|

سناریوی تخریب حزب اعتدال وتوسعه و هاشمی رفسنجانی

اعتدال و توسعه - به موازات نشست های سالانه حزب اعتدال و توسعه که در هفته های اخیر کلید خورده است ، کسانی که سالها تحت پوشش تشکلهای شبه حزبی، مانع شکل گرفتن احزاب واقعی شده اند و ظاهرا خود را دلسوز مردم مستضعف می دانند، نیز وارد میدان شدند تا این حزب را نیز به سرنوشت سایر احزاب رقیب گرفتار و از گردونه رقابت‌های انتخاباتی حذف نمایند. پس از نشست حزب اعتدال و توسعه که 18 اردیبهشت ماه جاری در کرمانشاه بر گزار شد، یکی از شبکه های خبری وابسته به جناح راست سنتی که دلواپس پا گرفتن حزب اعتدال شده است، به نقل از شبکه مشابه دیگری ، گزارشی را با عنوان « از نهار 35 میلیونی در هتل جمشید، تا الگو گیری از حزب توده» منتشر کرد که پرداختن به محتوای آن خالی از لطف نیست.
گزارش به قدری خام و نپخته تهیه شده که مخاطب اهل اندیشه از همان نخستین جمله در می یابد که مطلب از روی بغض و عداوتی کینه توزانه و توسط فردی کم تجربه که فاقد بینش سیاسی و اقتصادی کافی است تهیه شده و قصد نویسنده ، زدن تیشه به ریشه حزب اعتدال و آیت ا... هاشمی رفسنجانی است. در جمله نخست می خوانیم« در سالهای افول حزب کارگزاران و در روزهایی که هاشمی رفسنجانی در سیبل انتقادات و تخریب های دوّم خردادی ها قرار داشت ، برخی از نزدیکان تفکر کارگزاران با رجوع به هاشمی رفسنجانی تشکیل یک حزب جدید را پایه گذاری کردند. حزبی که حلقه اولیه آن از همان کارگزارانی ها یی که به ورشکستگی نزدیک می شدند تشکیل شده و فاطمه هاشمی نیز در میان نفرات اولیه آن پدر را نمایندگی می کرد»
از این جمله کاملا مستفاد می شود که هدف نوشته سیبل قرار دادن هاشمی رفسنجانی و نشانه روی به سوی وی است. این نکته بر اهل سیاست پوشیده نیست که دوّم خرداد از دل دولت هاشمی بیرون آمد و کسانی که در آن روزها برای جلب نظر توده مردم و نشستن بر کرسی ریاست جمهوری، نقد عملکرد دولت سازندگی و تخریب چهره هاشمی را در برنامه کاری خود قرار دادند و از این سیاست طرفی نبستند همان جناحی بود که امروز تخریب دولت روحانی را در سرلوحه تبلیغات خود دارد. استفاده از واژه «‌سیبل» به روشنی تخصص و شیوه برخورد گزارشگر را با رقبای سیاسی جناح راست آشکار می کند.
اگر اساسا بپذیریم که این گمان گزارشگردرست است و طرفداران سیاست های دولت سازندگی و کسانی که دل در گرو توسعه کشور دارند و مخالف تفریط و افراط هستند ، به دلیل نیاز و شرایط جامعه ، حزب دیگری را بر پایه و اساس مرام اعتدال تشکیل داده باشند .کجای این کار ایراد دارد؟ مگر نه اینکه جناح راست سنتی در هر دوره از انتخابات با انواع نام ها و تشکلهای جدید وارد عرصه انتخابات می شود و این بت عیار برای جلب نظر عوام هر روز به رنگی در می آید؟ اگر بخواهیم نام این تشکلها را بیاوریم از صد عنوان هم می گذرد. جناب تخریبگر در ادامه مطلب ، برای گرفتن ماهی، آب را گل آلود کرده و می نویسد :« با این تخریب‌ها هاشمی به سمت کمک کردن به تشکیل اعتدال و توسعه رفت و اعلام کرد که باید معتدلین هر دوجناح به این موضوع کمک کنند. امّا واقعیت این بود که پوستین اعتدال بر تن کارگزارانی ها کمی گشاد به نظر می رسید. چرا که نگاه به بیرون برای توسعه اقتصادی و له شدن اقشار ضعیف زیر چرخ تفکرات لیبرال با شعار اعتدال جور در نمی آمد. به دلیل همین همزادی اعتدال و توسعه با کارگزاران بود که بعد از حوادث فتنه 88 و تقریبا تعطیل شدن حزب کارگزاران ، اعتدال و توسعه نیز بیش از پیش منزوی شد.»
