نقش اعتدال در امور سیاسی اجتماعی استان کردستان
در گفتگو با حاج مسلم کاظمی مدیر سازمانها و کانونهای حزب اعتدال و توسعه استان
بدون شک آنچه در این برهه از تاریخ ما میتواند روند پیشرفت و آبادانی استان کردستان را فراهم کرده و به اموارت توسعهای استان کردستان سرعتی بیش از پیش ببخشد، پیش گرفتن روندی اعتدالی از سوی مسئولین، اساتید، روشنفکران، هنرمندان و دیگر آحاد جامعه کردستان است که با در پیش گرفتن چنین روندی میتوانند بیش از پیش هویت و ماهیت دیرین و ریشهای خود را به همگان ثابت کرده و نشان دهند که مردم این خطه از ایران نیز، همچون سایر شهروندان این کشور در فکر آبادانی و توسعه استانشان برای نسلهای آینده است. مصاحبه شرق با مسلم کاظمی یکی از سران موفق حزب اعتدال و توسعه در استان کردستان، در همین راستا خواهد بود. گفتني است اين مصاحبه قبل از انتخاب استاندار كردستان انجام شده بود، با اين حال به علت اهميت آن ، ناظر بر مطرح شدن مباحث سياسي، اجتماعي، همهپرسي اقليم كردستان و ...اين مصاحبه را در اين شماره آوردهايم.
بدون هیچ مقدمهای اگر بخواهیم با توجه به دو دوره انتخابات سالهای ٩٦ و ٩٢ دورنمایی از فعالیتهای حزب اعتدال و توسعه در استان کردستان داشته باشیم و نقش این حزب را در سامان دادن به امور تبلیغاتی دوران انتخابات و مسائل بعد از آن، به بوته نقد بنهیم؛ شما همچون یکی از سیاستمداران فعال این حزب در دو دوره انتخابات ریاست جمهوری و حتی دورههای قبل، برای پاسخ به این پرسش، از کجا شروع خواهید کرد؟
نقش اعتدال و اعتدالگرایان در هرکدام از انتخابات این دو دوره، غیرقابل انکار است و باید قبل از هر چیز به این نکته واقف شویم: در ابتدای مسیر قرار بر این شد که اعتدالیون خود بهتنهایی ستاد انتخاباتی آقای روحانی را دایر کرده و به فعالیت تبلیغاتی موردنظر بپردازند که به دلیل همدلی و وفاق ملی با اصلاحطلبان ائتلاف کرده و همه باهم ستاد تبلیغاتی آقای روحانی را راهاندازی کردیم و غالب هزینهها و تأمین بودجه ستاد به عهده خود افراد اعضا اعتدال بود و درواقع خود دوستان اصلاحطلب در تأمین مالی ستاد، نقش چندانی نداشتند. دبیر حزب اعتدال و توسعه، قائممقام ستاد بوده و دو نفر از دبیران شهرستانهای حزب، رئیس ستاد بودند، بنده هم عضو شورای سیاستگذاری و عضو کمیته اجرایی ستاد بودم و اهم فعالیتهایم نیز در کمیته مالی ستاد بود که غالب تأمین مسائل مالی ستاد به عهده بنده بوده جهت برگزاری انتخاباتی هرچه باشکوهتر، با تمام وجود تلاش میکردیم؛ اما نکته اساسی در این میان مردم بودند که همیشه جای تقدیر و تشکر دارند و هیچگاه نباید نقش آنها را در انتخابات نادیده گرفت و شعور والای سیاسیشان را کم و کوچک انگاشت.
حال بگویید افراد حزب تا چه اندازه در رأی بالای آقای روحانی در استان کردستان، نقش داشتند؟ شما که در شورای سیاستگذاری ستاد حضور داشتید نقش حزب و افراد باتجربه و ذینفوذ حزب را در کسب این رأی برتر کشوری توسط استان کردستان را تا چه اندازه مهم و حیاتی دیدهاید؟
ببینید در قرآن کریم هم آمده که خداوند به بندگانش توصیه میکند که در تمام امور زندگیمان اعتدال را رعایت کنیم. بهراستی که من در مقامی نیستم که بگویم اعتدال واجب است، اما اقرار میکنم: لازمه زندگی است و بر همین مبنا تمام افراد جامعه، بر اساس تفکرات، اندیشهها و آرایشان، قابلاحترام و ستایشاند. حزب اعتدال و توسعه نیز، بنا بر همین روند رعایت اعتدال در تمام امور، قدم نهاده و با عضوگیریهای عقلانی که در طول این مسیر داشته است، توانسته روزبهروز بر تعداد اعضای ثابت و حتی هوادارانش نیز بیفزاید؛ بنابراین کاملاً بدیهی است که چنین روندی، میتواند نقش بسزایی در تصمیمگیریهای سرنوشتساز آحاد جامعه داشته باشد. بنده بر اساس تجربیات خود به این نتیجه رسیدهام که هماکنون در زمانهای قرارگرفتهایم که همه به نحوی به دنبال مشی اعتدال و میانهروی در تمام امور زندگی شخصی، سیاسی، اجتماعی، هنری و حتی ورزشی هستیم و طبیعی است که در این میان حزب یا هر نهاد و دستگاهی که به این مقوله به دید احترام بنگرد، در نظر مردم نیز محترم شمرده خواهد شد و رأیشان باهم یکی میگردد. آن روزها همه ما در کنار هم تلاش کردیم اما درواقع نمیتوان آماری
ارائه داد که ما یا هر حزب و نهاد دیگری تا چند درصد تأثیرگذار بودهایم؟ تنها میتوان به این نکته مهم اقرار کرد که مردم ما خودشان دارای شعور سیاسی والایی هستند و بدون اینکه هیچ نیازی به تبلیغات و پروپاگندا باشد، همهچیز را میبینند و تشخیص میدهند و درنهایت بهترین تصمیمات را اتخاذ میکنند. مردم ما به خاطر افکار من یا هر شخص دیگری بهپای صندوقهای رأی نیامدند، آنها به خاطر افکار، عقاید و باورهای خود، رأیهایشان را در صندوقها انداختند. من همینجا قاطعانه اعلام میکنم: هیچکس مالک رأی بالای ٧٣ درصدی استان کردستان نیست، مگر شعور والای مردمان این استان و هرکسی بر این باور باشد که اگر من نبودم این رأی بالا، حاصل نمیشد»، واقعاً در اشتباه است. مردم ما بر اساس دانش سیاسی خودشان رأی دادند.
