برازجان در آخرین روز انقلاب
مسعود آتشی
در روز ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷، انقلاب اسلامی در تهران و سایرشهرهای بزرگ ایران پیروز شده بود ولی در برازجان نیروهای ژاندارمری به فرماندهی سروان «اردشیر کاظمی» و شهربانی به ریاست سروان «عبدالعلی اسلامی» همچنان مقاومت میکردند و منتظر دستور از مافوق خود بودند
به همین علت، کارِ انقلاب در شهر برازجان به روز ۲۳بهمنماه کشیده شد که مصادف با مراسم چهلم شهید ناصر دانشگر شده بود.
در این روز مردم برازجان، راهپیمایی خود را از چهارراه شریعتی شروع و از مسیر خیابان ۲۵ شهریور که بعدها به خیابان امام معروف شد، ادامه دادند تا این که به کویر امیرالمومنین «روبروی بانک سپه فعلی» رسیدند.
در همین مکان بین انقلابیون، بر سر انتخاب مسیرحرکت اختلاف نظر به وجود آمد. گروهی با همراهی آیتالله طاهری و حاجماشااله کازرونی از مسیر علیآباد و کارخانه یخسازی کمارجی به سمت آرامگاه رفتند تا در مراسم چهلم شهید دانشگر شرکت نمایند. گروهی دیگر به طرف «دژ» حرکت نمودند و این چنین بود که جمعیت، به دو دسته تقسیم گردید.
به نظر میرسد که این اختلاف رای، اولین انشقاق جدی بین نیروهای انقلابی باشد. آیتالله طاهری که از مدتها قبل با سران برخی طوایف برازجان هماهنگیهای لازم را انجام داده و تعدادی از جوانان مسلح را در اختیار داشت، بعد از شرکت در اربعین شهید دانشگر به سمت میدان شهرداری آمد و به جمعیت ملحق گردید.
به دستور ایشان در همان روز گروههای مسلح، به سه دسته تقسیم شدند. تعدادی بر بام آموزش و پرورش قدیم رفتند و تعدادی دیگر خود را بر پشت بام اداره دارایی رساندند و دسته سوم در بلندای ساختمانی دو طبقه در پشت ژاندارمری، جایی که نانوایی گودرزی بود، سنگر گرفتند .و از طرف مقابل نیروهای شهربانی در برجهای دژ مستقر شدند و پرسنل اسلحه بهدست ژاندارمری هم از داخل ساختمان مقاومت میکردند.
در آن روز فضای شهر بهخصوص اطراف میدان شهرداری که بعدها به شهید چمران تغییر نام یافت، بسیار ملتهب و آبستن حوادثی خونبار شده بود.
تا قبل از ظهر اتفاق خاصی رخ نداد. اما از ساعت سه بعدازظهر، صدای تیراندازیهای جدی بین افراد مسلح شنیده شد که بیشتر این تیر اندازیها بهصورت هوایی و به منظور ایجاد رعب و وحشت شلیک میگردید.
با شنیدن صدای سفیر گلولهها، جمعیت از اطراف دژ و ژاندارمری پراکنده شدند و به خیابانها و کوچهها اطراف پناه بردند.
عقربۀ ساعت شمار هنوز ساعت پنج بعدازظهر را نشان نداده بود که مردم وارد ژاندارمری شدند و عملا این پاسگاه دولتی سقوط کرد.
دو ساعت بعد از سقوط ژاندارمری در هنگامی که پاسی از اذان مغرب گذشته بود، درب چوبین و ضخیم شهربانی هم به روی جمعیت گشوده شد.
مردم، شادمان از این پیروزی، وارد این دو سنگر دولتی شدند .
۲۳ بهمنماه سال ۱۳۵۷ روز خونینی برای مردم برازجان بود. در آن روز آقای «عباس سلیمیفرد» و خانم «سلمی حدادی» شهید شدند و چهارده نفر دیگر هم زخمی گردیدند.
شهدای روز پیروزیِ در برازجان
انقلابیون برازجان برای تسخیر ژاندارمری و شهربانی در روز ۲۳بهمنماه سال ۱۳۵۷ در چند مکان سنگرگرفتند.
درگیریهای جدی بین مبارزان انقلابی و نیروهای دولتی در عصر همان روز شدت گرفت. با شلیک اولین گلولهها، جمعیت حاضر در میدان جلوی دژ، متفرق و در کوچهها و خیابانهای اطراف پناه گرفتند.
در همان روز من «مسعود آتشی» شانزده ساله بودم و در آن فضای رعب و وحشت به اتفاق تعداد زیادی از جوانان به سمت کافۀ «علیبابا» جایی که اکنون عکاسی آرام است فرار کردیم. به هنگام عبور از وسط میدان ِجلو دژ که به فلکه شهرداری معروف بود شاهد بارش بی امان گلولهها شدیم. صدای رعد آسای تیرهای آتشین، دلهرهای عجیب به پا کرده بود.همگی در حال فرار و سبقت از یکدیگر بودیم که دیدم یکی از جوانان همراه، خودش را در لابهلای درختهای شمشاد میدان مخفی نمود و طولی نکشید که فلکه شهرداری خالی از جمعیت گردید و مغازههای نیمه باز آن سوی میدان مخفیگاه جوانان فراری شده بود.