این تحلیل علاوه بر اینکه کاملا دور از حقیقت است، تضاد هم در جملات آن موج می زند. مستندات موجود نشان می دهد که آیت ا.. هاشمی رفسنجانی و احزاب اعتدال و توسعه و کارگزاران در روزها وهفته های پیش و پس از وقایع سال 88 ، مخالفت خود را به اشکال مختلف با افراط گرایان هر دو سوی جریان که به وقایع اسفباری منجر شد ابراز داشته اند. بعلاوه آنچه پیش آمد دقیقا با خاستگاه آقای هاشمی رفسنجانی و مشی اعتدال و توسعه منافات داشت. گزارشگر نیز به صورت ضمنی کتمان نمی کند که هدف آقای هاشمی رفسنجانی ترویج اعتدال و تدبیر بوده است .
پس چگونه می توان وی را منتقد عاملین آن افراط گری ها ندانست؟
در ادامه مطلب آمده است که با پیروزی آقای روحانی در انتخابات 92 ، حزب اعتدال و توسعه عرصه را مناسب دید که در قامت یک حزب دولتی خود را باز سازی کند. این برداشت نویسنده هم کاملا با مشی و سیاست حزب اعتدال و توسعه در تضاد است و نشان از بی اطلاعی وی دارد. بنیان گذاران حزب اعتدال و توسعه از همان روزهای نخست تاسیس بر این باور بودند که در صورت رسیدن به جایگاه یک حزب فراگیر و حتی در دست گرفتن ارکان قوه مجریه از دولتی شدن حزب جلوگیری کنند. زیرا تجربه احزاب در ایران و به ویژه حزب جمهوری اسلامی و احزاب دیگر پس از انقلاب را در منظر چشم داشتند و می دانستند و می‌دانند که یک حزب دولتی یا متکی به دولت، با دولت منتخب می آید و در پی رفتن آن دولت از عرصه سیاسی و اجتماعی کشور ناپدید می شود.
به همین دلیل با وجود اینکه حزب اعتدال و توسعه یک حزب نخبه گراست و اکثراعضای آن افراد تحصیلکرده ، اهل اندیشه و با تجربه ای هستند که تمایل به ابراز نظر دارند ، ولی حزب بر اساس سیاست خود در هیچ استانی حتی یک نشست برای مشاوره دادن به دولت نداشته و استانداران از جمله استاندار استان سیستان و بلوچستان به عنوان نمایندگان عالی دولت با کارشناسان اقتصادی ،اجتماعی، سیاسی و اساتید دانشگاه ها، فارغ از اینکه به چه جناحی وابسته هستند ، جلسات مشورتی می گذارند و در این جلسات گاهی اعضای حزب اعتدال و توسعه و کارگزاران نیز حضور دارند. جالب است که برخلاف آنچه در این گزارش تخریبی آمده است، در همایش های استانی حزب اعتدال و توسعه ، نه تنها کسی کارمندان ادارات را به صف نمی کند، بلکه تلاشی هم برای حضور مدیران و کارکنان دولتی صورت نمی گیرد. نکته قابل توجه دیگر اینکه تعداد اعضا ی کارگزاران و عدالت و توسعه در ارکان دولت در سرتاسر کشور ، حتی اگر دکتر روحانی را هم عضو اعتدال فرض کنیم از تعداد انگشتان دودست تجاوز نمی کند. از این تعداد چند تن از آنان هم جزو شخصیت های ملّی محسوب شده و عضویت آنها در حزب در اولویت بعدی قرار دارد. این افراد ممکن است در جلسات سالیانه حزب هم فرصت حضور نیابند. آیا با این شرایط، دولت حزبی یا حزب اعتدال و توسعه و کارگزاران دولتی هستند؟
گزارشگر در پارا گرافی زیر عنوان« از اعتقاد به له شدن مردم زیر چرخ توسعه تا الگو گرفتن از حزب توده» با تاکید بر اینکه همایش کرمانشاه پشت درهای بسته برگزار شد! می نویسد؛ یکی از میهمانان تهرانی به خبرنگار ما گفته است : یکی از مسوولین حزب در کشور که روز جمعه به کرمانشاه آمده بود الگوی حزب اعتدال و توسعه را حزب توده اعلام کرد!
« این منبع آگاه که اصرار داشت نامش فاش نشود تصریح کرد: این مسوول یکی از شاخه های حزب، در این جلسه تاکید داشت که باید مانند حزب توده در دور افتاده ترین نقاط نیز یار گیری کرد و شاخه تشکیل داد.»