به نظر شما، چیدمان افراد ستاد تبلیغاتی آقای روحانی تا چه اندازهای درست بوده است؟
ازنظر من، هر ستادی یک ارابه جنگی است که در دوران انتخابات وارد میدان شده و پس از اتمام تبلیغات و انتخاب گزینه موردنظرش، بلافاصله میدان را ترک خواهد کرد. من بهعنوان کسی که در سنوات گذشته نیز در بیشتر ستادها -هم ریاستجمهوری، هم شوراها و هم مجلس شورای اسلامی و- تمام انتخابات همیشه فعال بودهام، بهتر از هرکسی به این نکته واقفم که اگر چنانچه هیچ ستاد تبلیغاتی هم در دوران انتخابات در استان ما -کردستان- وجود نداشت، بازهم رأی اول کشور، ما بودیم. واقعاً بدون هیچ موضعگیری افراطی باید گفت که این دو دوره انتخابات، ستاد تأثیر چندانی در کسب آن رأی بالا نداشت: اول خدا و بعد عملکرد و اندیشه گفتمانی خود آقای روحانی، شعور والای مردم را بهپای صندوقهای رأی کشاند.
به مسائل بعد از انتخابات بپردازیم: بعد از انتخابات دو مسئله مهم در استان کردستان اتفاق افتاد که به گمان برخی از کارشناسان امور سیاسی، بر روند توسعه استان تأثیرات چشمگیری خواهد داشت: یکی مسئله درون استانی انتخاب استاندار و دیگری مسئله بروناستانی و حتی کشوری همهپرسی اقلیم کردستان عراق. چنانچه در این مدت شاهد بودیم مسئله انتخاب استاندار با تعلل غیرقابل جبرانی همراه بود که به گفته بسیاری از کارشناسان همهپرسی اقلیم در این تعلل بیتأثیر نبود. نظرتان را در این راستا بهصورت شفاف برایمان بگویید.
در انتخاب استاندار تا آنجا که من از نزدیک شاهد این مقوله بودم، هم از میان افراد بومی استان و هم از افرادی غیربومی، افرادی مطرح شدند که به جرأت باید گفت در میانشان افرادی شاخص حضور داشتند که میتوانستند اقتصاد، امنیت، کار و اشتغال جوانان استان را به طرز معجزهآسایی شکوفا کنند؛ اما متأسفانه کسانی نیز در میانشان بودند که خود را پدرخوانده همهچیز و همهکس خوانده و با سفرهای پنهانیشان به تهران و تلاشهای بینتیجهشان برای تصدی پست مهمی چون استانداری که بیگمان نیازی مبرم به لابیگری و اعلام برنامههای خرد و کلان هر مدیر موفقی دارد، به نحوی -باید گفت- کار را خراب کردند و تمام برنامهها و نقشههای اصلی دولت در این زمینه را نقش بر آب کردند و بعد زمانی که به این نکته پی بردند در میان آن گزینهها شانس زیادی برای تصدی این پست ندارند، زیر پای گزینههای برتر و موفقتر بومی را خالی کرده و به نحوی درصدد خنثی کردن تمام برنامههای دولت در راستای انتخاب و انتصاب بهترین گزینه موجود برای پست استانداری استان حساسی چون کردستان برآمدمد. در میان آن اسامی که تا لحظات آخر امید میرفت انتخاب شوند، تنی چند از افراد بومی موفق حضور
داشتند که متأسفانه توسط همین برادران عجول بیسیاست، زیر پایشان خالیشده و بهشدت تخریب شدند و دوستان بالانشین هم با دیدن این صحنههای توهین و تخریب، به گزینهای فکر میکردند که تابهحال مطرح نبوده و میخواهند به هر طریقی که شده به استان قالبش کنند و اینیک هزینه است، یک هزینه بسیار بزرگ غیرقابل جبران که شاید سالهای سال طول بکشد تا جبرانش کرد. تمام درخواست من از مسئولین والامقام کشوری این بود که گوششان بدهکار حرفهای یاوه افرادی نباشد که تنها بهقصد توهین و تخریب، پا در این راه گذاشتند و همینجا از آنها میخواهم به گونه ای انتخاب گزینه استانداری را تعریف کنند که بر اساس امورات کارشناسانه بوده و بیشتر بر پایه اصول و فنون تخصصی دست به انتصابشان بزنند، نه اینکه به پچپچها و حرفهای درگوشی کسانی که به همه ثابتشده هیچ نیت خیری در کلام و رفتارشان نیست، اهمیت بدهند. البته بایستی بیشتر این گلایهها متوجه خودمان باشد تا دیگران. کاش اگر میخواستیم خودمان یا کسی از ما استاندار شود، بدون غل و غش اعلام میکردیم و دیگر نیازی به این نبود کمر به تخریب همدیگر بندیم؛ یعنی واقعاً این دوستان نمیدانند که ممکن است از این به
بعد نگاه مسئولین ردهبالای کشور، نگاهی بیارزش و بهدوراز حرمت باشد؟ اکنون دیگر آنها از منظر همان تخریبها ما را میبینند و با خودشان میگویند: اینها افراد متشخصی در میانشان نیست که اینگونه به تخریب هم میپردازند. این کار بهدوراز ارزشهای والای انسانی است.
