سالن های ورزشی از مزایده تا واقعیت
طاهر خداجو
از زمانی که دولت طرح مزایده ورزشی را برای قشر ورزشکار و هیئت های ورزشی به اجرا گذاشته است ،کم و بیش شاهد مزایده و یا واگذاریهای غیر کارشناسانه ای از سوی بعضی از مدیران و یا حتی هیئت ها هستیم که جا دارد اشاره ای به آن داشته باشیم
در واگذاری اختیاری سالن های ورزشی به هیئت ها،قانون مقرر شده که هیئت ها باید سالن در اختیار داشته باشند که به باور عمومی بایستی با توپ تور سر و کار داشته باشند، البته این شامل سالن های اختصاصی که به ورزش خاصی تعلق دارند، نمی شود همانند خانه کشتی، خانه ژیمناستیک و غیره،
بحث بر سر واگذاری و یا مزایده سالن ها زیاد است زیرا قانون صراحتا مزایده ها را برای درآمد زایی ادارات کل و شهرستانها در نظر گرفته است و از این درآمد کمک به هیئت های کم درآمد و ضعیف را پیش بینی نموده است، مزایده صرفا کار خوبی است اما تعامل بین مدیر سالن و هیئت های ورزشی می تواند گره از مشکلات ورزشی بردارد و این میسر نخواهد شد جز با برنامه ریزی های درست و اصولی و شناخت واقعیت های ورزش شهرستان .
عدم پرداخت کمکهای مالی به هیئت ها و تیم ها بار سنگین آنرا بر دوش ورزشکاران و مربیان گذاشته است،چه بسیار از مربیانی که شخصا هزینه اعزام تیم ها و ورزشکاران را بر عهده می گیرند و این بر خلاف خط مشی گسترش ورزش برای عموم افراد جامعه است زیرا به عینه شاهدیم که واگذاری سالن ها از سوی مدیریت ورزش شهرستان تنها به خواست شخصی به افراد و هیئت های خاصی واگذار می شود که نه تنها مشکلات را حل نخواهد کرد بلکه روز به روز به تنش بیشتر می انجامد
در اختیار نگذاشتن سالن به هیئت های توپ و تور همچون فوتبال و بسکتبال و واگذاری سالن ها به هیئت هایی همچون دومیدانی ، بدمینتون، همگانی،رزمی،و غیره در شهرستان نه تنها به پیشرفت ورزش کمکی نخواهد کرد بلکه باعث پسرفت ورزشهای دیگر می گردد، به جرات می توان گفت هیئت هایی همچون دومیدانی و بدمینتون که حتی ده ورزشکار به مسابقات استانی یا کشوری اعزام نکرده اند خود گناه بزرگی است که باید برای آن چاره ای اندیشید ،و این در حالی است که طی یکسال گذشته نه تنها در جذب ورزشکار موفق نبوده اند بلکه باعث پسرفت بسیاری از ورزشهای دیگر نیز گشته اند .