نگاهی گذار به این ادعا، مونتاژ بودن آنرا نشان می دهد، حتی اگر زیرش مارک «ساخت چین» هم نخورده باشد. جوانان دهه چهل خورشیدی که آن فضای بعد از جنگ جهانی دوّم را شنیده و سالهای پر تنش جنگ سرد را به عینه دیده اند ، با این نثر گزارشگر که بوی تبلیغات و تخریبات توده ای از آن به مشام می رسد، آشنا هستند. آن روزها ، اعضای حزب توده برای اینکه بگویند چقدر در جامعه ایران نفوذ دارند ، به هرآدم اهل فکری که می رسیدند، می گفتند که او هم توده ای است. افراد اهل سیاست و تاسیس کنندگان حزباعتدال و توسعه مانند هر ایرانی آگاه دیگر ، حزب توده و سرنوشت آن را می دانند. این حزب ساخته و پرداخته سران اتحاد جماهیر شوروی سابق و چپ های هوادار آن در ایران بود و به دلیل شرایط تاریخی آن دوران از سویی توانست نظر بخشی از تحصیل کردگان مخالف رژیم سلطنتی را به خود جلب کند و از سوی دیگر با کوبیدن بر طبل مخالفت با سرمایه داری و به کاربردن جملاتی مانند « له کردن کارگران زیر چرخ توسعه!» گروهی از کارگرانی را که تازه از جامعه روستایی به شهرهای بزرگ آمده بودند به حزب جلب نماید. از طرفی با نفوذ در ارتش شاهنشاهی برای خود در بین نظامیان هم پایگاهی ساخته بود. نسل تحصیلکرده و دانشگاهی امروز ایران از آنچه در طی بیش از نیم قرن، چپ های طرفدار شوروی بر سر مردم بلوک شرق آورد به خوبی آگاه شده‌اند. امروز دیگر فقر همراه با استبداد و استعمار توده ها در این کشورها بر کسی پوشیده نیست. بعد از سیاست دیپلماسی پینگ پنگ در دوره ریاست جمهوری نیکسون در آمریکا و باز شدن درهای بسته چین به روی خبرنگاران ودیدن فقر و عقب ماندگی وحشتناک مردم در دوره مائو ، دیدن سرنوشت مردم روسیه و کشورهای وابسته به آن پس از فروپاشی اتحاد جماهیرشوروی و همین چند روز پیش، دیدن ماشینهایی که نیم قرن از تولیدشان گذشته بود در خیابانهای کوبا به هنگام دیدار برادر فیدل کاسترو از آمریکا و باز شدن یخ روابط سیاسی بین این کشور با غرب پس از 70 سال، کلاس درس آموزنده ای برای کسانی است که هنوز هم گمان می کنند می توان توسعه فراگیر را در کشوری که درهای خود را به روی جهان بسته است ، عملی نمود.
سناریوی تخریب حزب اعتدال و توسعه و هاشمی رفسنجانی
اینکه برقراری رابطه با کشورهای بزرگ صنعتی و اقتصادی جهان را خود فروختگی و تسلیم شدن در برابر بیگانگان و همکاری اقتصادی و سیاسی کشور با جهان را له شدن مردم در زیر چرخ توسعه بنامیم ، در واقع نا دانسته همان دیدگاه حزب توده را تبلیغ کرده ایم. همین برداشت افراطی نشان می دهد که چه کسان یا گروههایی برای جلب نظر توده ها و در راس آن کارگران هنوز هم در فضای گرته برداری از حزب توده و دوران جنگ سرد به سر می برند. افراد شاخص حزب اعتدال و توسعه و بیشترتحصیلکردگان و آگاهان فضای سیاسی ، از عوارض اجتماعی این بازی حذفی که راست افراطی به روش حزب توده و برای جلب نظر عامه در پیش گرفته، احساس نگرانی می کنند.