در این میان، نمایندگان استان کردستان تا چه حدی در این قضایا تأثیر داشتهاند؟
بالأخره آنها نیز نمایندههای مردم هستند و در قضیه انتخاب استاندارها میتوانند به انواع روش ورود کنند. البته در این مورد خود دولت بر اساس آرای یک کمیته انتصاباتی دست به انتخاب استاندار خواهد زد و چنین نیست که در این موردم مهم تنها وزیر کشور خود بهتنهایی تصمیم بگیرد و آقایان نماینده برایش شرط تعیین کنند که در صورت عدم انتصاب آقای فلانی به سمت استانداری فلان استان، استیضاح خواهید شد، نه. وزیر کشور صرفاً یک رأی از میان آرای کمیته انتصاباتی دولت است. بدیهی است که آقایان نماینده برای انتخاب گزینه دلخواه خود، بایستی به صورتی کاملاً کارشناسانه و با برنامههایی مدون و از قبل تعیینشده، بروند و با آن کمیته ذینفوذ به بحث و رایزنی بنشینند. البته نه اینکه وزیر کشور در این رابطه نقش مهمی ایفا نکند، نه اما خروجی این مبحث با آن کمیته موردنظر است و بایستی نمایندگان ما این اصل را رعایت کنند که بهجای اعلام مواضعشان از طریق رسانهها و پایگاههای خبری که بعضاً -در این مورد خاص- فاقد اعتبار هستند، با آن کمیته انتصاباتی دولت بر سر گزینههای بومی یا غیربومی رایزنی کرده و بیشتر به فکر انتخاب استانداری کاری و جسور جهت احیاء
دوباره کردستان باشند تا مباحث بیمورد دیگر...
در این مدت چندماههای که کردستان توسط سرپرست اداره میشد و همه منتظر انتصاب استاندار جدید بودند، اخباری مبنی بر تعیین استاندار با ذکر اسامی متعددی -بالغبر ٢٠ نفر- منتشر میشد که به صورتی کاملاً علنی، همه شهروندان استان را متحیر و سردرگم میکرد. حزب اعتدال و توسعه تا چه میزان از این لیست مطلع بود و آیا در میان آن اسامی، گزینههای حزب هم وجود داشتند؟
ازنظر ما تعدادی از آن افراد در قواره استانداری استانی چون کردستان نبوده و نیستند و من فکر میکنم چنانچه هرکدام از آنها سیاسیکار میبود، میبایستی اجازه نمیداد اسمش در این لیست مطرح شود. باید کاری کنیم سره و ناسره از هم جداشده و اجازه ندهیم از این بیشتر باهم درآمیزند. وقتی من خودم میدانم صلاحیت آن را ندارم که به چنین جایگاه خطیری دست پیدا کنم و حتی سیکل موردنیاز برای دسترسی به این پست را طی نکردهام، چه اصراری باید از خودم نشان دهم که بعدها موجب تحمیل هزینههای کلان جبران نشده به خودم و مردم استانم شوم؟ بسیاری از این افراد حتی در سنوات گذشته نیز مطرح بودهاند و تأیید نشدهاند، پس دیگر نیازی به حضور دوباره در صف تصدی این مقام نیست. در مورد گزینه معرفیشده حزب هم باید بگویم که ما هیچ گزینهای مصداقی در این زمینه نداریم، بلکه کلیاتی برای خود تدوین کردهایم که بر اساس آن هر کس به این کلیات نزدیکتر باشد، بیگمان گزینه موردنظر ماست و آن کلیات این است که: هرکسی استاندار کردستان شود بایستی امنیت، اشتغال و توسعه پایدار برای استان فراهم کرده و از طرفی هم با عملکرد خود، انتخابات ١٤٠٠ را طوری تضمین کند که آرای
کردستان بیشازپیش در میان آرای تمام کشور بدرخشد.
نظرتان درباره همهپرسي اقليم كردستان و مشكلاتي كه ايجاد كرده است چيست
در مورد مقوله همهپرسی اقلیم، باید گفت: مقوله همهپرسی، مقولهای است که باید با مطالعات کامل در موردش داد سخن داد و نمیتوان طوری پیرامون این قضیه تصمیم گرفت که دور از تدبیر و عقلانیت باشد. ما در کشوری زندگی میکنیم که تمام مسائلش چارچوب دارد و این چارچوب، همان قانون اساسی است. بر اساس همین قانون اساسی که ما رهبر، رئیسجمهور و وزیر امور خارجه داریم و درواقع سخنگوی همه آحاد جامعه ایرانی در مسائل خارج از کشور، همان وزیر امور خارجه است؛ اما در این مورد نیز دوباره آقایان بیشفعال در استان چنان عجله کردند که جای هیچ حرفی و اما و اگری برای کسی باقی نگذاشتند. کاش صبر میکردند تا ببینند بزرگانمان در این رابطه چه میگویند: اگر آنها رد کردهاند ما هم رد و اگر تأیید، ما نیز تأیید میکنیم. چون همه ما به طرز یکسانی باید تابع بزرگانمان باشیم و بزرگان ما این مقوله را رد کرده و برخوردشان با آن بهگونهای بود که ما نیز نمیبایست عجولانه تصمیم میگرفتیم و از خود شادی و احساسات نشان میدادیم. چون ما تابع نظام هستیم، نه تابع یک فرد سیاسی و این روش برای ما آسیبهای بزرگی به همراه خواهد داشت. همان شخص چنانچه نامش در آن لیست
تصدی استانداری باشد، میتواند به این پست دست پیدا کند؟ بدون شک، نه! چون نشستن بر چنین پستی هوش، ذکاوت، درایت و سیاست بالایی میخواهد و چنانچه کسی تسلیم موازین نظام اسلامیمان نباشد، جایش آنجا نیست. درنهایت سخن من در این مورد این است که اگر اتفاقی چون همهپرسی روی نمیداد، سرنوشت استان طوری دیگر رقم میخورد و درواقع زودتر از اینها تکلیف استاندار مشخصشده بود
