هتلداران بانه ورشکستگان صنعت گردشگری
در چند سال گذشته شهرستان بانه هرساله در ایام تعطیلات میزبان مسافران و گردشگران بسیاری بوده است که به دلیل حجم زیاد گردشگران، ظرفیتهای جایگزین و موقتی در حجم گردشگران داخلی مثل مدارس، باشگاههای ورزشی، ادارات دولتی، پارکها و... میشد و این ظرفیتهای جایگزین بهعنوان سرپناه، شرایط مطلوبی را برای مسافران به ارمغان میآورد. اگرچه اکثریتقریببهاتفاق این مسافرین در کمال امنیت مالی، جانی و ناموسی از معابر عمومی شهر برای اسکان استفاده میکردند، اما واقعیت این است که این کار خود بهنوعی تضییع حقوق شهروندان بانهای بوده و در کمال تأسف و ناباوری هیچ ارگانی مسئولیت پاسخگویی در این زمینه را بر عهده نمیگرفت و بر همین منوال در حال حاضر نیز باوجود کاهش حجم مسافرین شهرستان بانه، باز مسئولین ادارات مربوطه کمافیسابق به فکر تعیین کردن مکانها و ظرفیتهای هرچه بیشتر برای استقبال از این مهمانان هستند و این در حالی است که کاهش سیل مسافرین شهر، بایستی بهگونهای مدیریت میشد که کسی از این معضل چندان متضرر نشود.هنوز هم با این وضعیت کاهش مسافر، باز در ایام تعطیلات نوروزی، بیش از دو هفته هیچ ورزشکاری اجازه ورزش کردن در
سالنها و فضاهای محدود ورزشی را ندارد، چراکه کلیه باشگاههای بانه تعطیلشده و در اختیار مسافران قرار میگیرند. گذشته از لطمهای که از این طریق بر بدنه صنعت گردشگری وارد میآید، نارضایتی ورزشکاران نیز بدان افزودهشده و همچنین سبب آسیب رساندن جدی به فضای ورزشی نیز شده است، اگرچه نباید از معضلات جبرانناپذیر بهداشتی این مقوله نیز غافل شویم و آنچه مبرهن است، در صورت عدم چارهاندیشی مدبرانه از سوی مسئولین شهر، باید منتظر پیدایش بیماریهای مهلکی در آینده نهچندان دورباشیم. چهبسا در حال حاضر نیز بسیاری از این ویروسها در جایجای شهر پرورش نیافته باشند که یا در موردشان سکوت شده و یا اینکه تاکنون چنان جدی گرفته نشدهاند که بخواهیم درصدد تحقیق و رفع و ریشهکنی آن برآییم.اسکان این مسافرین در مدارس شهر نیز موجب بروز معضلات بزرگ دیگری شده است که متأسفانه نهتنها ازنظر سلامت و بهداشت مشکلآفرین هستند، بلکه سبب آسیب رساندن به فضاهای آموزشی نیز شده و باید تحت عنوان مشکلات فرهنگی سطح شهر، به آن رسیدگی شود. در این مدارس به سبب کمبود و یا نبود فضاهای مناسب و موردنیاز پختوپز، استحمام و قضای حاجت، معمولاً همگی مسافرین از یک
آشپزخانه و حمام مشترک استفاده میکنند که بهراستی جای بسی تعجب است که چگونه مرکز بهداشت و درمان بانه باوجود چنین مسئلهای بهراحتی موافقت کرده و یا خودش را به ندیدن آن و عدم چارهاندیشی جدی و ریشهای زده است؟ مسئله به همینجا ختم نمیشود: هیچ اصول بهداشتی در این مدارس رعایت نمیشود و در کلاس درسی که دانش آموزان با کفش رفتوآمد داشته و خواهند داشت، فرشهایی، در همان سطح اتاق پهن میشود و چند پتو که از اول تعطیلات تا آخر آن بهصورت مشترک مورداستفاده قرار میگیرد، در اختیار مهمانان قرار داده میشود. مطمئناً اگر هتل یا مسافرخانهای چنین رویهای در پیش بگیرد، بلافاصله به دلیل آنچه اصول بهداشتی عنوان میکنند، پلمپ خواهد شد اما انگار برای این اماکن قانون دیگری حاکم است. قانونی که موجب دلسردی و انزوای هتلداران شهرستان بانه شده و کار را بهجایی کشانده که مدیران هتلهای بانه، بهجای تأمین بیشازپیش خواستههای کارکنانشان در جهت سرویسدهی استاندارد به مهمانان هتل، در ادارات ذینفوذ در امورات بهداشتی و حقوقی اینگونه اماکن در حال دویدن به دنبال بروکراسیهای بیفایده از این اتاق به آن اتاق هستند.در بسیاری از شهرهای بزرگ