نکته دیگراینکه هر حزب و تشکل سیاسی که در چهار چوب نظام فعالیت می کند، می تواند با روشهای مدبّرانه و بهره گیری از تجارب احزاب با سابقه و حتی تجارب دشمنان ، تشکیلات خود را به دورافتاده ترین نقاط کشور گسترش و مردمان آن مناطق را با مرکز پیوند دهد و این امری مزمومی نیست. ولی اگر در حالی که خودمان و اطرافیانمان در ثروت و مکنت غرق هستیم و کارت یارانه دریافتی خود را به شاگرد تجارتخانه بخشید ه ایم و از طرفی مساجد و تکایای هر گوشه کشور را که با دسترنج وکشیدن خاک و آجر بر دوش همان مردمان ساخته شده ، دفتر تشکیلات سیاسی خود بدانیم و با بهره بردن ازتریبون عمومی و ساختن آن داستان خواب کذایی فرد مورد نظر خود را بر کرسی ریاست جمهوری بنشانیم و از احساسات پاک توده مردم سوء استفاده کنیم، کاری دور از انصاف و اخلاق وعدالت انجام داده ایم. مردم ایران از آن زیرکی برخوردار شده اند که از یک سوراخ دوبار گزیده نشوند. همه به یاد دارند روزی را که آن شخص محترم در مجلس شورای اسلامی و در آغاز کار دولت پیشین فرمودند؛ امسال مردم ما برای نخستین بار پس از انقلاب بود که شب عید به جای عزا ی گرانی ، عید گرفتند. البته روزهای نفت بشکه ای 130 دلار هم که رییس جمهور وقت را از خود بی خود کرد تا جهان را بر علیه ما بشوراند ، مردم دیدند و جز داستان هاله نور و بزرگترین ارتشای بانکی تاریخ ایران خبری نشنیدند. هنوز آوای ارزانی شب عید آن استاد بزرگوار دانشگاه و نماینده محترم مجلس در گوش مردم بود که گرانی 300 و 400 درصدی و تحریمهای یکجانبه استکبار و تحریمهای ظالمانه سازمان ملل از راه رسید و صدایی از ایشان برنخاست. در آن شرایط سخت ، مردم پایداری کردند وحامیان و خط دهندگان کسانی که امروز خود را دلواپس له شدن مردم تهیدست در زیر بار توسعه فراگیر می دانند از این فرصت طلایی بهره ها بردند . آنها البته فارغ از تفکر اشرافی گری قجری، درمناسبت های عزاداری ، میهمانی های میلیاردی دادند تا توده مردم را برای حمایت از سیاست های تنش آفرین دولت وقت و گسترش تحریمها و سرازیر شدن پولهای باد آورده واسطه گری به جیب خود جلب کنند. این گروه بایستی امروز دلواپس گفتگوها ی ایران با کشورهای موسوم به1+5 باشد. در میهمانی هتل جمشید کرمانشاه ، با توجه به ستاره های هتل و غذایی که معمولا سرو می شود، اگرهر پرس غذا را 100 هزار تومان هم در نظر بگیریم، بایستی از 350 نفر میهمان پذیرایی شده باشد. ولی اگر مثل سایر جلسات حزب، میهمانان حدود 7 نفر و از مردمان یزد و اصفهان هم در جمع بوده اند، بعید است اینگونه ولخرجی کرده باشند و این داستان پرورش یافته ذهن گزارشگر است! وامّا در فرازی دیگر راوی مدعی است ؛ احزاب دولتی و دو قلوی کارگزاران و اعتدال و توسعه امروز یکی از جریانات تاثیرگذار بر شرایط و عملکرد اقتصادی کشور هستند. برخلاف این گفته، برخی از کارشناسان آگاه بر رموزات اقتصادی کشور بر این باورند که هنوز هم نزدیک به 80 در صد منابع درآمد زا درکف اختیار راست سنتی، بخش شبه خصوصی و قرار دارد . « زیرا تفکر اقتصادی این جریان که یک قرن است بر بازار حاکم است تغییری نکرده و حرکت ذیل الگوهای اقتصادی هزاره سوّم و ضمایم سیاسی و فرهنگی آن را نمی پسندند. لذا بایستی برای تحلیل آینده اقتصادی ایران آنچه در پشت پرده بازار تهران و تصمیم گیری برای اقتصاد کشور در آن حجره های بازار رقم می خورد را به دقت زیر نظر داشت ، وگرنه نباید انتظار دخالت کارآمد دولت و تحول در اقتصاد کشور را به این زودی ها داشت!» نکته پایانی اینکه جمله آخراین مقال دقیقا بر اساس آخرین جمله گزارشگر مزبور و در پاسخ به نگرانی نویسنده از نشست‌های خصوصی اعضای حزب اعتدال و توسعه در همایش‌های استانی تنظیم شد تا مخاطب دریابد آن گزارش تا چه حد مغرضانه تنظیم شده است . وگرنه دستگاههای ناظر بر کارکرد احزاب نیاز به هشدار ندارند و بسیار هم در این زمینه کاربلد هستند. سیاستگذاران حزب اعتدال وتوسعه نیز که از شخصیت های مورد وثوق نظام هستند ، به خوبی می دانند که در نشست های خصوصی اعضای حزب که هدف آن آشنایی اعضا با یکدیگر و طرح مسایل روز است، چه می گذرد. از طرفی بخش مهمی از مسایل طرح شده در اینگونه جلسات در رسانه های رسمی و گروههای مجازی منتشرمی شود.