چنانچه میدانید استان کردستان در این چند سال، نهتنها هیچ پیشرفتی حاصل نکرده، بلکه به طرز فاحشی دستخوش بیمهریها و اهمال از سوی بزرگان دولتهای قبل و تا اندکی هم دولت فعلی شده که نمونههای آن را در معضلات جادهای استان، مشکلات کار و اشتغالزایی جوانان، قاچاق، کولبری و مباحث فرهنگی بسیاری که هرکدام به نحوی موجب ناامیدی و دلزدگی مردم شده، میتوان مشاهده کرد. برای برچیدن این نگاه تبعیضگونه و رسیدگی به امورات روتین مردم استان، چه تمهیداتی از سوی مسئولین لازم است؟
اولاً بدون نگاه جانبدارانه عرض کنم دولت یازدهم در اینیکی دو سال اخیر قبل از آغاز به کار دوره دولت دوازدهم، روش خود یا روشهای دولت قبل از خود را بهکلی تغییر داده است. برای مثال در جلسه اخیری که سران حزب استان با آقای نوبخت داشتیم، بدون اینکه برای سهمخواهی شخصی تلاشی بکنیم، روحیه دولتمردان و مسئولین ردهبالا را تقویت کرده و درخواست کمکهای بیشتری برای رسیدگی به معضلات استان مطرح کردیم. تکمیل راهآهن همدان-سنندج، افزایش باندهای استاندارد جادهای درراههای استان و یکسری مسائل مهم دیگر، دستور کار جلسه ما بوده و باوجوداینکه قبلاً کمکهای در این زمینهها شده بود، اما دوباره قول مساعدتهای دیگری نیز به هریک از ما داده شد. در بعد بومیسازی کنکور ما به طرز فجیعی ضررمند شدیم که این مقوله، هدیه دولت نهم و دهم بوده که به ما تحمیل شد: برای مثال فرزندان ما برای اینکه بتوانند پزشکی شهری چون همدان قبول شوند، بایستی هشت برابر فرزندان آن شهر درس بخوانند و کسب علم کنند تا بتوانند همطراز آنها در آن رشته موردنظر قبول شوند. یکی از درخواستهای جدی ما از دولت حذف همین مقوله بومیسازی بوده، خواهش کردهایم که این اعتمادبهنفس
را به فرزندانمان بازگردانند و هیچ تفاوتی میان یک مریوانی و بانهای با یک تهرانی یا تبریزی قائل نشوند. آیا این توقع زیادی است؟ که البته در این زمینه نیز قولهایی دادهشده و بهزودی مقدمات آن را فراهم خواهیم کرد.
به مشکلات فرهنگی اشاره کردید، کاملاً قبول دارم. استان ما به گفته مقام معظم رهبری، یک استان فرهنگی است و سرزمین مجاهدتهای خاموش است، که اینها دو جمله از بیانات مقام معظم رهبری در سفرشان به همین استان کردستان خودمان است. واقعاً جای تأسف است که مدیرکل فرهنگ و ارشاد ما یا رئیس حوزه هنریمان باید از استانی دیگر آنهم بهصورت سرپرست، مدیریت نهادی چون فرهنگ و ارشاد اسلامی را به عهده داشته باشد. از شما میخواهم هنری را نام ببرید که دست یک کردستانی در آن نباشد؛ از موسیقی و شعر گرفته تا سینما و خوشنویسی و تئاتر و حتی قرآن و نهجالبلاغه، همه و همه یک فرد کردستانی به نحوی دریکی از پلههای موفقیت آنها نشسته است.
بااینحال آیا توهین نیست که مدیرکل ما باید از استانی دیگر آنهم بهصورت سرپرستی، مدیریت استان ما را در دست بگیرد؟ درحالیکه تابهحال بارها تجربه مدیریت بومی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی را داشتهایم و اکنون چه شده که با این روش با ما برخورد میشود و اللهاعلم. دولت باید جوابگوی این معضلات عدیده استانی، آنهم در زمینه حساس فرهنگی-هنری باشد، چراکه باورم این است که این فرهنگ و هنر است که نگاه یکایک افراد یک جامعه را میسازد. امیدوارم بهزودی شاهد رفع این معضلات از بدنه خسته فرهنگی-اجتماعی-سیاسی جامعهمان باشیم.
اخیراً حرفهایی از تحریم سپاه مطرحشده که تأثیرات رسانهای زیادی بر مردم داشته است، نظرتان را در این مورد بگویید.
اولاً امام راحل (ره) فرمودند: سپاه چشم من است و اگر سپاه نبود، کشور هم نبود. طی این ٣٦ سالی که از سابقه درخشان سپاه میگذرد، چشم دشمنهای داخلی و خارجی یارای دیدن پیشرفت این نهاد بزرگ را نداشتهاند. افرادی هم که دم از تحریم سپاه میزنند، حیلهگرهایی سیاسی هستند که فرزندان ناخلفی همچون اسرائیل و داعش از دامانشان پرورشیافته است. بهراستی که در این برهه از زمان همه دنیا به این مسئله آگاهی کامل دارند و میدانند که تاکنون هر آنچه این نهاد بزرگ کشورمان انجام داده است، در راستای تحقق اهداف نظام و جامعه اسلامی ایران بوده و بهخوبی از پس این امر برآمده است. همین است که پیشینیان گفتهاند: همیشه شیر همان شیر است و روبه همان روبه است. درواقع ادعای پوچ و واهی تحریمها نیز چیزی جز صحت این نکته نیست که این دلاور مردان ایران اسلامیمان را محدود کنند. درود بر قامت این دلاورمردان...