ایران ازجمله اصفهان و شیراز چادر زدن فقط در اماکن خاص و تحت نظارت کامل شهرداری و سازمان گردشگری امکانپذیر است، اما متأسفانه در بانه با اهمال مسئولیتهای ضروری از سوی برخی از مسئولین در سطح شهر، مسافرین بهراحتی در اندک فضاهای سبز داخل شهر و حتی پیادهروهای بسیار محدود آن، چادر زده و با این کارشان مشکلات عمدهای را برای شهروندان بانه به وجود آوردهاند.هماکنون بانه شهری تجاری است که با طبیعت بکر و منحصربهفردی که اطرافش را احاطه کرده است میتواند به قطب گردشگری در استان کردستان و حتی در غرب کشور تبدیل شود؛ اما با تمام این اوصاف، هر بار در ایام تعطیلات رسمی کشور -خصوصاً تعطیلات نوروزی و تابستانی- شاهد سرگردانی گردشگران و مسافرانش در پارکها و پیادهروهای این شهر هستیم که شاید درصدی از آن ریشه در تمکین مالی آنان و ناتوانیشان از پرداخت هزینههای بالای اجاره هتل یا مهمانپذیر داشته باشد؛ اما تعدادی دیگر از آنها اگرچه ازلحاظ مالی، چنین مشکلاتی ندارند، باز به دلایل مختلفی که بدون شک داشتن وُسع مادی، بُعد دوم و سوم آن است، برای اسکان خود و خانوادههایشان، خانههای استیجاری غیرقانونی حاشیههای شهر را انتخاب کرده
و بر اقامت در هتلها و مهمانسراهای کاملاً شیک و بهداشتی شهر ترجیح میدهند. هتلهایی که در سطح کشور در ردههای بالای کیفی قرارگرفته و با یک جستجوی ساده آماری بهراحتی میتوان به اختلاف قیمتهای چشمگیر آنها با هتلهای درجه سوم و چهارم کشور پی برد. به اذعان بسیاری از مسافرینی که در سفرهایشان به بانه اقامت در هتلی چون هتل هاله -که یکی از معدود هتلهای ٥ستاره غرب کشور است و در سطحی کاملاً بینالمللی قرار دارد- را به اقامت در منازل اجارهای و حتی دیگر هتلهای دو و سه ستاره شهر، ترجیح میدهند، قیمت هر اتاق یا سوئیت هتلهای بانه، باقیمتهای نفسگیر دیگر هتلهای کشور قابلمقایسه نیست و درواقع رنج قیمتهای این هتلها و مهمانپذیرها، با منازل اجارهای غیرقانونی حاشیههای شهر نیز تفاوت چندانی ندارد و آنچه این منازل غیرقانونی را که اکثریتقریببهاتفاق آنها منازل شخصی برخی از شهروندان هستند و در شبهای ازدحام و وفور مسافر، جهت اجاره باقیمتهای هنگفت و کلان، توسط سکنهشان تخلیه میشوند، تنها عدم نظارت دقیق و قانونی تعدادی از نهادهای مربوطه است.
افزایش ظرفیت در مدارس و خانههای استیجاری در بانه، بهتمامی باعث اختلال در کار این هتلدارها شده است. هتلدارانی که سرمایه کلان خود را در یک کار فرهنگی اینچنینی صرف کردهاند و اکنون با مشکلات زیادی روبرو هستند که هر مسئولی حلوفصل آنها را به دیگری واگذار میکند و هیچیک جهت آسانکاری و خدمات ریشهای به مالکان این هتلها، برنامهای مدون در دست اقدام ندارد.
