نگاه ملی؛ ضرورت توسعه خوزستان
اصغریاوری.نایب رییس انجمن انبوه سازان خوزستان
همه موجودات زنده ساختار بدنی شان طوری سامان یافته که زندگی را ممکن کند. امکانات بدنی در مسیر حیات و زندگی تکامل یافته اند. داستان زندگی داستان همین تکامل ساختار تن و بدن است. در این میان انسان یک استثناست، ساختار بدنی انسان به او این امکان را می دهد چیزی بنام فرهنگ به معنای جامع کلمه داشته باشد که ساختاری برون یست. انسان تکامل یا توسعه در مسیر حیات را از این پس در درون فرهنگ ادامه می دهد، فرهنگ ذخیره گاه است و ابداع هم داخل آن رخ می دهد؛ فرهنگ ساختار و سامان فراهم کننده امکانات لازم برای احتیاجات زندگیست.خصیصه ی آن تکامل یا توسعه است ، انسان از مرحله نخستین ها تا مرحله عصر سنگی، آتش و مس و آهن و..پیش آمده است. هر مرحله ای برای خود ابزارها، یعنی تکنولوژی ، سامان اجتماعی و دانشی که توضیح دهنده ی کلیت باشد را دارا بوده است . ما بعنوان انسان ایرانی بنا به روایت تاریخ ملی خودمان این مراحل را طی کرده ایم و در عصر حاضر با تمدن جدیدی بنام تمدنِ بعد از عصر قوه ی بخار در بیرون از شاکله تمدنی خودمان برخورد نموده ایم. نخستین برخورد با مظاهر این تمدن را به صورت «حیرت» توصیف کرده ایم و حیرت نامه ای نوشتیم. به تدریج مزیت
های تمدن جدید در حوزه ابزارها و بویژه ابزارهای جنگی خود را به ما نشان داد. اگر توپ با باروت و انرژی قدیم توضیح داده می شد اما کشتی های بخار ممکن نبود با دانش و انرژی های شناخته شده قدیم ما توضیح داده شود.
به تدریج متوجه شدیم که سطح رفاه و بهداشت و تغذیه و شیوه حکمرانی، دانش اختر شناسی و شیمی و فیزیک و روابط سیاسی و قواعد حقوقی حاکم بر آن ملل که از آن پس ملل متمدن نامیده شدند بر ما مزیت و برتری دارد . توسعه برای ما فرآیندی است که ضمن حفظ مزیت های فرهنگی و تمدنی خود بتوانیم مزیت های تمدن جدید را جذب و درونی کنیم یا بعبارتی در شاکله تمدنی ما هضم شود.
اکنون ما بعنوان شهروند ایرانی از خود می پرسیم ، چگونه ممکن است چرخ های تولید راه بیافتد و از کشور مصرف کننده که تنها منابع زیرزمینی را استخراج می کند و می فروشد به تولید کننده تبدیل شویم؟ چگونه ممکن است مناسبات غیر دمکراتیک را به مناسبات دموکراتیک و شهروندی در عرصه سیاسی تبدیل کنیم؟ چگونه شهرهای خود را -معماری ، فضاهای شهری ، چشم اندازها، حوزه های عمومی و محل هنر و تفریح و آسایش- را بتوانیم از حالت بی معنا و شلخته ، از ساخت و ساز بی قواره و فکر به یک حالتی که با فکر توسعه و معنای دقیق تعالی و برداشت ما از هستی -طبیعت - انسان پیوند دارد و از آن بیرون می تراود متصل و مبدل کنیم؟ چگونه مناسبات اجتماعی خود را به حالتی تغییر دهیم که از آن قدرت و سلامت و عطر زندگی پراکنده شود؟ چگونه دوباره چراغ دانش در این سرزمین برافروخته شود و به چه نحو این دانش در خدمت جامعه و ترقی باشد و نه جلای وطن؟ چگونه طبیعت را بفهمیم و چگونه از غریبگی به اشنایی برسیم؟
من بعنوان یک انسان ایرانی در امتداد ده هزار سال تاریخ که امروز در استان خوزستان نشسته ام ، از خود می پرسم ، چگونه ایران پیر باید جوان شود و آثار شکوه بر چهره و هیبتش نمایان گردد؟چرا خوزستانِ من مانند ایالت تگزاس، داکوتا یا اوکلاهامای آمریکا که منابع نفتی سرشار و اقتصاد و صنایع نفتی دارند، نیست؟ چرا اصفهان مانند کالیفرنیا که هفتمین اقتصاد دنیاست در حالی که نفتی هم ندارد ، نیست و چرا بلوچستان ، آذربایجان کردستان ،کرمان ،گیلان و مازندران و خراسان و تهران مانند لندن یا پاریس یا توکیو و ...نیستند؟.
