن بیستم، و رابرت هیوز و بن لرنر در این قرن، از سفر خود به اسپانیا نوشته‌اند. روایت از این سرزمین فراوان است. پای پیاده در آن گشته‌اند و با قطار یا سوار بر دوچرخه و اسب و الاغ؛ بعضی از خوراکی‌هایش نوشته‌اند و دیگرانی از جادوی شهرهایش. حتی کریس استوارت، اولین درامِر گروه راکِ «جِنِسیس»، چنان مجذوب آفتاب داغ و آسمان آبی آن شد که ترک وطن کرد و در آندالوسیا خانه گزید و خاطراتش را نوشت.
یکی از معروف‌ترین سفرنامه‌ها به اسپانیا، «صبحگاه نیمه تابستان که به راه افتادم»، نوشته لوری لی، نویسنده و شاعر انگلیسی است. البته صبحگاهی که او از خانه به راه افتاد، قصد رفتن به کشوری دیگر را نداشت. اما پس از یک‌سال کار در لندن، چشم به افق‌های دورتر دوخته و چون یک جمله اسپانیولی یاد گرفته بود، تصمیم گرفت به اسپانیا سفر کند! با یک کوله و یک نقشه و یک ویولن. با کشتی به ویگو در شمال غربی کشور رسید و با پای پیاده سفر را آغاز کرد و یک‌سال بعد در بحبوحه جنگ داخلی پس از چند ماه اقامت در شهر آلمونیه‌کار از آنجا با کشتی نیروی دریایی انگلیس به کشورش بازگشت.
روزگارش را با نواختن ویولن می‌گذراند و موسیقی پیوند او با مردم بود. در حال نواختن در تولیدو با شاعر انگلیسی، روی کمپبل، آشنا شد و در طول اقامتش در آنجا در خانه او ‌ماند. از تولیدو به سوی دریا پیش رفت. به بندر آلخه‌سیراس دل باخت، اما تصمیم گرفت زمستان را در آلمونیه‌کار بماند. آنجا نواخت، در آشپزخانه هتل کار کرد، در و پنجره تعمیر کرد، و در انتها درگیر جنگ شد و سرانجام ناچار به گریز.
لی از سفرش شاعرانه سخن می‌گوید. داغی آفتاب، فقر، حتی خشم و خشونت را شاعرانه توصیف می‌کند. از یک‌سو قدم‌به‌قدم مناظر اطرافش را فرتورسان به تصویر می‌کشد و از سوی دیگر صفای اهالی را می‌ستاید. خاطرات این سفر لوری لی در سال ۱۹۶۹، یعنی ۳۵ سال بعد منتشر شد. برخی معتقدند گفته‌های او پس از گذشت سه دهه، بیشتر قصه است تا واقعیت. اما در عین حال کتاب او به قدری شورانگیز و گیرا است که ماجراجویان دیگری به تقلید از او کوله‌بار سفر بسته‌اند و راه او را از نو پیش گرفته‌اند.

نویسندگان اسپانیا، برخلاف اسپانیولی‌زبانان آمریکای لاتین، در ایران اقبال بلندی نداشته‌اند. به غیر از سروانتس و گارسیا لورکا، اثری از آثار نویسنده‌های دیگر اسپانیایی نمی‌بینیم. ما اسپانیا را با ادبیاتش نمی‌شناسیم. به گاوبازی می‌شناسیم و رقص، و نام شهرهایش را از باشگا‌ه‌های فوتبال آن یاد گرفته‌ایم. حتی خاطرات سفر ماجراجویان و سیاحان بی‌شمار به این سرزمین نیز چندان نظر مترجمان ما را جلب نکرده‌ است. اما از تئوفیل گوتیه و واشینگتن ایروینگ در قرن نوزدهم گرفته تا ارنست همینگوی و جورج اورول در قرن بیستم، و رابرت هیوز و بن لرنر در این قرن، از سفر خود به اسپانیا نوشته‌اند. روایت از این سرزمین فراوان است. پای پیاده در آن گشته‌اند و با قطار یا سوار بر دوچرخه و اسب و الاغ؛ بعضی از خوراکی‌هایش نوشته‌اند و دیگرانی از جادوی شهرهایش. حتی کریس استوارت، اولین درامِر گروه راکِ «جِنِسیس»، چنان مجذوب آفتاب داغ و آسمان آبی آن شد که ترک وطن کرد و در آندالوسیا خانه گزید و خاطراتش را نوشت.
یکی از معروف‌ترین سفرنامه‌ها به اسپانیا، «صبحگاه نیمه تابستان که به راه افتادم»، نوشته لوری لی، نویسنده و شاعر انگلیسی است. البته صبحگاهی که او از خانه به راه افتاد، قصد رفتن به کشوری دیگر را نداشت. اما پس از یک‌سال کار در لندن، چشم به افق‌های دورتر دوخته و چون یک جمله اسپانیولی یاد گرفته بود، تصمیم گرفت به اسپانیا سفر کند! با یک کوله و یک نقشه و یک ویولن. با کشتی به ویگو در شمال غربی کشور رسید و با پای پیاده سفر را آغاز کرد و یک‌سال بعد در بحبوحه جنگ داخلی پس از چند ماه اقامت در شهر آلمونیه‌کار از آنجا با کشتی نیروی دریایی انگلیس به کشورش بازگشت.
روزگارش را با نواختن ویولن می‌گذراند و موسیقی پیوند او با مردم بود. در حال نواختن در تولیدو با شاعر انگلیسی، روی کمپبل، آشنا شد و در طول اقامتش در آنجا در خانه او ‌ماند. از تولیدو به سوی دریا پیش رفت. به بندر آلخه‌سیراس دل باخت، اما تصمیم گرفت زمستان را در آلمونیه‌کار بماند. آنجا نواخت، در آشپزخانه هتل کار کرد، در و پنجره تعمیر کرد، و در انتها درگیر جنگ شد و سرانجام ناچار به گریز.
لی از سفرش شاعرانه سخن می‌گوید. داغی آفتاب، فقر، حتی خشم و خشونت را شاعرانه توصیف می‌کند. از یک‌سو قدم‌به‌قدم مناظر اطرافش را فرتورسان به تصویر می‌کشد و از سوی دیگر صفای اهالی را می‌ستاید. خاطرات این سفر لوری لی در سال ۱۹۶۹، یعنی ۳۵ سال بعد منتشر شد. برخی معتقدند گفته‌های او پس از گذشت سه دهه، بیشتر قصه است تا واقعیت. اما در عین حال کتاب او به قدری شورانگیز و گیرا است که ماجراجویان دیگری به تقلید از او کوله‌بار سفر بسته‌اند و راه او را از نو پیش گرفته‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.