بدون شک آنچه در این برهه از تاریخ ما میتواند روند پیشرفت و آبادانی استان کردستان را فراهم کرده و به اموارت توسعهای استان کردستان سرعتی بیش از پیش ببخشد، پیش گرفتن روندی اعتدالی از سوی مسئولین، اساتید، روشنفکران، هنرمندان و دیگر آحاد جامعه کردستان است که با در پیش گرفتن چنین روندی میتوانند بیش از پیش هویت و ماهیت دیرین و ریشهای خود را به همگان ثابت کرده و نشان دهند که مردم این خطه از ایران نیز، همچون سایر شهروندان این کشور در فکر آبادانی و توسعه استانشان برای نسلهای آینده است. مصاحبه شرق با مسلم کاظمی یکی از سران موفق حزب اعتدال و توسعه در استان کردستان، در همین راستا خواهد بود. گفتني است اين مصاحبه قبل از انتخاب استاندار كردستان انجام شده بود، با اين حال به علت اهميت آن ، ناظر بر مطرح شدن مباحث سياسي، اجتماعي، همهپرسي اقليم كردستان و ...اين مصاحبه را در اين شماره آوردهايم.
بدون هیچ مقدمهای اگر بخواهیم با توجه به دو دوره انتخابات سالهای ٩٦ و ٩٢ دورنمایی از فعالیتهای حزب اعتدال و توسعه در استان کردستان داشته باشیم و نقش این حزب را در سامان دادن به امور تبلیغاتی دوران انتخابات و مسائل بعد از آن، به بوته نقد بنهیم؛ شما همچون یکی از سیاستمداران فعال این حزب در دو دوره انتخابات ریاست جمهوری و حتی دورههای قبل، برای پاسخ به این پرسش، از کجا شروع خواهید کرد؟
نقش اعتدال و اعتدالگرایان در هرکدام از انتخابات این دو دوره، غیرقابل انکار است و باید قبل از هر چیز به این نکته واقف شویم: در ابتدای مسیر قرار بر این شد که اعتدالیون خود بهتنهایی ستاد انتخاباتی آقای روحانی را دایر کرده و به فعالیت تبلیغاتی موردنظر بپردازند که به دلیل همدلی و وفاق ملی با اصلاحطلبان ائتلاف کرده و همه باهم ستاد تبلیغاتی آقای روحانی را راهاندازی کردیم و غالب هزینهها و تأمین بودجه ستاد به عهده خود افراد اعضا اعتدال بود و درواقع خود دوستان اصلاحطلب در تأمین مالی ستاد، نقش چندانی نداشتند. دبیر حزب اعتدال و توسعه، قائممقام ستاد بوده و دو نفر از دبیران شهرستانهای حزب، رئیس ستاد بودند، بنده هم عضو شورای سیاستگذاری و عضو کمیته اجرایی ستاد بودم و اهم فعالیتهایم نیز در کمیته مالی ستاد بود که غالب تأمین مسائل مالی ستاد به عهده بنده بوده جهت برگزاری انتخاباتی هرچه باشکوهتر، با تمام وجود تلاش میکردیم؛ اما نکته اساسی در این میان مردم بودند که همیشه جای تقدیر و تشکر دارند و هیچگاه نباید نقش آنها را در انتخابات نادیده گرفت و شعور والای سیاسیشان را کم و کوچک انگاشت.
حال بگویید افراد حزب تا چه اندازه در رأی بالای آقای روحانی در استان کردستان، نقش داشتند؟ شما که در شورای سیاستگذاری ستاد حضور داشتید نقش حزب و افراد باتجربه و ذینفوذ حزب را در کسب این رأی برتر کشوری توسط استان کردستان را تا چه اندازه مهم و حیاتی دیدهاید؟
ببینید در قرآن کریم هم آمده که خداوند به بندگانش توصیه میکند که در تمام امور زندگیمان اعتدال را رعایت کنیم. بهراستی که من در مقامی نیستم که بگویم اعتدال واجب است، اما اقرار میکنم: لازمه زندگی است و بر همین مبنا تمام افراد جامعه، بر اساس تفکرات، اندیشهها و آرایشان، قابلاحترام و ستایشاند. حزب اعتدال و توسعه نیز، بنا بر همین روند رعایت اعتدال در تمام امور، قدم نهاده و با عضوگیریهای عقلانی که در طول این مسیر داشته است، توانسته روزبهروز بر تعداد اعضای ثابت و حتی هوادارانش نیز بیفزاید؛ بنابراین کاملاً بدیهی است که چنین روندی، میتواند نقش بسزایی در تصمیمگیریهای سرنوشتساز آحاد جامعه داشته باشد. بنده بر اساس تجربیات خود به این نتیجه رسیدهام که هماکنون در زمانهای قرارگرفتهایم که همه به نحوی به دنبال مشی اعتدال و میانهروی در تمام امور زندگی شخصی، سیاسی، اجتماعی، هنری و حتی ورزشی هستیم و طبیعی است که در این میان حزب یا هر نهاد و دستگاهی که به این مقوله به دید احترام بنگرد، در نظر مردم نیز محترم شمرده خواهد شد و رأیشان باهم یکی میگردد. آن روزها همه ما در کنار هم تلاش کردیم اما درواقع نمیتوان آماری
ارائه داد که ما یا هر حزب و نهاد دیگری تا چند درصد تأثیرگذار بودهایم؟ تنها میتوان به این نکته مهم اقرار کرد که مردم ما خودشان دارای شعور سیاسی والایی هستند و بدون اینکه هیچ نیازی به تبلیغات و پروپاگندا باشد، همهچیز را میبینند و تشخیص میدهند و درنهایت بهترین تصمیمات را اتخاذ میکنند. مردم ما به خاطر افکار من یا هر شخص دیگری بهپای صندوقهای رأی نیامدند، آنها به خاطر افکار، عقاید و باورهای خود، رأیهایشان را در صندوقها انداختند. من همینجا قاطعانه اعلام میکنم: هیچکس مالک رأی بالای ٧٣ درصدی استان کردستان نیست، مگر شعور والای مردمان این استان و هرکسی بر این باور باشد که اگر من نبودم این رأی بالا، حاصل نمیشد»، واقعاً در اشتباه است. مردم ما بر اساس دانش سیاسی خودشان رأی دادند.