شاید اگر این هتلداران این میزان سرمایه را در بازارها و مجتمعهای تجاری بزرگ کشوری -و حتی همان سطح شهرستانی- میخواباندند اکنون سود بیشتری عایدشان شده و نیازی به تحمل و قبول اینهمه دردسر و بیتوجهی مسئولین نبود. درواقع بیتوجهی مسئولین شهر به این امر مهم باعث از بین رفتن زیرساختهای اصلی گردشگری در بانه خواهد شد و خطری جدی برای صنعت هتلداری به شمار میرود. دادن مجوزهای بیرویه به خانههای استیجاری، استفاده از مدارس و باشگاهها و فضاهای سبز سطح شهر، سبب شده تا هتلها خالی از مسافر باشند.ایجاد ظرفیت بیشازحد برای اسکان مسافران توسط آموزشوپرورش، ادارات دولتی، شهرداری به همراه خانههای اجارهای بیشترین ضربه را به صنعت هتل داری زده که با مخالفت شدید هتلداران و مالکین مهمانپذیرهای شهرستان بانه روبهرو شده است .خانههای استیجاری نهتنها برای هتلداران سبب ایجاد مشکل شده است بلکه برافزایش غیرمنطقی اجارهبهای مسکن در بانه نیز تأثیرات منفی فراوانی گذاشته است و هرچه بیشتر این رویه ادامه مییابد، دسترسی زوجهای جوان به یکی از بدیهیترین نیازهای اولیه زندگی، هرروز سختتر از پیش میشود و این امر در درازمدت سبب بروز
ناهنجاریها و آسیبهای اجتماعی فراوانی در سطح شهر خواهد شد. جالب اینجاست که آن عده از کاسبان اینگونه خانهها، نهتنها از روی نداری به این کار نمیپردازند، بلکه با توجه به تحقیقات بهعملآمده از تعداد زیادی از آنها، میشود بهراحتی به این نتیجه رسید که بسیاری از آن کاسبان، به این کار به چشم یک شغل نگاه کرده و حتی خانههای حاشیه شهر را به قیمت کمی اجاره میگیرند که بتوانند شبانه به آن قیمت ماهانهای که بابت اجارهاش قرارداد کردهاند و حتی دو برابر آن اجاره دهند و از محل این کار پول زیادی به جیب بزنند.
عدم نظارت دقیق بر خانههای استیجاری (که کلاً نظارت در اینگونه موارد به دلیل پراکندگی جغرافیایی معنایی ندارد) سبب میشود بهمرور شاهد فساد و تزلزل مبانی اخلاقی میان قشر متوسط جامعه در سطحهای متوسط و از متوسط به پایینشهر باشیم. بانه در تمام این سالها، همیشه شهری امن بوده و مسافرانی که به این شهر آمدهاند، همیشه از امنیت بالای بانه اطمینان خاطر داشتهاند؛ اما اکنون باوجود چنین شرایطی، بیم آن میرود که با رشد خانههای استیجاری غیرقانونی و عدم نظارت دقیق و صحیح بر آنها، کمکم این امنیت از بین برود. خانههایی که متأسفانه اکثریت آنها فاقد مجوزهای قانونی از نهادهای ذیصلاح در این زمینه میباشند و این خود مشکلات را دوچندان کرده است. مسئولین باید چشمانداز شهر بانه را شهری با زیرساختهای جدید گردشگری ترسیم کنند و برای توسعه آن تلاش کرده و در این راستا هرچه از دستشان برمیآید کوتاهی نکنند. باید هرچه سریعتر مانع از رشد قارچ گونه خانههای استیجاری شده و مردم را به سمت هتلها و مسافرخانهها سوق دهند. شاید زمان آن رسیده که آموزشوپرورش هم بهجای استفاده از اماکن غیربهداشتی و غیراستاندارد به فکر راهحلهای دیگری در
این زمینه و در شأن والای معلمینش باشد که یکی از سادهترین این راهها میتواند گرفتن تخفیفهای ویژه از این هتلها برای فرهنگیان باشد.
شهرداریها نیز باید بر اماکن عمومی نظارتی دقیقتر داشته باشند و با برخورد صحیح و مناسبشان مانع تجمع مسافرین در این مکانها شوند. میراث فرهنگی و گردشگری نیز باید با آگهی دادن و فرهنگسازی، مردم را به استفاده از مکانهای امن و استاندارد سوق دهد تا اینگونه صنعت والای هتل داری نیز با مخاطره مواجه نشود. شبکه بهداشت و درمان نیز میتواند در راستای آگاهسازی مردم اقدام کند و آنان را با خطرات بهداشتی اماکنی مانند مدرسه و باشگاه و ... آشنا و آگاه سازد.
چه خوب است اگر کشورهای همسایه خود -همچون ترکیه، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و...- را در صنعت والای گردشگری الگو قرار دهیم تا از این طریق بتوانیم این صنعت بایسته و لازم عصر مدرن را در بانه -آنهم با توجه به وجود آنهمه مکان تاریخی و طبیعی بکر- توسعه دهیم.