گاهی فکر غیر مهذب و تربیت نشده و سخت عامی و احساسی چون نمی خواهد رنج پرسیدن و جستجو و یافتن را به خود هموار کند انگشت اشاره به سمت مثلا اصفهان دراز می کند تا خود را بفریبد و وجدان خود را بیاساید که بله مثلا من هم بخاطر اینکه دانشگاهی رفته و چیزی خوانده ام دین روشنفکر ی خود را به استان ادا کردم! در حالی که هر پرسشی از علل عقب ماندگی در ایران اولا و بالذات پرسشی است ملی و با متهم یابی پلیسی نسبتی ندارد. برای اینکه هر وجب ایران به معنای دقیق و واقعی توسعه یابد لازمه اش این است که تحولی تمدنی رخ دهد و این تحول همراه باشد با دانش مناسب ، راه های صحیح ، انسان هایی با قدرت فکری و قدرت روحی و روانی قوی ، اراده هایی استوار و...
بیشتر از هر چیزی ما در خوزستان باید با این فکر مرتبط شویم ، همانطور که فکرآزادی و مشروطه کلیت مناسبات سیاسی در ایران را دگرکون کرد و در همه جا خود را نشان داد باید تحولات بعدی هم در این ابعاد رخ دهد و هر فکری فکری ملی باشد. توسعه ایران به معنای کلی یعنی توسعه کل ایران و هر وجب از ایران بطور جزیی. اما توسعه گسیخته و ناحیه ایی واقعی و جدی نیست بلکه در واقع یک آماس یا بادبادکی ناشی از یکی از امراض عقب ماندگی.
برای این منظور ما نیازمند یک مکتب هستیم که ابتدا این نگاه و فکر را بسط دهد و نیز افراد مناسبی را پرورش دهد و سپس بتواند طرح توسعه ایران را تدوین کند درون این طرح مزیت هاو امتیازات نواحی مختلف ایران و نیز موقعیت سوق الجیشی ، استراتژیک و خطرات و ...با هم دیده شود و طرح ها در یک جامعیت بهم پیوسته در همه نواحی پیاده شود. خوزستان وقتی رشد می کند و بزرگ و همه اندامهایش متناسب این تناسب و این نقش ها می شود که دقیق فهمیده و تعیین و تببین شوند.آنگاه دولتی توسعه گرا پشت گرم به یک مکتب و نیز بدنه اجتماعی حامی نیاز هست که بتواند طرح های جامع ملی را در ابعاد محلی درخوزستان پیش برده و اجرایی نماید.
همه موجودات زنده ساختار بدنی شان طوری سامان یافته که زندگی را ممکن کند. امکانات بدنی در مسیر حیات و زندگی تکامل یافته اند. داستان زندگی داستان همین تکامل ساختار تن و بدن است. در این میان انسان یک استثناست، ساختار بدنی انسان به او این امکان را می دهد چیزی بنام فرهنگ به معنای جامع کلمه داشته باشد که ساختاری برون یست. انسان تکامل یا توسعه در مسیر حیات را از این پس در درون فرهنگ ادامه می دهد، فرهنگ ذخیره گاه است و ابداع هم داخل آن رخ می دهد؛ فرهنگ ساختار و سامان فراهم کننده امکانات لازم برای احتیاجات زندگیست.خصیصه ی آن تکامل یا توسعه است ، انسان از مرحله نخستین ها تا مرحله عصر سنگی، آتش و مس و آهن و..پیش آمده است. هر مرحله ای برای خود ابزارها، یعنی تکنولوژی ، سامان اجتماعی و دانشی که توضیح دهنده ی کلیت باشد را دارا بوده است . ما بعنوان انسان ایرانی بنا به روایت تاریخ ملی خودمان این مراحل را طی کرده ایم و در عصر حاضر با تمدن جدیدی بنام تمدنِ بعد از عصر قوه ی بخار در بیرون از شاکله تمدنی خودمان برخورد نموده ایم. نخستین برخورد با مظاهر این تمدن را به صورت «حیرت» توصیف کرده ایم و حیرت نامه ای نوشتیم. به تدریج مزیت
های تمدن جدید در حوزه ابزارها و بویژه ابزارهای جنگی خود را به ما نشان داد. اگر توپ با باروت و انرژی قدیم توضیح داده می شد اما کشتی های بخار ممکن نبود با دانش و انرژی های شناخته شده قدیم ما توضیح داده شود.
به تدریج متوجه شدیم که سطح رفاه و بهداشت و تغذیه و شیوه حکمرانی، دانش اختر شناسی و شیمی و فیزیک و روابط سیاسی و قواعد حقوقی حاکم بر آن ملل که از آن پس ملل متمدن نامیده شدند بر ما مزیت و برتری دارد . توسعه برای ما فرآیندی است که ضمن حفظ مزیت های فرهنگی و تمدنی خود بتوانیم مزیت های تمدن جدید را جذب و درونی کنیم یا بعبارتی در شاکله تمدنی ما هضم شود.
