|

کولبران همانند آتش نشانان قهرمانند و شایسته تقدیر

دکتر افشین عبداللهی

هرگز کسی چنان فجیع به کشتن خود برنخاسته است
که من به زندگی نشسته ام ( ا . ش )

در تاریخ ۳۰/۱۰/۱۳۹۵ ساختمان پلاسکو دچار حریق و آتش سوزی شد که متأسفانه علیرغم از خودگذشتگی و فداکاریهای آتش نشانهای قهرمان، ساختمان پلاسکو فروریخت و تعدادی آتشونشان در زیر گرمای شدید و آوار جان باختند و به مقام شهادت رسیدند. این حادثه تلخ به سرعت در کشور پخش شد و عکس العمل فوری همگان را در حمایت و همدردی از عزیران به همراه داشت. واکنشها به این حادثه دردناک به حدی بود که بسیاری از مسئولین اجرایی کشور در همان ساعات اولیه در محل حادثه حضور یافتند و هر کدام با ارائه راهکارهای متنوع سعی در کاهش آلام و دردهای آتشنشان و حتی کسبه شدند.
عواملی همچون چگونگی وقوع این حادثه تلخ، از خودگذشتگی آتش نشانان و ضرر و زیان کسبه و بیکاری آنان، موج عظیمی از افکار عمومی و واکنش مسئولین کشوری را به همراه داشت. آتشنشانان جهت کسب روزی حلال به این شغل درآمده بودند و برای حفظ جان و مال دیگری خود را به خطر مرگ انداختند که بیش از هر چیز این حادثه را غم انگیز و قهرمانانه جلوه کرد. عامل دیگر اینکه تعدادی زیادی از کسبه پلاسکو که روزگاری کسب و کار خوب و قانع کننده ای داشتند متأسفانه بیکار شدند و زیان دیدند. با این وجود مسئولین اجرایی در این زمینه نیز کسبه را تنها نگذاشتند و با انواع حمایت بیمه ای و پیش بینی محل کار جدید و غیره سعی نمودند که به آنها کمک کنند و اعاده به وضع سابق نمایند.
در یک حادثه مشابه در تاریخ ۱۰/۱۱/۱۳۹۵ چند کولبر صبح زود در یک روز برفی و سرد زمستانی به کوه و دشت یخبندان و سرما زدند به این امید که برای خانواده¬هایشان که چشم به راهشان بودند، مانند آتشنشانان روزی حلال کسب نمایند. اما متأسفانه سرمای شدید و فشار و سنگینی بهمن به آنها امان نداد و با کمال تأسف و اندوه این عزیزان به بدترین حالت ممکن در سرما و یخبندان جان باختند به گونه ای که دل هر انسانی را به درد می آورد و چشمانش را اشکبار می کند. همچنین این حادثه به باور هر انسان متعارفی بی-شباهت به مرگ آتش نشانان در زیر آوار نیست.
باتوجه به اینکه این افراد دارای حقوق اولیه انسانی می باشند و از لحاظ مقررات شرعی محقون الدم هستند و برای کسب روزی حلالِ خانواده خود و در راه خدا قدم برداشته و جان باخته اند، از مسئولین اجرایی انتظار می رود نسبت به مرگ آنها واکنش نشان داده و در حمایت مالی از خانواده های آنها و افراد مشابه یا حل مشکلات آنها و خانواده هایشان وارد عمل شوند. مگر نه این است که جان این افراد نیز محترم است و مانند آتش نشانان باید مورد حمایت قرار گیرند. یکی در آتش و دیگری در سرما و برف جان خود را از دست میدهد. هر دو برای کسب و کار است و هردو برای حمایت از زندگی و جان دیگری اقدام می کنند؛ یکی برای خانواده و دیگری برای خانواده و هم نوع. لذا هر دو شایسته تقدیر و حمایت هستند.

مضافا کولبری نماد بیکاری افراد این منطقه و نماد رنج بشر است. این افراد که صبح یا شب از خانه بیرون میروند مانند یک آتش نشان نمیدانند که آیا زنده به خانه برمی گردند یا اینکه بر اثر بهمن و سرما و غیره جان میدهند. حتی باید گفت اوضاع یک آتش نشان از کولبران خیلی بهتر است؛ زیرا کولبر اگر به هر دلیلی فوت کند هیچ دیه ای ندارد و هیچ حقوق ماهیانه ای هم به وی پرداخت نمی شود. همچنین مشمول هیچ صندوق بیمه ای نیست تا حداقل همسر و فرزند وی بتوانند از مستمری بعد از فوت وی برخوردار شوند. اما خوشبختانه آتش نشان ماهیانه حقوق ثابت دارد. خدای نکرده اگر حین انجام وظیفه فوت کند، به اولیای دم وی دیه پرداخت می شود و بعد از فوت وی، همسر و فرزندانش می توانند از مستمری وی بهره مند شوند.
این اوضاع نابسامان کولبران و شرایط کاری و نبود هر گونه حمایت مالی از آنان، اوضاع اقتصادی کولبران و به ویژه این مناطق را نشان میدهد که ضرورت توجه هرچه بیشتر به این افراد و مناطق را نشان می دهد. چرا که اگر شرایط کاری و اقتصادی خوبی فراهم باشد هیچ انسانی خود را مجبور نمیکند که در سرما و گرما در مرزها و با این شرایط کاری و خطرناک خود را معرض خطر مرگ قرار دهد تا تکه نانی بدست آورد.

