مطالبات استان یا مطالبات هزاردستان؟
شببو محمدیانی
براستی آنچه اکنون مسلم است هیچزمانی در هیچ مکانی از مردم استان کردستان نظرخواهی نشده تا مطالباتشان را -واضح و مشخص- از دولت تدبیر و امید بیان و برایش خطوطی آشکار ترسیم کنند. عدهای طبق معمول، کاملا خودخواسته نماینده تمام مردم شدهاند و هر روز در فضاهای مجازی موجود، دست به تغییرات و عزل و انتصاب عدهای دیگر میزنند. در حالیکه آنها نماینده دولت در انتخابات بودند نه نماینده مردم. بنده به عنوان مسئول ستاد بانوان یکی از شهرستانهای استان، به همراه تیمی که تا آخرین لحظات انتخابات، بدون هیچ چشمداشتی در کنارم بودند، هیچگاه مطالبهمان استاندار بومی و یا اهل سنت نبوده و در تمام مراحل تبلیغات هم چنین مطالبهای از مردمی که متواضعانه به پای صندوقهای رأی آمدند و برای سرنوشت خود تصمیم گرفتند، نشنیدیم. به راستی که دغدغه مردم ما اشتغال و توسعه استان بود و ایکاش نمایندههای دولت در انتخابات، از مردم نظر خواهی میکرند و بعد خود را نماینده مردم می پنداشتند. اینکه چرا تمام مطالبات مردم را در استان به انتخاب استاندار محدود کرده بودند و در هیچ سایت و کانال و گروهی از مطالبات اصلی مردم خبری نبود، معادلهای نیست که حل آن زیاد
مشکل باشد. مردم ما، طبق معمول بعد از انتخابات دوباره به حاشیه رانده شدند، مردمی که با رأی دوباره به دولت آقای روحانی نشان دادند که همچنان به اعتدال امیدوارند. اگرچه زحمات مسئولین ستادها و کسانی که صمیمانه و بدون هیچ چشمداشتی در کنارشان بودند را نباید نادیده گرفت، اما در نهایت مردم کردستان با درک و درایت خود از امر سیاسی-اقتصادی کشور، به دولت تدبیر و امید رأی دادند. اکنون پنج ماهی از انتخابات گذشته و در این مدت تنها شاهد عوض شدن پیاپی گزینههای مطرح شده برای استانداری کردستان بودیم؛ انگار که انتخاب استاندار -آن هم از نوع بومی- تنها مشکل مردم این استان بود. هر روز بیانیههای متناقض از افراد مختلف در سایتها و کانالها منتشر میشد که هر کدام بنا بر منفعت شخصیشان -و نه منفعت مردم کردستان- این مطالب را مینوشتند و جالب این است که همه آنها نماینده تام و تمام این مردم رنج دیده محروم شده بودند. در محافل تلگرامیشان به تعریف و تمجید هم میپرداختند و هر کس خلاف میل آنها حرف میزد فورا حذف میشد و هزاران انگ بر پیشانیش میزدند و با این روشهای افراطی در صدد اجرای تام و تمام اصلاحات در کردستان بر آمدند. در حالیکه
اعمالشان تنها اِعمال اصطلاحاتی بود که تنها خود و عدهای که دورهشان کرده بودند از آن مطلع بودند.بانوان فعال استان هم که طبق معمول، فقط نظارهگر رد و بدل شدن این اصطلاحات بیمعنی شده بودند و هرجا برای نمایش در آوردن این اصطلاحات به حضورشان نیاز بود، بدون هیچ سر و صدایی حاضر شده با حضورشان بیانگر خواستهها و مطالبات بانوانی بودند که روزانه در سراسر استان با فقر، بیماری، محرومیت و معضلاتی حلناشده دست و پنجه نرم میکردند و افسوس کسی نبود صدایشان را به گوش مسئولین برساند. در واقع از همان روز اول تشکیل ستادها، با انتخاب هدفمند رییس ستاد بانوان عملا به حضور بانوان در دوران انتخابات نیاز داشتند و بعد از انتخابات به صورتی نرم و بیصدا، یکایک آنان حذف شدند تا آقایان فعال، همچنان یکهتاز مطالبات و انتصابات باشند و مانعی بر سر راهشان نباشد. البته باید گفت این حذفیات تنها به صورت کاملا نرم و بیصدا نبود، بلکه گاها شدت این حذفشدنها چنان بود که عملا به توهین و تحقیر بانوان منجر میشد و در تمام مناسباتشان هیچکدام از این بانوان که تعدادی از آنها از جیب خود مایه گذاشتند، حضور نداشته و هیچیک از زحماتشان حتی ارزش یک
تقدیرنامه نمایشی نداشت. به راحتی شهروند درجه چند محسوب شدند و نامحرم به تمام امور...
اما انتخاب زیرکانه استاندار از جانب دولت تدبیر و امید، تمام معادلات آنها را بر هم زد و هنگامیکه از همه جا ناامید شدند به فکر بیانیه دادن و اعتراض و استفاده از بانوان با توجه به جایگاه ویژهشان! افتادند، هرکس همراهشان بود خادم مردم و کردستان و هر که بر خلافشان حرفی میزد، منفعت طلب شمرده میشد. تب و تاب عجیبی بود. انگار منافعشان کاملا به خطر افتاده بود، اما کار از کار گذشته بود. مردم کردستان بدون هیچ واکنشی به این انتخاب نشان دادند که مطالبه آنان انتخاب شخصیتی استاندار نیست، و همه تنها میگفتند انشالله سبب توسعه و پیشرفت استان شود. و شاید همین سخن خردمندانه جامعه، پاسخ کوبندهای به کسانی باشد که پنج ماه منافع کردستان را فدای منافع شخصیشان کردند.