در چند سال گذشته شهرستان بانه هرساله در ایام تعطیلات میزبان مسافران و گردشگران بسیاری بوده است که به دلیل حجم زیاد گردشگران، ظرفیتهای جایگزین و موقتی در حجم گردشگران داخلی مثل مدارس، باشگاههای ورزشی، ادارات دولتی، پارکها و... میشد و این ظرفیتهای جایگزین بهعنوان سرپناه، شرایط مطلوبی را برای مسافران به ارمغان میآورد. اگرچه اکثریتقریببهاتفاق این مسافرین در کمال امنیت مالی، جانی و ناموسی از معابر عمومی شهر برای اسکان استفاده میکردند، اما واقعیت این است که این کار خود بهنوعی تضییع حقوق شهروندان بانهای بوده و در کمال تأسف و ناباوری هیچ ارگانی مسئولیت پاسخگویی در این زمینه را بر عهده نمیگرفت و بر همین منوال در حال حاضر نیز باوجود کاهش حجم مسافرین شهرستان بانه، باز مسئولین ادارات مربوطه کمافیسابق به فکر تعیین کردن مکانها و ظرفیتهای هرچه بیشتر برای استقبال از این مهمانان هستند و این در حالی است که کاهش سیل مسافرین شهر، بایستی بهگونهای مدیریت میشد که کسی از این معضل چندان متضرر نشود.هنوز هم با این وضعیت کاهش مسافر، باز در ایام تعطیلات نوروزی، بیش از دو هفته هیچ ورزشکاری اجازه ورزش کردن در
سالنها و فضاهای محدود ورزشی را ندارد، چراکه کلیه باشگاههای بانه تعطیلشده و در اختیار مسافران قرار میگیرند. گذشته از لطمهای که از این طریق بر بدنه صنعت گردشگری وارد میآید، نارضایتی ورزشکاران نیز بدان افزودهشده و همچنین سبب آسیب رساندن جدی به فضای ورزشی نیز شده است، اگرچه نباید از معضلات جبرانناپذیر بهداشتی این مقوله نیز غافل شویم و آنچه مبرهن است، در صورت عدم چارهاندیشی مدبرانه از سوی مسئولین شهر، باید منتظر پیدایش بیماریهای مهلکی در آینده نهچندان دورباشیم. چهبسا در حال حاضر نیز بسیاری از این ویروسها در جایجای شهر پرورش نیافته باشند که یا در موردشان سکوت شده و یا اینکه تاکنون چنان جدی گرفته نشدهاند که بخواهیم درصدد تحقیق و رفع و ریشهکنی آن برآییم.اسکان این مسافرین در مدارس شهر نیز موجب بروز معضلات بزرگ دیگری شده است که متأسفانه نهتنها ازنظر سلامت و بهداشت مشکلآفرین هستند، بلکه سبب آسیب رساندن به فضاهای آموزشی نیز شده و باید تحت عنوان مشکلات فرهنگی سطح شهر، به آن رسیدگی شود. در این مدارس به سبب کمبود و یا نبود فضاهای مناسب و موردنیاز پختوپز، استحمام و قضای حاجت، معمولاً همگی مسافرین از یک
آشپزخانه و حمام مشترک استفاده میکنند که بهراستی جای بسی تعجب است که چگونه مرکز بهداشت و درمان بانه باوجود چنین مسئلهای بهراحتی موافقت کرده و یا خودش را به ندیدن آن و عدم چارهاندیشی جدی و ریشهای زده است؟ مسئله به همینجا ختم نمیشود: هیچ اصول بهداشتی در این مدارس رعایت نمیشود و در کلاس درسی که دانش آموزان با کفش رفتوآمد داشته و خواهند داشت، فرشهایی، در همان سطح اتاق پهن میشود و چند پتو که از اول تعطیلات تا آخر آن بهصورت مشترک مورداستفاده قرار میگیرد، در اختیار مهمانان قرار داده میشود. مطمئناً اگر هتل یا مسافرخانهای چنین رویهای در پیش بگیرد، بلافاصله به دلیل آنچه اصول بهداشتی عنوان میکنند، پلمپ خواهد شد اما انگار برای این اماکن قانون دیگری حاکم است. قانونی که موجب دلسردی و انزوای هتلداران شهرستان بانه شده و کار را بهجایی کشانده که مدیران هتلهای بانه، بهجای تأمین بیشازپیش خواستههای کارکنانشان در جهت سرویسدهی استاندارد به مهمانان هتل، در ادارات ذینفوذ در امورات بهداشتی و حقوقی اینگونه اماکن در حال دویدن به دنبال بروکراسیهای بیفایده از این اتاق به آن اتاق هستند.در بسیاری از شهرهای بزرگ