در پایان تاکید میشود این نوشته ناظر به حمایت از افرادی که قوانین کشور را نقض می کنند نیست

هرگز کسی چنان فجیع به کشتن خود برنخاسته است
که من به زندگی نشسته ام ( ا . ش )

در تاریخ ۳۰/۱۰/۱۳۹۵ ساختمان پلاسکو دچار حریق و آتش سوزی شد که متأسفانه علیرغم از خودگذشتگی و فداکاریهای آتش نشانهای قهرمان، ساختمان پلاسکو فروریخت و تعدادی آتشونشان در زیر گرمای شدید و آوار جان باختند و به مقام شهادت رسیدند. این حادثه تلخ به سرعت در کشور پخش شد و عکس العمل فوری همگان را در حمایت و همدردی از عزیران به همراه داشت. واکنشها به این حادثه دردناک به حدی بود که بسیاری از مسئولین اجرایی کشور در همان ساعات اولیه در محل حادثه حضور یافتند و هر کدام با ارائه راهکارهای متنوع سعی در کاهش آلام و دردهای آتشنشان و حتی کسبه شدند.
عواملی همچون چگونگی وقوع این حادثه تلخ، از خودگذشتگی آتش نشانان و ضرر و زیان کسبه و بیکاری آنان، موج عظیمی از افکار عمومی و واکنش مسئولین کشوری را به همراه داشت. آتشنشانان جهت کسب روزی حلال به این شغل درآمده بودند و برای حفظ جان و مال دیگری خود را به خطر مرگ انداختند که بیش از هر چیز این حادثه را غم انگیز و قهرمانانه جلوه کرد. عامل دیگر اینکه تعدادی زیادی از کسبه پلاسکو که روزگاری کسب و کار خوب و قانع کننده ای داشتند متأسفانه بیکار شدند و زیان دیدند. با این وجود مسئولین اجرایی در این زمینه نیز کسبه را تنها نگذاشتند و با انواع حمایت بیمه ای و پیش بینی محل کار جدید و غیره سعی نمودند که به آنها کمک کنند و اعاده به وضع سابق نمایند.
در یک حادثه مشابه در تاریخ ۱۰/۱۱/۱۳۹۵ چند کولبر صبح زود در یک روز برفی و سرد زمستانی به کوه و دشت یخبندان و سرما زدند به این امید که برای خانواده¬هایشان که چشم به راهشان بودند، مانند آتشنشانان روزی حلال کسب نمایند. اما متأسفانه سرمای شدید و فشار و سنگینی بهمن به آنها امان نداد و با کمال تأسف و اندوه این عزیزان به بدترین حالت ممکن در سرما و یخبندان جان باختند به گونه ای که دل هر انسانی را به درد می آورد و چشمانش را اشکبار می کند. همچنین این حادثه به باور هر انسان متعارفی بی-شباهت به مرگ آتش نشانان در زیر آوار نیست.
باتوجه به اینکه این افراد دارای حقوق اولیه انسانی می باشند و از لحاظ مقررات شرعی محقون الدم هستند و برای کسب روزی حلالِ خانواده خود و در راه خدا قدم برداشته و جان باخته اند، از مسئولین اجرایی انتظار می رود نسبت به مرگ آنها واکنش نشان داده و در حمایت مالی از خانواده های آنها و افراد مشابه یا حل مشکلات آنها و خانواده هایشان وارد عمل شوند. مگر نه این است که جان این افراد نیز محترم است و مانند آتش نشانان باید مورد حمایت قرار گیرند. یکی در آتش و دیگری در سرما و برف جان خود را از دست میدهد. هر دو برای کسب و کار است و هردو برای حمایت از زندگی و جان دیگری اقدام می کنند؛ یکی برای خانواده و دیگری برای خانواده و هم نوع. لذا هر دو شایسته تقدیر و حمایت هستند.

مضافا کولبری نماد بیکاری افراد این منطقه و نماد رنج بشر است. این افراد که صبح یا شب از خانه بیرون میروند مانند یک آتش نشان نمیدانند که آیا زنده به خانه برمی گردند یا اینکه بر اثر بهمن و سرما و غیره جان میدهند. حتی باید گفت اوضاع یک آتش نشان از کولبران خیلی بهتر است؛ زیرا کولبر اگر به هر دلیلی فوت کند هیچ دیه ای ندارد و هیچ حقوق ماهیانه ای هم به وی پرداخت نمی شود. همچنین مشمول هیچ صندوق بیمه ای نیست تا حداقل همسر و فرزند وی بتوانند از مستمری بعد از فوت وی برخوردار شوند. اما خوشبختانه آتش نشان ماهیانه حقوق ثابت دارد. خدای نکرده اگر حین انجام وظیفه فوت کند، به اولیای دم وی دیه پرداخت می شود و بعد از فوت وی، همسر و فرزندانش می توانند از مستمری وی بهره مند شوند.
این اوضاع نابسامان کولبران و شرایط کاری و نبود هر گونه حمایت مالی از آنان، اوضاع اقتصادی کولبران و به ویژه این مناطق را نشان میدهد که ضرورت توجه هرچه بیشتر به این افراد و مناطق را نشان می دهد. چرا که اگر شرایط کاری و اقتصادی خوبی فراهم باشد هیچ انسانی خود را مجبور نمیکند که در سرما و گرما در مرزها و با این شرایط کاری و خطرناک خود را معرض خطر مرگ قرار دهد تا تکه نانی بدست آورد.

در پایان تاکید میشود این نوشته ناظر به حمایت از افرادی که قوانین کشور را نقض می کنند نیست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.