براستی آنچه اکنون مسلم است هیچزمانی در هیچ مکانی از مردم استان کردستان نظرخواهی نشده تا مطالباتشان را -واضح و مشخص- از دولت تدبیر و امید بیان و برایش خطوطی آشکار ترسیم کنند. عدهای طبق معمول، کاملا خودخواسته نماینده تمام مردم شدهاند و هر روز در فضاهای مجازی موجود، دست به تغییرات و عزل و انتصاب عدهای دیگر میزنند. در حالیکه آنها نماینده دولت در انتخابات بودند نه نماینده مردم. بنده به عنوان مسئول ستاد بانوان یکی از شهرستانهای استان، به همراه تیمی که تا آخرین لحظات انتخابات، بدون هیچ چشمداشتی در کنارم بودند، هیچگاه مطالبهمان استاندار بومی و یا اهل سنت نبوده و در تمام مراحل تبلیغات هم چنین مطالبهای از مردمی که متواضعانه به پای صندوقهای رأی آمدند و برای سرنوشت خود تصمیم گرفتند، نشنیدیم. به راستی که دغدغه مردم ما اشتغال و توسعه استان بود و ایکاش نمایندههای دولت در انتخابات، از مردم نظر خواهی میکرند و بعد خود را نماینده مردم می پنداشتند. اینکه چرا تمام مطالبات مردم را در استان به انتخاب استاندار محدود کرده بودند و در هیچ سایت و کانال و گروهی از مطالبات اصلی مردم خبری نبود، معادلهای نیست که حل آن زیاد
مشکل باشد. مردم ما، طبق معمول بعد از انتخابات دوباره به حاشیه رانده شدند، مردمی که با رأی دوباره به دولت آقای روحانی نشان دادند که همچنان به اعتدال امیدوارند. اگرچه زحمات مسئولین ستادها و کسانی که صمیمانه و بدون هیچ چشمداشتی در کنارشان بودند را نباید نادیده گرفت، اما در نهایت مردم کردستان با درک و درایت خود از امر سیاسی-اقتصادی کشور، به دولت تدبیر و امید رأی دادند. اکنون پنج ماهی از انتخابات گذشته و در این مدت تنها شاهد عوض شدن پیاپی گزینههای مطرح شده برای استانداری کردستان بودیم؛ انگار که انتخاب استاندار -آن هم از نوع بومی- تنها مشکل مردم این استان بود. هر روز بیانیههای متناقض از افراد مختلف در سایتها و کانالها منتشر میشد که هر کدام بنا بر منفعت شخصیشان -و نه منفعت مردم کردستان- این مطالب را مینوشتند و جالب این است که همه آنها نماینده تام و تمام این مردم رنج دیده محروم شده بودند. در محافل تلگرامیشان به تعریف و تمجید هم میپرداختند و هر کس خلاف میل آنها حرف میزد فورا حذف میشد و هزاران انگ بر پیشانیش میزدند و با این روشهای افراطی در صدد اجرای تام و تمام اصلاحات در کردستان بر آمدند. در حالیکه
اعمالشان تنها اِعمال اصطلاحاتی بود که تنها خود و عدهای که دورهشان کرده بودند از آن مطلع بودند.بانوان فعال استان هم که طبق معمول، فقط نظارهگر رد و بدل شدن این اصطلاحات بیمعنی شده بودند و هرجا برای نمایش در آوردن این اصطلاحات به حضورشان نیاز بود، بدون هیچ سر و صدایی حاضر شده با حضورشان بیانگر خواستهها و مطالبات بانوانی بودند که روزانه در سراسر استان با فقر، بیماری، محرومیت و معضلاتی حلناشده دست و پنجه نرم میکردند و افسوس کسی نبود صدایشان را به گوش مسئولین برساند. در واقع از همان روز اول تشکیل ستادها، با انتخاب هدفمند رییس ستاد بانوان عملا به حضور بانوان در دوران انتخابات نیاز داشتند و بعد از انتخابات به صورتی نرم و بیصدا، یکایک آنان حذف شدند تا آقایان فعال، همچنان یکهتاز مطالبات و انتصابات باشند و مانعی بر سر راهشان نباشد. البته باید گفت این حذفیات تنها به صورت کاملا نرم و بیصدا نبود، بلکه گاها شدت این حذفشدنها چنان بود که عملا به توهین و تحقیر بانوان منجر میشد و در تمام مناسباتشان هیچکدام از این بانوان که تعدادی از آنها از جیب خود مایه گذاشتند، حضور نداشته و هیچیک از زحماتشان حتی ارزش یک
تقدیرنامه نمایشی نداشت. به راحتی شهروند درجه چند محسوب شدند و نامحرم به تمام امور...
اما انتخاب زیرکانه استاندار از جانب دولت تدبیر و امید، تمام معادلات آنها را بر هم زد و هنگامیکه از همه جا ناامید شدند به فکر بیانیه دادن و اعتراض و استفاده از بانوان با توجه به جایگاه ویژهشان! افتادند، هرکس همراهشان بود خادم مردم و کردستان و هر که بر خلافشان حرفی میزد، منفعت طلب شمرده میشد. تب و تاب عجیبی بود. انگار منافعشان کاملا به خطر افتاده بود، اما کار از کار گذشته بود. مردم کردستان بدون هیچ واکنشی به این انتخاب نشان دادند که مطالبه آنان انتخاب شخصیتی استاندار نیست، و همه تنها میگفتند انشالله سبب توسعه و پیشرفت استان شود. و شاید همین سخن خردمندانه جامعه، پاسخ کوبندهای به کسانی باشد که پنج ماه منافع کردستان را فدای منافع شخصیشان کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.