ایران ازجمله اصفهان و شیراز چادر زدن فقط در اماکن خاص و تحت نظارت کامل شهرداری و سازمان گردشگری امکانپذیر است، اما متأسفانه در بانه با اهمال مسئولیتهای ضروری از سوی برخی از مسئولین در سطح شهر، مسافرین بهراحتی در اندک فضاهای سبز داخل شهر و حتی پیادهروهای بسیار محدود آن، چادر زده و با این کارشان مشکلات عمدهای را برای شهروندان بانه به وجود آوردهاند.هماکنون بانه شهری تجاری است که با طبیعت بکر و منحصربهفردی که اطرافش را احاطه کرده است میتواند به قطب گردشگری در استان کردستان و حتی در غرب کشور تبدیل شود؛ اما با تمام این اوصاف، هر بار در ایام تعطیلات رسمی کشور -خصوصاً تعطیلات نوروزی و تابستانی- شاهد سرگردانی گردشگران و مسافرانش در پارکها و پیادهروهای این شهر هستیم که شاید درصدی از آن ریشه در تمکین مالی آنان و ناتوانیشان از پرداخت هزینههای بالای اجاره هتل یا مهمانپذیر داشته باشد؛ اما تعدادی دیگر از آنها اگرچه ازلحاظ مالی، چنین مشکلاتی ندارند، باز به دلایل مختلفی که بدون شک داشتن وُسع مادی، بُعد دوم و سوم آن است، برای اسکان خود و خانوادههایشان، خانههای استیجاری غیرقانونی حاشیههای شهر را انتخاب کرده
و بر اقامت در هتلها و مهمانسراهای کاملاً شیک و بهداشتی شهر ترجیح میدهند. هتلهایی که در سطح کشور در ردههای بالای کیفی قرارگرفته و با یک جستجوی ساده آماری بهراحتی میتوان به اختلاف قیمتهای چشمگیر آنها با هتلهای درجه سوم و چهارم کشور پی برد. به اذعان بسیاری از مسافرینی که در سفرهایشان به بانه اقامت در هتلی چون هتل هاله -که یکی از معدود هتلهای ٥ستاره غرب کشور است و در سطحی کاملاً بینالمللی قرار دارد- را به اقامت در منازل اجارهای و حتی دیگر هتلهای دو و سه ستاره شهر، ترجیح میدهند، قیمت هر اتاق یا سوئیت هتلهای بانه، باقیمتهای نفسگیر دیگر هتلهای کشور قابلمقایسه نیست و درواقع رنج قیمتهای این هتلها و مهمانپذیرها، با منازل اجارهای غیرقانونی حاشیههای شهر نیز تفاوت چندانی ندارد و آنچه این منازل غیرقانونی را که اکثریتقریببهاتفاق آنها منازل شخصی برخی از شهروندان هستند و در شبهای ازدحام و وفور مسافر، جهت اجاره باقیمتهای هنگفت و کلان، توسط سکنهشان تخلیه میشوند، تنها عدم نظارت دقیق و قانونی تعدادی از نهادهای مربوطه است.
افزایش ظرفیت در مدارس و خانههای استیجاری در بانه، بهتمامی باعث اختلال در کار این هتلدارها شده است. هتلدارانی که سرمایه کلان خود را در یک کار فرهنگی اینچنینی صرف کردهاند و اکنون با مشکلات زیادی روبرو هستند که هر مسئولی حلوفصل آنها را به دیگری واگذار میکند و هیچیک جهت آسانکاری و خدمات ریشهای به مالکان این هتلها، برنامهای مدون در دست اقدام ندارد.