به نظر شما، چیدمان افراد ستاد تبلیغاتی آقای روحانی تا چه اندازهای درست بوده است؟
ازنظر من، هر ستادی یک ارابه جنگی است که در دوران انتخابات وارد میدان شده و پس از اتمام تبلیغات و انتخاب گزینه موردنظرش، بلافاصله میدان را ترک خواهد کرد. من بهعنوان کسی که در سنوات گذشته نیز در بیشتر ستادها -هم ریاستجمهوری، هم شوراها و هم مجلس شورای اسلامی و- تمام انتخابات همیشه فعال بودهام، بهتر از هرکسی به این نکته واقفم که اگر چنانچه هیچ ستاد تبلیغاتی هم در دوران انتخابات در استان ما -کردستان- وجود نداشت، بازهم رأی اول کشور، ما بودیم. واقعاً بدون هیچ موضعگیری افراطی باید گفت که این دو دوره انتخابات، ستاد تأثیر چندانی در کسب آن رأی بالا نداشت: اول خدا و بعد عملکرد و اندیشه گفتمانی خود آقای روحانی، شعور والای مردم را بهپای صندوقهای رأی کشاند.
به مسائل بعد از انتخابات بپردازیم: بعد از انتخابات دو مسئله مهم در استان کردستان اتفاق افتاد که به گمان برخی از کارشناسان امور سیاسی، بر روند توسعه استان تأثیرات چشمگیری خواهد داشت: یکی مسئله درون استانی انتخاب استاندار و دیگری مسئله بروناستانی و حتی کشوری همهپرسی اقلیم کردستان عراق. چنانچه در این مدت شاهد بودیم مسئله انتخاب استاندار با تعلل غیرقابل جبرانی همراه بود که به گفته بسیاری از کارشناسان همهپرسی اقلیم در این تعلل بیتأثیر نبود. نظرتان را در این راستا بهصورت شفاف برایمان بگویید.
در انتخاب استاندار تا آنجا که من از نزدیک شاهد این مقوله بودم، هم از میان افراد بومی استان و هم از افرادی غیربومی، افرادی مطرح شدند که به جرأت باید گفت در میانشان افرادی شاخص حضور داشتند که میتوانستند اقتصاد، امنیت، کار و اشتغال جوانان استان را به طرز معجزهآسایی شکوفا کنند؛ اما متأسفانه کسانی نیز در میانشان بودند که خود را پدرخوانده همهچیز و همهکس خوانده و با سفرهای پنهانیشان به تهران و تلاشهای بینتیجهشان برای تصدی پست مهمی چون استانداری که بیگمان نیازی مبرم به لابیگری و اعلام برنامههای خرد و کلان هر مدیر موفقی دارد، به نحوی -باید گفت- کار را خراب کردند و تمام برنامهها و نقشههای اصلی دولت در این زمینه را نقش بر آب کردند و بعد زمانی که به این نکته پی بردند در میان آن گزینهها شانس زیادی برای تصدی این پست ندارند، زیر پای گزینههای برتر و موفقتر بومی را خالی کرده و به نحوی درصدد خنثی کردن تمام برنامههای دولت در راستای انتخاب و انتصاب بهترین گزینه موجود برای پست استانداری استان حساسی چون کردستان برآمدمد. در میان آن اسامی که تا لحظات آخر امید میرفت انتخاب شوند، تنی چند از افراد بومی موفق حضور
داشتند که متأسفانه توسط همین برادران عجول بیسیاست، زیر پایشان خالیشده و بهشدت تخریب شدند و دوستان بالانشین هم با دیدن این صحنههای توهین و تخریب، به گزینهای فکر میکردند که تابهحال مطرح نبوده و میخواهند به هر طریقی که شده به استان قالبش کنند و اینیک هزینه است، یک هزینه بسیار بزرگ غیرقابل جبران که شاید سالهای سال طول بکشد تا جبرانش کرد. تمام درخواست من از مسئولین والامقام کشوری این بود که گوششان بدهکار حرفهای یاوه افرادی نباشد که تنها بهقصد توهین و تخریب، پا در این راه گذاشتند و همینجا از آنها میخواهم به گونه ای انتخاب گزینه استانداری را تعریف کنند که بر اساس امورات کارشناسانه بوده و بیشتر بر پایه اصول و فنون تخصصی دست به انتصابشان بزنند، نه اینکه به پچپچها و حرفهای درگوشی کسانی که به همه ثابتشده هیچ نیت خیری در کلام و رفتارشان نیست، اهمیت بدهند. البته بایستی بیشتر این گلایهها متوجه خودمان باشد تا دیگران. کاش اگر میخواستیم خودمان یا کسی از ما استاندار شود، بدون غل و غش اعلام میکردیم و دیگر نیازی به این نبود کمر به تخریب همدیگر بندیم؛ یعنی واقعاً این دوستان نمیدانند که ممکن است از این به
بعد نگاه مسئولین ردهبالای کشور، نگاهی بیارزش و بهدوراز حرمت باشد؟ اکنون دیگر آنها از منظر همان تخریبها ما را میبینند و با خودشان میگویند: اینها افراد متشخصی در میانشان نیست که اینگونه به تخریب هم میپردازند. این کار بهدوراز ارزشهای والای انسانی است.