اعتدال و توسعه - به موازات نشست های سالانه حزب اعتدال و توسعه که در هفته های اخیر کلید خورده است ، کسانی که سالها تحت پوشش تشکلهای شبه حزبی، مانع شکل گرفتن احزاب واقعی شده اند و ظاهرا خود را دلسوز مردم مستضعف می دانند، نیز وارد میدان شدند تا این حزب را نیز به سرنوشت سایر احزاب رقیب گرفتار و از گردونه رقابت‌های انتخاباتی حذف نمایند. پس از نشست حزب اعتدال و توسعه که 18 اردیبهشت ماه جاری در کرمانشاه بر گزار شد، یکی از شبکه های خبری وابسته به جناح راست سنتی که دلواپس پا گرفتن حزب اعتدال شده است، به نقل از شبکه مشابه دیگری ، گزارشی را با عنوان « از نهار 35 میلیونی در هتل جمشید، تا الگو گیری از حزب توده» منتشر کرد که پرداختن به محتوای آن خالی از لطف نیست.
گزارش به قدری خام و نپخته تهیه شده که مخاطب اهل اندیشه از همان نخستین جمله در می یابد که مطلب از روی بغض و عداوتی کینه توزانه و توسط فردی کم تجربه که فاقد بینش سیاسی و اقتصادی کافی است تهیه شده و قصد نویسنده ، زدن تیشه به ریشه حزب اعتدال و آیت ا... هاشمی رفسنجانی است. در جمله نخست می خوانیم« در سالهای افول حزب کارگزاران و در روزهایی که هاشمی رفسنجانی در سیبل انتقادات و تخریب های دوّم خردادی ها قرار داشت ، برخی از نزدیکان تفکر کارگزاران با رجوع به هاشمی رفسنجانی تشکیل یک حزب جدید را پایه گذاری کردند. حزبی که حلقه اولیه آن از همان کارگزارانی ها یی که به ورشکستگی نزدیک می شدند تشکیل شده و فاطمه هاشمی نیز در میان نفرات اولیه آن پدر را نمایندگی می کرد»
از این جمله کاملا مستفاد می شود که هدف نوشته سیبل قرار دادن هاشمی رفسنجانی و نشانه روی به سوی وی است. این نکته بر اهل سیاست پوشیده نیست که دوّم خرداد از دل دولت هاشمی بیرون آمد و کسانی که در آن روزها برای جلب نظر توده مردم و نشستن بر کرسی ریاست جمهوری، نقد عملکرد دولت سازندگی و تخریب چهره هاشمی را در برنامه کاری خود قرار دادند و از این سیاست طرفی نبستند همان جناحی بود که امروز تخریب دولت روحانی را در سرلوحه تبلیغات خود دارد. استفاده از واژه «‌سیبل» به روشنی تخصص و شیوه برخورد گزارشگر را با رقبای سیاسی جناح راست آشکار می کند.
اگر اساسا بپذیریم که این گمان گزارشگردرست است و طرفداران سیاست های دولت سازندگی و کسانی که دل در گرو توسعه کشور دارند و مخالف تفریط و افراط هستند ، به دلیل نیاز و شرایط جامعه ، حزب دیگری را بر پایه و اساس مرام اعتدال تشکیل داده باشند .کجای این کار ایراد دارد؟ مگر نه اینکه جناح راست سنتی در هر دوره از انتخابات با انواع نام ها و تشکلهای جدید وارد عرصه انتخابات می شود و این بت عیار برای جلب نظر عوام هر روز به رنگی در می آید؟ اگر بخواهیم نام این تشکلها را بیاوریم از صد عنوان هم می گذرد. جناب تخریبگر در ادامه مطلب ، برای گرفتن ماهی، آب را گل آلود کرده و می نویسد :« با این تخریب‌ها هاشمی به سمت کمک کردن به تشکیل اعتدال و توسعه رفت و اعلام کرد که باید معتدلین هر دوجناح به این موضوع کمک کنند. امّا واقعیت این بود که پوستین اعتدال بر تن کارگزارانی ها کمی گشاد به نظر می رسید. چرا که نگاه به بیرون برای توسعه اقتصادی و له شدن اقشار ضعیف زیر چرخ تفکرات لیبرال با شعار اعتدال جور در نمی آمد. به دلیل همین همزادی اعتدال و توسعه با کارگزاران بود که بعد از حوادث فتنه 88 و تقریبا تعطیل شدن حزب کارگزاران ، اعتدال و توسعه نیز بیش از پیش منزوی شد.»