اکنون ما بعنوان شهروند ایرانی از خود می پرسیم ، چگونه ممکن است چرخ های تولید راه بیافتد و از کشور مصرف کننده که تنها منابع زیرزمینی را استخراج می کند و می فروشد به تولید کننده تبدیل شویم؟ چگونه ممکن است مناسبات غیر دمکراتیک را به مناسبات دموکراتیک و شهروندی در عرصه سیاسی تبدیل کنیم؟ چگونه شهرهای خود را -معماری ، فضاهای شهری ، چشم اندازها، حوزه های عمومی و محل هنر و تفریح و آسایش- را بتوانیم از حالت بی معنا و شلخته ، از ساخت و ساز بی قواره و فکر به یک حالتی که با فکر توسعه و معنای دقیق تعالی و برداشت ما از هستی -طبیعت - انسان پیوند دارد و از آن بیرون می تراود متصل و مبدل کنیم؟ چگونه مناسبات اجتماعی خود را به حالتی تغییر دهیم که از آن قدرت و سلامت و عطر زندگی پراکنده شود؟ چگونه دوباره چراغ دانش در این سرزمین برافروخته شود و به چه نحو این دانش در خدمت جامعه و ترقی باشد و نه جلای وطن؟ چگونه طبیعت را بفهمیم و چگونه از غریبگی به اشنایی برسیم؟
من بعنوان یک انسان ایرانی در امتداد ده هزار سال تاریخ که امروز در استان خوزستان نشسته ام ، از خود می پرسم ، چگونه ایران پیر باید جوان شود و آثار شکوه بر چهره و هیبتش نمایان گردد؟چرا خوزستانِ من مانند ایالت تگزاس، داکوتا یا اوکلاهامای آمریکا که منابع نفتی سرشار و اقتصاد و صنایع نفتی دارند، نیست؟ چرا اصفهان مانند کالیفرنیا که هفتمین اقتصاد دنیاست در حالی که نفتی هم ندارد ، نیست و چرا بلوچستان ، آذربایجان کردستان ،کرمان ،گیلان و مازندران و خراسان و تهران مانند لندن یا پاریس یا توکیو و ...نیستند؟.
گاهی فکر غیر مهذب و تربیت نشده و سخت عامی و احساسی چون نمی خواهد رنج پرسیدن و جستجو و یافتن را به خود هموار کند انگشت اشاره به سمت مثلا اصفهان دراز می کند تا خود را بفریبد و وجدان خود را بیاساید که بله مثلا من هم بخاطر اینکه دانشگاهی رفته و چیزی خوانده ام دین روشنفکر ی خود را به استان ادا کردم! در حالی که هر پرسشی از علل عقب ماندگی در ایران اولا و بالذات پرسشی است ملی و با متهم یابی پلیسی نسبتی ندارد. برای اینکه هر وجب ایران به معنای دقیق و واقعی توسعه یابد لازمه اش این است که تحولی تمدنی رخ دهد و این تحول همراه باشد با دانش مناسب ، راه های صحیح ، انسان هایی با قدرت فکری و قدرت روحی و روانی قوی ، اراده هایی استوار و...
بیشتر از هر چیزی ما در خوزستان باید با این فکر مرتبط شویم ، همانطور که فکرآزادی و مشروطه کلیت مناسبات سیاسی در ایران را دگرکون کرد و در همه جا خود را نشان داد باید تحولات بعدی هم در این ابعاد رخ دهد و هر فکری فکری ملی باشد. توسعه ایران به معنای کلی یعنی توسعه کل ایران و هر وجب از ایران بطور جزیی. اما توسعه گسیخته و ناحیه ایی واقعی و جدی نیست بلکه در واقع یک آماس یا بادبادکی ناشی از یکی از امراض عقب ماندگی.
برای این منظور ما نیازمند یک مکتب هستیم که ابتدا این نگاه و فکر را بسط دهد و نیز افراد مناسبی را پرورش دهد و سپس بتواند طرح توسعه ایران را تدوین کند درون این طرح مزیت هاو امتیازات نواحی مختلف ایران و نیز موقعیت سوق الجیشی ، استراتژیک و خطرات و ...با هم دیده شود و طرح ها در یک جامعیت بهم پیوسته در همه نواحی پیاده شود. خوزستان وقتی رشد می کند و بزرگ و همه اندامهایش متناسب این تناسب و این نقش ها می شود که دقیق فهمیده و تعیین و تببین شوند.آنگاه دولتی توسعه گرا پشت گرم به یک مکتب و نیز بدنه اجتماعی حامی نیاز هست که بتواند طرح های جامع ملی را در ابعاد محلی درخوزستان پیش برده و اجرایی نماید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.