شاید اگر این هتلداران این میزان سرمایه را در بازارها و مجتمعهای تجاری بزرگ کشوری -و حتی همان سطح شهرستانی- میخواباندند اکنون سود بیشتری عایدشان شده و نیازی به تحمل و قبول اینهمه دردسر و بیتوجهی مسئولین نبود. درواقع بیتوجهی مسئولین شهر به این امر مهم باعث از بین رفتن زیرساختهای اصلی گردشگری در بانه خواهد شد و خطری جدی برای صنعت هتلداری به شمار میرود. دادن مجوزهای بیرویه به خانههای استیجاری، استفاده از مدارس و باشگاهها و فضاهای سبز سطح شهر، سبب شده تا هتلها خالی از مسافر باشند.ایجاد ظرفیت بیشازحد برای اسکان مسافران توسط آموزشوپرورش، ادارات دولتی، شهرداری به همراه خانههای اجارهای بیشترین ضربه را به صنعت هتل داری زده که با مخالفت شدید هتلداران و مالکین مهمانپذیرهای شهرستان بانه روبهرو شده است .خانههای استیجاری نهتنها برای هتلداران سبب ایجاد مشکل شده است بلکه برافزایش غیرمنطقی اجارهبهای مسکن در بانه نیز تأثیرات منفی فراوانی گذاشته است و هرچه بیشتر این رویه ادامه مییابد، دسترسی زوجهای جوان به یکی از بدیهیترین نیازهای اولیه زندگی، هرروز سختتر از پیش میشود و این امر در درازمدت سبب بروز
ناهنجاریها و آسیبهای اجتماعی فراوانی در سطح شهر خواهد شد. جالب اینجاست که آن عده از کاسبان اینگونه خانهها، نهتنها از روی نداری به این کار نمیپردازند، بلکه با توجه به تحقیقات بهعملآمده از تعداد زیادی از آنها، میشود بهراحتی به این نتیجه رسید که بسیاری از آن کاسبان، به این کار به چشم یک شغل نگاه کرده و حتی خانههای حاشیه شهر را به قیمت کمی اجاره میگیرند که بتوانند شبانه به آن قیمت ماهانهای که بابت اجارهاش قرارداد کردهاند و حتی دو برابر آن اجاره دهند و از محل این کار پول زیادی به جیب بزنند.
عدم نظارت دقیق بر خانههای استیجاری (که کلاً نظارت در اینگونه موارد به دلیل پراکندگی جغرافیایی معنایی ندارد) سبب میشود بهمرور شاهد فساد و تزلزل مبانی اخلاقی میان قشر متوسط جامعه در سطحهای متوسط و از متوسط به پایینشهر باشیم. بانه در تمام این سالها، همیشه شهری امن بوده و مسافرانی که به این شهر آمدهاند، همیشه از امنیت بالای بانه اطمینان خاطر داشتهاند؛ اما اکنون باوجود چنین شرایطی، بیم آن میرود که با رشد خانههای استیجاری غیرقانونی و عدم نظارت دقیق و صحیح بر آنها، کمکم این امنیت از بین برود. خانههایی که متأسفانه اکثریت آنها فاقد مجوزهای قانونی از نهادهای ذیصلاح در این زمینه میباشند و این خود مشکلات را دوچندان کرده است. مسئولین باید چشمانداز شهر بانه را شهری با زیرساختهای جدید گردشگری ترسیم کنند و برای توسعه آن تلاش کرده و در این راستا هرچه از دستشان برمیآید کوتاهی نکنند. باید هرچه سریعتر مانع از رشد قارچ گونه خانههای استیجاری شده و مردم را به سمت هتلها و مسافرخانهها سوق دهند. شاید زمان آن رسیده که آموزشوپرورش هم بهجای استفاده از اماکن غیربهداشتی و غیراستاندارد به فکر راهحلهای دیگری در
این زمینه و در شأن والای معلمینش باشد که یکی از سادهترین این راهها میتواند گرفتن تخفیفهای ویژه از این هتلها برای فرهنگیان باشد.
شهرداریها نیز باید بر اماکن عمومی نظارتی دقیقتر داشته باشند و با برخورد صحیح و مناسبشان مانع تجمع مسافرین در این مکانها شوند. میراث فرهنگی و گردشگری نیز باید با آگهی دادن و فرهنگسازی، مردم را به استفاده از مکانهای امن و استاندارد سوق دهد تا اینگونه صنعت والای هتل داری نیز با مخاطره مواجه نشود. شبکه بهداشت و درمان نیز میتواند در راستای آگاهسازی مردم اقدام کند و آنان را با خطرات بهداشتی اماکنی مانند مدرسه و باشگاه و ... آشنا و آگاه سازد.
چه خوب است اگر کشورهای همسایه خود -همچون ترکیه، جمهوری آذربایجان، ارمنستان و...- را در صنعت والای گردشگری الگو قرار دهیم تا از این طریق بتوانیم این صنعت بایسته و لازم عصر مدرن را در بانه -آنهم با توجه به وجود آنهمه مکان تاریخی و طبیعی بکر- توسعه دهیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.