این تحلیل علاوه بر اینکه کاملا دور از حقیقت است، تضاد هم در جملات آن موج می زند. مستندات موجود نشان می دهد که آیت ا.. هاشمی رفسنجانی و احزاب اعتدال و توسعه و کارگزاران در روزها وهفته های پیش و پس از وقایع سال 88 ، مخالفت خود را به اشکال مختلف با افراط گرایان هر دو سوی جریان که به وقایع اسفباری منجر شد ابراز داشته اند. بعلاوه آنچه پیش آمد دقیقا با خاستگاه آقای هاشمی رفسنجانی و مشی اعتدال و توسعه منافات داشت. گزارشگر نیز به صورت ضمنی کتمان نمی کند که هدف آقای هاشمی رفسنجانی ترویج اعتدال و تدبیر بوده است .
پس چگونه می توان وی را منتقد عاملین آن افراط گری ها ندانست؟
در ادامه مطلب آمده است که با پیروزی آقای روحانی در انتخابات 92 ، حزب اعتدال و توسعه عرصه را مناسب دید که در قامت یک حزب دولتی خود را باز سازی کند. این برداشت نویسنده هم کاملا با مشی و سیاست حزب اعتدال و توسعه در تضاد است و نشان از بی اطلاعی وی دارد. بنیان گذاران حزب اعتدال و توسعه از همان روزهای نخست تاسیس بر این باور بودند که در صورت رسیدن به جایگاه یک حزب فراگیر و حتی در دست گرفتن ارکان قوه مجریه از دولتی شدن حزب جلوگیری کنند. زیرا تجربه احزاب در ایران و به ویژه حزب جمهوری اسلامی و احزاب دیگر پس از انقلاب را در منظر چشم داشتند و می دانستند و می‌دانند که یک حزب دولتی یا متکی به دولت، با دولت منتخب می آید و در پی رفتن آن دولت از عرصه سیاسی و اجتماعی کشور ناپدید می شود.
به همین دلیل با وجود اینکه حزب اعتدال و توسعه یک حزب نخبه گراست و اکثراعضای آن افراد تحصیلکرده ، اهل اندیشه و با تجربه ای هستند که تمایل به ابراز نظر دارند ، ولی حزب بر اساس سیاست خود در هیچ استانی حتی یک نشست برای مشاوره دادن به دولت نداشته و استانداران از جمله استاندار استان سیستان و بلوچستان به عنوان نمایندگان عالی دولت با کارشناسان اقتصادی ،اجتماعی، سیاسی و اساتید دانشگاه ها، فارغ از اینکه به چه جناحی وابسته هستند ، جلسات مشورتی می گذارند و در این جلسات گاهی اعضای حزب اعتدال و توسعه و کارگزاران نیز حضور دارند. جالب است که برخلاف آنچه در این گزارش تخریبی آمده است، در همایش های استانی حزب اعتدال و توسعه ، نه تنها کسی کارمندان ادارات را به صف نمی کند، بلکه تلاشی هم برای حضور مدیران و کارکنان دولتی صورت نمی گیرد. نکته قابل توجه دیگر اینکه تعداد اعضا ی کارگزاران و عدالت و توسعه در ارکان دولت در سرتاسر کشور ، حتی اگر دکتر روحانی را هم عضو اعتدال فرض کنیم از تعداد انگشتان دودست تجاوز نمی کند. از این تعداد چند تن از آنان هم جزو شخصیت های ملّی محسوب شده و عضویت آنها در حزب در اولویت بعدی قرار دارد. این افراد ممکن است در جلسات سالیانه حزب هم فرصت حضور نیابند. آیا با این شرایط، دولت حزبی یا حزب اعتدال و توسعه و کارگزاران دولتی هستند؟
گزارشگر در پارا گرافی زیر عنوان« از اعتقاد به له شدن مردم زیر چرخ توسعه تا الگو گرفتن از حزب توده» با تاکید بر اینکه همایش کرمانشاه پشت درهای بسته برگزار شد! می نویسد؛ یکی از میهمانان تهرانی به خبرنگار ما گفته است : یکی از مسوولین حزب در کشور که روز جمعه به کرمانشاه آمده بود الگوی حزب اعتدال و توسعه را حزب توده اعلام کرد!
« این منبع آگاه که اصرار داشت نامش فاش نشود تصریح کرد: این مسوول یکی از شاخه های حزب، در این جلسه تاکید داشت که باید مانند حزب توده در دور افتاده ترین نقاط نیز یار گیری کرد و شاخه تشکیل داد.»