من از درون پناهگاه، جوانی را دیدم که در وسط میدان مجروح شده و در میان ساز تفنگها مشغول رقص شهادت گردیده بود.
در آن روز دو نفر شهید شدند و چهارده نفر زخمهای عمیق را بر جسم و جان خود خریدند تا گروهان ژاندارمری و دژ مغرور که مقر شهربانی بود سقوط نمایند و انقلاب پیروز شود.
فردای آن روز در مراسم تشییع جنازه شهیدان واقعۀ خونین روز ۲۳ بهمن شرکت کردم تا آخرین وداع با شهیدی که شهادتش را نظارهگر بودهام داشته باشم. آن جوان شهید «عباس سلیمیفرد» نام داشت.
در آن روز، همزمان با شهید سلیمیفرد که در میدان جلوی دژ در حال آسمانی شدن بود کمی دورتر، خانمی به نام «سلمی حدادی» فرزند عبدی مشهور به «عودو کولی» هم به شهادت میرسد.
کولیهای برازجان معمولا در حاشیه شهر و در حد فاصل ادارۀ دخانیات تا میدان ورزشی آزاد و روبهروی «پمپ بنزین سابق» در چادر زندگی میکردند.
در همان روز «سلمیحدادی» در خیمۀ خود نشسته بود که تیری سرگردان سر او را شکافت تا نامش برای همیشه در تاریخ انقلاب به عنوان ششمین شهید انقلاب شهرستان دشتستان ثبت گردد.هر چند شهید سلیمیفرد رخت دامادی نپوشیده بود و مادر او داغِ فراقِ جوانِ ناکامش را برای همیشه بر قلب صنوبریاش به یادگار داشت ولی شهیده سلمی حدادی، مادر بود آن هم مادر دو دختر و دو پسر که با رفتنش غصۀ هجران بر دل ريشِ فرزندانش فکند.
یادشان گرامی و روحشان قرین شادي باد. برای شادی روح تمام شهدا به ویژه شهیدان دوران انقلاب اسلامی دشتستان: سلیمان شریفی، سید محمدباقر موسوی، عباس مشایخ، ناصر دانشگر، عباسقلی سلیمیفرد و سلمی حدادی صلوات میفرستیم بر محمد و آل محمد.
در روز ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷، انقلاب اسلامی در تهران و سایرشهرهای بزرگ ایران پیروز شده بود ولی در برازجان نیروهای ژاندارمری به فرماندهی سروان «اردشیر کاظمی» و شهربانی به ریاست سروان «عبدالعلی اسلامی» همچنان مقاومت میکردند و منتظر دستور از مافوق خود بودند
به همین علت، کارِ انقلاب در شهر برازجان به روز ۲۳بهمنماه کشیده شد که مصادف با مراسم چهلم شهید ناصر دانشگر شده بود.
در این روز مردم برازجان، راهپیمایی خود را از چهارراه شریعتی شروع و از مسیر خیابان ۲۵ شهریور که بعدها به خیابان امام معروف شد، ادامه دادند تا این که به کویر امیرالمومنین «روبروی بانک سپه فعلی» رسیدند.
در همین مکان بین انقلابیون، بر سر انتخاب مسیرحرکت اختلاف نظر به وجود آمد. گروهی با همراهی آیتالله طاهری و حاجماشااله کازرونی از مسیر علیآباد و کارخانه یخسازی کمارجی به سمت آرامگاه رفتند تا در مراسم چهلم شهید دانشگر شرکت نمایند. گروهی دیگر به طرف «دژ» حرکت نمودند و این چنین بود که جمعیت، به دو دسته تقسیم گردید.
به نظر میرسد که این اختلاف رای، اولین انشقاق جدی بین نیروهای انقلابی باشد. آیتالله طاهری که از مدتها قبل با سران برخی طوایف برازجان هماهنگیهای لازم را انجام داده و تعدادی از جوانان مسلح را در اختیار داشت، بعد از شرکت در اربعین شهید دانشگر به سمت میدان شهرداری آمد و به جمعیت ملحق گردید.
به دستور ایشان در همان روز گروههای مسلح، به سه دسته تقسیم شدند. تعدادی بر بام آموزش و پرورش قدیم رفتند و تعدادی دیگر خود را بر پشت بام اداره دارایی رساندند و دسته سوم در بلندای ساختمانی دو طبقه در پشت ژاندارمری، جایی که نانوایی گودرزی بود، سنگر گرفتند .و از طرف مقابل نیروهای شهربانی در برجهای دژ مستقر شدند و پرسنل اسلحه بهدست ژاندارمری هم از داخل ساختمان مقاومت میکردند.