مزایده صرفا کار درستی است اما به شرطی که نظارت درستی بر آن متصور باشد و درآمد آن نیز در اختیار شهرستان و از این درآمد حاصل شده که نمی تواند کم هم باشد می توان به هیئت های ضعیف و کم درآمد کمک مالی یا تجهیزاتی نمود، و اگر هم مزایده ای برگزار نشود این سالن ها طبق نیاز و قانونی که برای آن تعریف شده است باید به ورزشهای توپی و توری واگذار گردد و همین هیئت ها نیز می توانند کمک حال هیئت های ضعیف و کم درآمد گردند،
برای برنامه ریزی و سیاست گذاری های یک منطقه نمی توان بدون در نظر گرفتن بافت فرهنگی و اجتماعی آن منطقه و مردمانشان در خصوص موفقیت ان تصمیم خاصی گرفت،زیرا روحیات،تعلقات و تفکرات خانواده ها و افراد در همه مناطق کشور یکسان نیست و نمی تواند باشد
از زمانی که دولت طرح مزایده ورزشی را برای قشر ورزشکار و هیئت های ورزشی به اجرا گذاشته است ،کم و بیش شاهد مزایده و یا واگذاریهای غیر کارشناسانه ای از سوی بعضی از مدیران و یا حتی هیئت ها هستیم که جا دارد اشاره ای به آن داشته باشیم
در واگذاری اختیاری سالن های ورزشی به هیئت ها،قانون مقرر شده که هیئت ها باید سالن در اختیار داشته باشند که به باور عمومی بایستی با توپ تور سر و کار داشته باشند، البته این شامل سالن های اختصاصی که به ورزش خاصی تعلق دارند، نمی شود همانند خانه کشتی، خانه ژیمناستیک و غیره،
بحث بر سر واگذاری و یا مزایده سالن ها زیاد است زیرا قانون صراحتا مزایده ها را برای درآمد زایی ادارات کل و شهرستانها در نظر گرفته است و از این درآمد کمک به هیئت های کم درآمد و ضعیف را پیش بینی نموده است، مزایده صرفا کار خوبی است اما تعامل بین مدیر سالن و هیئت های ورزشی می تواند گره از مشکلات ورزشی بردارد و این میسر نخواهد شد جز با برنامه ریزی های درست و اصولی و شناخت واقعیت های ورزش شهرستان .
عدم پرداخت کمکهای مالی به هیئت ها و تیم ها بار سنگین آنرا بر دوش ورزشکاران و مربیان گذاشته است،چه بسیار از مربیانی که شخصا هزینه اعزام تیم ها و ورزشکاران را بر عهده می گیرند و این بر خلاف خط مشی گسترش ورزش برای عموم افراد جامعه است زیرا به عینه شاهدیم که واگذاری سالن ها از سوی مدیریت ورزش شهرستان تنها به خواست شخصی به افراد و هیئت های خاصی واگذار می شود که نه تنها مشکلات را حل نخواهد کرد بلکه روز به روز به تنش بیشتر می انجامد
در اختیار نگذاشتن سالن به هیئت های توپ و تور همچون فوتبال و بسکتبال و واگذاری سالن ها به هیئت هایی همچون دومیدانی ، بدمینتون، همگانی،رزمی،و غیره در شهرستان نه تنها به پیشرفت ورزش کمکی نخواهد کرد بلکه باعث پسرفت ورزشهای دیگر می گردد، به جرات می توان گفت هیئت هایی همچون دومیدانی و بدمینتون که حتی ده ورزشکار به مسابقات استانی یا کشوری اعزام نکرده اند خود گناه بزرگی است که باید برای آن چاره ای اندیشید ،و این در حالی است که طی یکسال گذشته نه تنها در جذب ورزشکار موفق نبوده اند بلکه باعث پسرفت بسیاری از ورزشهای دیگر نیز گشته اند .
مزایده صرفا کار درستی است اما به شرطی که نظارت درستی بر آن متصور باشد و درآمد آن نیز در اختیار شهرستان و از این درآمد حاصل شده که نمی تواند کم هم باشد می توان به هیئت های ضعیف و کم درآمد کمک مالی یا تجهیزاتی نمود، و اگر هم مزایده ای برگزار نشود این سالن ها طبق نیاز و قانونی که برای آن تعریف شده است باید به ورزشهای توپی و توری واگذار گردد و همین هیئت ها نیز می توانند کمک حال هیئت های ضعیف و کم درآمد گردند،
برای برنامه ریزی و سیاست گذاری های یک منطقه نمی توان بدون در نظر گرفتن بافت فرهنگی و اجتماعی آن منطقه و مردمانشان در خصوص موفقیت ان تصمیم خاصی گرفت،زیرا روحیات،تعلقات و تفکرات خانواده ها و افراد در همه مناطق کشور یکسان نیست و نمی تواند باشد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.