نگاهی گذار به این ادعا، مونتاژ بودن آنرا نشان می دهد، حتی اگر زیرش مارک «ساخت چین» هم نخورده باشد. جوانان دهه چهل خورشیدی که آن فضای بعد از جنگ جهانی دوّم را شنیده و سالهای پر تنش جنگ سرد را به عینه دیده اند ، با این نثر گزارشگر که بوی تبلیغات و تخریبات توده ای از آن به مشام می رسد، آشنا هستند. آن روزها ، اعضای حزب توده برای اینکه بگویند چقدر در جامعه ایران نفوذ دارند ، به هرآدم اهل فکری که می رسیدند، می گفتند که او هم توده ای است. افراد اهل سیاست و تاسیس کنندگان حزباعتدال و توسعه مانند هر ایرانی آگاه دیگر ، حزب توده و سرنوشت آن را می دانند. این حزب ساخته و پرداخته سران اتحاد جماهیر شوروی سابق و چپ های هوادار آن در ایران بود و به دلیل شرایط تاریخی آن دوران از سویی توانست نظر بخشی از تحصیل کردگان مخالف رژیم سلطنتی را به خود جلب کند و از سوی دیگر با کوبیدن بر طبل مخالفت با سرمایه داری و به کاربردن جملاتی مانند « له کردن کارگران زیر چرخ توسعه!» گروهی از کارگرانی را که تازه از جامعه روستایی به شهرهای بزرگ آمده بودند به حزب جلب نماید. از طرفی با نفوذ در ارتش شاهنشاهی برای خود در بین نظامیان هم پایگاهی ساخته بود. نسل تحصیلکرده و دانشگاهی امروز ایران از آنچه در طی بیش از نیم قرن، چپ های طرفدار شوروی بر سر مردم بلوک شرق آورد به خوبی آگاه شده‌اند. امروز دیگر فقر همراه با استبداد و استعمار توده ها در این کشورها بر کسی پوشیده نیست. بعد از سیاست دیپلماسی پینگ پنگ در دوره ریاست جمهوری نیکسون در آمریکا و باز شدن درهای بسته چین به روی خبرنگاران ودیدن فقر و عقب ماندگی وحشتناک مردم در دوره مائو ، دیدن سرنوشت مردم روسیه و کشورهای وابسته به آن پس از فروپاشی اتحاد جماهیرشوروی و همین چند روز پیش، دیدن ماشینهایی که نیم قرن از تولیدشان گذشته بود در خیابانهای کوبا به هنگام دیدار برادر فیدل کاسترو از آمریکا و باز شدن یخ روابط سیاسی بین این کشور با غرب پس از 70 سال، کلاس درس آموزنده ای برای کسانی است که هنوز هم گمان می کنند می توان توسعه فراگیر را در کشوری که درهای خود را به روی جهان بسته است ، عملی نمود.
سناریوی تخریب حزب اعتدال و توسعه و هاشمی رفسنجانی
اینکه برقراری رابطه با کشورهای بزرگ صنعتی و اقتصادی جهان را خود فروختگی و تسلیم شدن در برابر بیگانگان و همکاری اقتصادی و سیاسی کشور با جهان را له شدن مردم در زیر چرخ توسعه بنامیم ، در واقع نا دانسته همان دیدگاه حزب توده را تبلیغ کرده ایم. همین برداشت افراطی نشان می دهد که چه کسان یا گروههایی برای جلب نظر توده ها و در راس آن کارگران هنوز هم در فضای گرته برداری از حزب توده و دوران جنگ سرد به سر می برند. افراد شاخص حزب اعتدال و توسعه و بیشترتحصیلکردگان و آگاهان فضای سیاسی ، از عوارض اجتماعی این بازی حذفی که راست افراطی به روش حزب توده و برای جلب نظر عامه در پیش گرفته، احساس نگرانی می کنند.