در آن روز فضای شهر بهخصوص اطراف میدان شهرداری که بعدها به شهید چمران تغییر نام یافت، بسیار ملتهب و آبستن حوادثی خونبار شده بود.
تا قبل از ظهر اتفاق خاصی رخ نداد. اما از ساعت سه بعدازظهر، صدای تیراندازیهای جدی بین افراد مسلح شنیده شد که بیشتر این تیر اندازیها بهصورت هوایی و به منظور ایجاد رعب و وحشت شلیک میگردید.
با شنیدن صدای سفیر گلولهها، جمعیت از اطراف دژ و ژاندارمری پراکنده شدند و به خیابانها و کوچهها اطراف پناه بردند.
عقربۀ ساعت شمار هنوز ساعت پنج بعدازظهر را نشان نداده بود که مردم وارد ژاندارمری شدند و عملا این پاسگاه دولتی سقوط کرد.
دو ساعت بعد از سقوط ژاندارمری در هنگامی که پاسی از اذان مغرب گذشته بود، درب چوبین و ضخیم شهربانی هم به روی جمعیت گشوده شد.
مردم، شادمان از این پیروزی، وارد این دو سنگر دولتی شدند .
۲۳ بهمنماه سال ۱۳۵۷ روز خونینی برای مردم برازجان بود. در آن روز آقای «عباس سلیمیفرد» و خانم «سلمی حدادی» شهید شدند و چهارده نفر دیگر هم زخمی گردیدند.
شهدای روز پیروزیِ در برازجان
انقلابیون برازجان برای تسخیر ژاندارمری و شهربانی در روز ۲۳بهمنماه سال ۱۳۵۷ در چند مکان سنگرگرفتند.
درگیریهای جدی بین مبارزان انقلابی و نیروهای دولتی در عصر همان روز شدت گرفت. با شلیک اولین گلولهها، جمعیت حاضر در میدان جلوی دژ، متفرق و در کوچهها و خیابانهای اطراف پناه گرفتند.
در همان روز من «مسعود آتشی» شانزده ساله بودم و در آن فضای رعب و وحشت به اتفاق تعداد زیادی از جوانان به سمت کافۀ «علیبابا» جایی که اکنون عکاسی آرام است فرار کردیم. به هنگام عبور از وسط میدان ِجلو دژ که به فلکه شهرداری معروف بود شاهد بارش بی امان گلولهها شدیم. صدای رعد آسای تیرهای آتشین، دلهرهای عجیب به پا کرده بود.همگی در حال فرار و سبقت از یکدیگر بودیم که دیدم یکی از جوانان همراه، خودش را در لابهلای درختهای شمشاد میدان مخفی نمود و طولی نکشید که فلکه شهرداری خالی از جمعیت گردید و مغازههای نیمه باز آن سوی میدان مخفیگاه جوانان فراری شده بود.
من از درون پناهگاه، جوانی را دیدم که در وسط میدان مجروح شده و در میان ساز تفنگها مشغول رقص شهادت گردیده بود.
در آن روز دو نفر شهید شدند و چهارده نفر زخمهای عمیق را بر جسم و جان خود خریدند تا گروهان ژاندارمری و دژ مغرور که مقر شهربانی بود سقوط نمایند و انقلاب پیروز شود.
فردای آن روز در مراسم تشییع جنازه شهیدان واقعۀ خونین روز ۲۳ بهمن شرکت کردم تا آخرین وداع با شهیدی که شهادتش را نظارهگر بودهام داشته باشم. آن جوان شهید «عباس سلیمیفرد» نام داشت.
در آن روز، همزمان با شهید سلیمیفرد که در میدان جلوی دژ در حال آسمانی شدن بود کمی دورتر، خانمی به نام «سلمی حدادی» فرزند عبدی مشهور به «عودو کولی» هم به شهادت میرسد.
کولیهای برازجان معمولا در حاشیه شهر و در حد فاصل ادارۀ دخانیات تا میدان ورزشی آزاد و روبهروی «پمپ بنزین سابق» در چادر زندگی میکردند.
در همان روز «سلمیحدادی» در خیمۀ خود نشسته بود که تیری سرگردان سر او را شکافت تا نامش برای همیشه در تاریخ انقلاب به عنوان ششمین شهید انقلاب شهرستان دشتستان ثبت گردد.هر چند شهید سلیمیفرد رخت دامادی نپوشیده بود و مادر او داغِ فراقِ جوانِ ناکامش را برای همیشه بر قلب صنوبریاش به یادگار داشت ولی شهیده سلمی حدادی، مادر بود آن هم مادر دو دختر و دو پسر که با رفتنش غصۀ هجران بر دل ريشِ فرزندانش فکند.
یادشان گرامی و روحشان قرین شادي باد. برای شادی روح تمام شهدا به ویژه شهیدان دوران انقلاب اسلامی دشتستان: سلیمان شریفی، سید محمدباقر موسوی، عباس مشایخ، ناصر دانشگر، عباسقلی سلیمیفرد و سلمی حدادی صلوات میفرستیم بر محمد و آل محمد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.