در این میان، نمایندگان استان کردستان تا چه حدی در این قضایا تأثیر داشتهاند؟
بالأخره آنها نیز نمایندههای مردم هستند و در قضیه انتخاب استاندارها میتوانند به انواع روش ورود کنند. البته در این مورد خود دولت بر اساس آرای یک کمیته انتصاباتی دست به انتخاب استاندار خواهد زد و چنین نیست که در این موردم مهم تنها وزیر کشور خود بهتنهایی تصمیم بگیرد و آقایان نماینده برایش شرط تعیین کنند که در صورت عدم انتصاب آقای فلانی به سمت استانداری فلان استان، استیضاح خواهید شد، نه. وزیر کشور صرفاً یک رأی از میان آرای کمیته انتصاباتی دولت است. بدیهی است که آقایان نماینده برای انتخاب گزینه دلخواه خود، بایستی به صورتی کاملاً کارشناسانه و با برنامههایی مدون و از قبل تعیینشده، بروند و با آن کمیته ذینفوذ به بحث و رایزنی بنشینند. البته نه اینکه وزیر کشور در این رابطه نقش مهمی ایفا نکند، نه اما خروجی این مبحث با آن کمیته موردنظر است و بایستی نمایندگان ما این اصل را رعایت کنند که بهجای اعلام مواضعشان از طریق رسانهها و پایگاههای خبری که بعضاً -در این مورد خاص- فاقد اعتبار هستند، با آن کمیته انتصاباتی دولت بر سر گزینههای بومی یا غیربومی رایزنی کرده و بیشتر به فکر انتخاب استانداری کاری و جسور جهت احیاء
دوباره کردستان باشند تا مباحث بیمورد دیگر...
در این مدت چندماههای که کردستان توسط سرپرست اداره میشد و همه منتظر انتصاب استاندار جدید بودند، اخباری مبنی بر تعیین استاندار با ذکر اسامی متعددی -بالغبر ٢٠ نفر- منتشر میشد که به صورتی کاملاً علنی، همه شهروندان استان را متحیر و سردرگم میکرد. حزب اعتدال و توسعه تا چه میزان از این لیست مطلع بود و آیا در میان آن اسامی، گزینههای حزب هم وجود داشتند؟
ازنظر ما تعدادی از آن افراد در قواره استانداری استانی چون کردستان نبوده و نیستند و من فکر میکنم چنانچه هرکدام از آنها سیاسیکار میبود، میبایستی اجازه نمیداد اسمش در این لیست مطرح شود. باید کاری کنیم سره و ناسره از هم جداشده و اجازه ندهیم از این بیشتر باهم درآمیزند. وقتی من خودم میدانم صلاحیت آن را ندارم که به چنین جایگاه خطیری دست پیدا کنم و حتی سیکل موردنیاز برای دسترسی به این پست را طی نکردهام، چه اصراری باید از خودم نشان دهم که بعدها موجب تحمیل هزینههای کلان جبران نشده به خودم و مردم استانم شوم؟ بسیاری از این افراد حتی در سنوات گذشته نیز مطرح بودهاند و تأیید نشدهاند، پس دیگر نیازی به حضور دوباره در صف تصدی این مقام نیست. در مورد گزینه معرفیشده حزب هم باید بگویم که ما هیچ گزینهای مصداقی در این زمینه نداریم، بلکه کلیاتی برای خود تدوین کردهایم که بر اساس آن هر کس به این کلیات نزدیکتر باشد، بیگمان گزینه موردنظر ماست و آن کلیات این است که: هرکسی استاندار کردستان شود بایستی امنیت، اشتغال و توسعه پایدار برای استان فراهم کرده و از طرفی هم با عملکرد خود، انتخابات ١٤٠٠ را طوری تضمین کند که آرای
کردستان بیشازپیش در میان آرای تمام کشور بدرخشد.
نظرتان درباره همهپرسي اقليم كردستان و مشكلاتي كه ايجاد كرده است چيست
در مورد مقوله همهپرسی اقلیم، باید گفت: مقوله همهپرسی، مقولهای است که باید با مطالعات کامل در موردش داد سخن داد و نمیتوان طوری پیرامون این قضیه تصمیم گرفت که دور از تدبیر و عقلانیت باشد. ما در کشوری زندگی میکنیم که تمام مسائلش چارچوب دارد و این چارچوب، همان قانون اساسی است. بر اساس همین قانون اساسی که ما رهبر، رئیسجمهور و وزیر امور خارجه داریم و درواقع سخنگوی همه آحاد جامعه ایرانی در مسائل خارج از کشور، همان وزیر امور خارجه است؛ اما در این مورد نیز دوباره آقایان بیشفعال در استان چنان عجله کردند که جای هیچ حرفی و اما و اگری برای کسی باقی نگذاشتند. کاش صبر میکردند تا ببینند بزرگانمان در این رابطه چه میگویند: اگر آنها رد کردهاند ما هم رد و اگر تأیید، ما نیز تأیید میکنیم. چون همه ما به طرز یکسانی باید تابع بزرگانمان باشیم و بزرگان ما این مقوله را رد کرده و برخوردشان با آن بهگونهای بود که ما نیز نمیبایست عجولانه تصمیم میگرفتیم و از خود شادی و احساسات نشان میدادیم. چون ما تابع نظام هستیم، نه تابع یک فرد سیاسی و این روش برای ما آسیبهای بزرگی به همراه خواهد داشت. همان شخص چنانچه نامش در آن لیست
تصدی استانداری باشد، میتواند به این پست دست پیدا کند؟ بدون شک، نه! چون نشستن بر چنین پستی هوش، ذکاوت، درایت و سیاست بالایی میخواهد و چنانچه کسی تسلیم موازین نظام اسلامیمان نباشد، جایش آنجا نیست. درنهایت سخن من در این مورد این است که اگر اتفاقی چون همهپرسی روی نمیداد، سرنوشت استان طوری دیگر رقم میخورد و درواقع زودتر از اینها تکلیف استاندار مشخصشده بود