نکته دیگراینکه هر حزب و تشکل سیاسی که در چهار چوب نظام فعالیت می کند، می تواند با روشهای مدبّرانه و بهره گیری از تجارب احزاب با سابقه و حتی تجارب دشمنان ، تشکیلات خود را به دورافتاده ترین نقاط کشور گسترش و مردمان آن مناطق را با مرکز پیوند دهد و این امری مزمومی نیست. ولی اگر در حالی که خودمان و اطرافیانمان در ثروت و مکنت غرق هستیم و کارت یارانه دریافتی خود را به شاگرد تجارتخانه بخشید ه ایم و از طرفی مساجد و تکایای هر گوشه کشور را که با دسترنج وکشیدن خاک و آجر بر دوش همان مردمان ساخته شده ، دفتر تشکیلات سیاسی خود بدانیم و با بهره بردن ازتریبون عمومی و ساختن آن داستان خواب کذایی فرد مورد نظر خود را بر کرسی ریاست جمهوری بنشانیم و از احساسات پاک توده مردم سوء استفاده کنیم، کاری دور از انصاف و اخلاق وعدالت انجام داده ایم. مردم ایران از آن زیرکی برخوردار شده اند که از یک سوراخ دوبار گزیده نشوند. همه به یاد دارند روزی را که آن شخص محترم در مجلس شورای اسلامی و در آغاز کار دولت پیشین فرمودند؛ امسال مردم ما برای نخستین بار پس از انقلاب بود که شب عید به جای عزا ی گرانی ، عید گرفتند. البته روزهای نفت بشکه ای 130 دلار هم که رییس جمهور وقت را از خود بی خود کرد تا جهان را بر علیه ما بشوراند ، مردم دیدند و جز داستان هاله نور و بزرگترین ارتشای بانکی تاریخ ایران خبری نشنیدند. هنوز آوای ارزانی شب عید آن استاد بزرگوار دانشگاه و نماینده محترم مجلس در گوش مردم بود که گرانی 300 و 400 درصدی و تحریمهای یکجانبه استکبار و تحریمهای ظالمانه سازمان ملل از راه رسید و صدایی از ایشان برنخاست. در آن شرایط سخت ، مردم پایداری کردند وحامیان و خط دهندگان کسانی که امروز خود را دلواپس له شدن مردم تهیدست در زیر بار توسعه فراگیر می دانند از این فرصت طلایی بهره ها بردند . آنها البته فارغ از تفکر اشرافی گری قجری، درمناسبت های عزاداری ، میهمانی های میلیاردی دادند تا توده مردم را برای حمایت از سیاست های تنش آفرین دولت وقت و گسترش تحریمها و سرازیر شدن پولهای باد آورده واسطه گری به جیب خود جلب کنند. این گروه بایستی امروز دلواپس گفتگوها ی ایران با کشورهای موسوم به1+5 باشد. در میهمانی هتل جمشید کرمانشاه ، با توجه به ستاره های هتل و غذایی که معمولا سرو می شود، اگرهر پرس غذا را 100 هزار تومان هم در نظر بگیریم، بایستی از 350 نفر میهمان پذیرایی شده باشد. ولی اگر مثل سایر جلسات حزب، میهمانان حدود 7 نفر و از مردمان یزد و اصفهان هم در جمع بوده اند، بعید است اینگونه ولخرجی کرده باشند و این داستان پرورش یافته ذهن گزارشگر است! وامّا در فرازی دیگر راوی مدعی است ؛ احزاب دولتی و دو قلوی کارگزاران و اعتدال و توسعه امروز یکی از جریانات تاثیرگذار بر شرایط و عملکرد اقتصادی کشور هستند. برخلاف این گفته، برخی از کارشناسان آگاه بر رموزات اقتصادی کشور بر این باورند که هنوز هم نزدیک به 80 در صد منابع درآمد زا درکف اختیار راست سنتی، بخش شبه خصوصی و قرار دارد . « زیرا تفکر اقتصادی این جریان که یک قرن است بر بازار حاکم است تغییری نکرده و حرکت ذیل الگوهای اقتصادی هزاره سوّم و ضمایم سیاسی و فرهنگی آن را نمی پسندند. لذا بایستی برای تحلیل آینده اقتصادی ایران آنچه در پشت پرده بازار تهران و تصمیم گیری برای اقتصاد کشور در آن حجره های بازار رقم می خورد را به دقت زیر نظر داشت ، وگرنه نباید انتظار دخالت کارآمد دولت و تحول در اقتصاد کشور را به این زودی ها داشت!» نکته پایانی اینکه جمله آخراین مقال دقیقا بر اساس آخرین جمله گزارشگر مزبور و در پاسخ به نگرانی نویسنده از نشست‌های خصوصی اعضای حزب اعتدال و توسعه در همایش‌های استانی تنظیم شد تا مخاطب دریابد آن گزارش تا چه حد مغرضانه تنظیم شده است . وگرنه دستگاههای ناظر بر کارکرد احزاب نیاز به هشدار ندارند و بسیار هم در این زمینه کاربلد هستند. سیاستگذاران حزب اعتدال وتوسعه نیز که از شخصیت های مورد وثوق نظام هستند ، به خوبی می دانند که در نشست های خصوصی اعضای حزب که هدف آن آشنایی اعضا با یکدیگر و طرح مسایل روز است، چه می گذرد. از طرفی بخش مهمی از مسایل طرح شده در اینگونه جلسات در رسانه های رسمی و گروههای مجازی منتشرمی شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.