چنانچه میدانید استان کردستان در این چند سال، نهتنها هیچ پیشرفتی حاصل نکرده، بلکه به طرز فاحشی دستخوش بیمهریها و اهمال از سوی بزرگان دولتهای قبل و تا اندکی هم دولت فعلی شده که نمونههای آن را در معضلات جادهای استان، مشکلات کار و اشتغالزایی جوانان، قاچاق، کولبری و مباحث فرهنگی بسیاری که هرکدام به نحوی موجب ناامیدی و دلزدگی مردم شده، میتوان مشاهده کرد. برای برچیدن این نگاه تبعیضگونه و رسیدگی به امورات روتین مردم استان، چه تمهیداتی از سوی مسئولین لازم است؟
اولاً بدون نگاه جانبدارانه عرض کنم دولت یازدهم در اینیکی دو سال اخیر قبل از آغاز به کار دوره دولت دوازدهم، روش خود یا روشهای دولت قبل از خود را بهکلی تغییر داده است. برای مثال در جلسه اخیری که سران حزب استان با آقای نوبخت داشتیم، بدون اینکه برای سهمخواهی شخصی تلاشی بکنیم، روحیه دولتمردان و مسئولین ردهبالا را تقویت کرده و درخواست کمکهای بیشتری برای رسیدگی به معضلات استان مطرح کردیم. تکمیل راهآهن همدان-سنندج، افزایش باندهای استاندارد جادهای درراههای استان و یکسری مسائل مهم دیگر، دستور کار جلسه ما بوده و باوجوداینکه قبلاً کمکهای در این زمینهها شده بود، اما دوباره قول مساعدتهای دیگری نیز به هریک از ما داده شد. در بعد بومیسازی کنکور ما به طرز فجیعی ضررمند شدیم که این مقوله، هدیه دولت نهم و دهم بوده که به ما تحمیل شد: برای مثال فرزندان ما برای اینکه بتوانند پزشکی شهری چون همدان قبول شوند، بایستی هشت برابر فرزندان آن شهر درس بخوانند و کسب علم کنند تا بتوانند همطراز آنها در آن رشته موردنظر قبول شوند. یکی از درخواستهای جدی ما از دولت حذف همین مقوله بومیسازی بوده، خواهش کردهایم که این اعتمادبهنفس
را به فرزندانمان بازگردانند و هیچ تفاوتی میان یک مریوانی و بانهای با یک تهرانی یا تبریزی قائل نشوند. آیا این توقع زیادی است؟ که البته در این زمینه نیز قولهایی دادهشده و بهزودی مقدمات آن را فراهم خواهیم کرد.
به مشکلات فرهنگی اشاره کردید، کاملاً قبول دارم. استان ما به گفته مقام معظم رهبری، یک استان فرهنگی است و سرزمین مجاهدتهای خاموش است، که اینها دو جمله از بیانات مقام معظم رهبری در سفرشان به همین استان کردستان خودمان است. واقعاً جای تأسف است که مدیرکل فرهنگ و ارشاد ما یا رئیس حوزه هنریمان باید از استانی دیگر آنهم بهصورت سرپرست، مدیریت نهادی چون فرهنگ و ارشاد اسلامی را به عهده داشته باشد. از شما میخواهم هنری را نام ببرید که دست یک کردستانی در آن نباشد؛ از موسیقی و شعر گرفته تا سینما و خوشنویسی و تئاتر و حتی قرآن و نهجالبلاغه، همه و همه یک فرد کردستانی به نحوی دریکی از پلههای موفقیت آنها نشسته است.
بااینحال آیا توهین نیست که مدیرکل ما باید از استانی دیگر آنهم بهصورت سرپرستی، مدیریت استان ما را در دست بگیرد؟ درحالیکه تابهحال بارها تجربه مدیریت بومی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی را داشتهایم و اکنون چه شده که با این روش با ما برخورد میشود و اللهاعلم. دولت باید جوابگوی این معضلات عدیده استانی، آنهم در زمینه حساس فرهنگی-هنری باشد، چراکه باورم این است که این فرهنگ و هنر است که نگاه یکایک افراد یک جامعه را میسازد. امیدوارم بهزودی شاهد رفع این معضلات از بدنه خسته فرهنگی-اجتماعی-سیاسی جامعهمان باشیم.
اخیراً حرفهایی از تحریم سپاه مطرحشده که تأثیرات رسانهای زیادی بر مردم داشته است، نظرتان را در این مورد بگویید.
اولاً امام راحل (ره) فرمودند: سپاه چشم من است و اگر سپاه نبود، کشور هم نبود. طی این ٣٦ سالی که از سابقه درخشان سپاه میگذرد، چشم دشمنهای داخلی و خارجی یارای دیدن پیشرفت این نهاد بزرگ را نداشتهاند. افرادی هم که دم از تحریم سپاه میزنند، حیلهگرهایی سیاسی هستند که فرزندان ناخلفی همچون اسرائیل و داعش از دامانشان پرورشیافته است. بهراستی که در این برهه از زمان همه دنیا به این مسئله آگاهی کامل دارند و میدانند که تاکنون هر آنچه این نهاد بزرگ کشورمان انجام داده است، در راستای تحقق اهداف نظام و جامعه اسلامی ایران بوده و بهخوبی از پس این امر برآمده است. همین است که پیشینیان گفتهاند: همیشه شیر همان شیر است و روبه همان روبه است. درواقع ادعای پوچ و واهی تحریمها نیز چیزی جز صحت این نکته نیست که این دلاور مردان ایران اسلامیمان را محدود کنند. درود بر قامت این دلاورمردان...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.