مساله شرق اصفهان حل شد اما
كفيل همچنان فرماندار اصفهان ماند
هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال88 به پایان رسید، احمدینژاد خود را برای معرفی کابینه دهم به مجلس آماده کرد. غلامحسین الهام که نقش موثری در پیروزی احمدینژاد بازی کرده و در مقام حقوقدان شورای نگهبان، صریحا از او حمایت کرده بود و استان به استان و شهر به شهر برای او به تبلیغات انتخاباتی پرداخته بود، به پذیرش پست «وزیر دادگستری» قانع نشد و پستی ديگر در مقام معاونت ریاست جمهوری را طلب کرد. احمدینژاد هم برای انتصاب وزير دادگستری، نگاهی به اطرافیانش انداخت و با هوشمندی تمام، مرتضی عمادالاسلام بختیاری را که استاندار اصفهان بود، برای این وزارتخانه در نظرگرفت. هوشمندی اینجا بود که با یک تیر دو نشان زد. هم رییس قوه قضاییه را راضی ساخت و هم کوشید اعضای ستادهای انتخاباتش در استان اصفهان را راضی کند که از اول با استانداری بختیاری ساز مخالف زده بودند. خود بختیاری هم که از خاستگاه قوه قضاییه آمده بود، به پست بیدردسر «وزارت» راضیتر بود تا شغل دردسرآفرین «استانداری»، آن هم در استانی مانند اصفهان که کار در آن سختیهای خاص خود را دارد.
از همان روز که در دولت اول احمدینژاد، بختیاری به عنوان استاندار اصفهان انتخاب شد، مخالفتها با او از سوی ستاد انتخاباتی نامزد پیروزآغاز شده بود. روحیه مسالمتجوی بختیاری و کسانی که در بدو ورود وی به استان دور او را گرفتند، اعضای تندروی ستاد احمدینژاد را راضی نمیکرد. بهویژه وقتی حسین آذین- شاگرد علیاکبر پرورش- به معاونت سیاسی و محسن نیلی احمدآبادی به عنوان معاونت مالی و اداری و پشتیبانی وی منصوب شدهبودند. هر دو معاون، عضو ستاد انتخاباتی علی لاریجانی و نزدیک به حزب موتلفه بودند و همین نیز تقابل استانداری و ستادهای احمدینژاد را دوچندان کرد. پس از اینکه حسین آذین نیز برای شرکت در انتخابات مجلس از معاونت استانداری کناره گرفت، بختیاری، مجید نادرالاصلی را که او نیز از دوستان مرحوم پرورش و نزدیک به موتلفه بود برای پست معاونت سیاسی در نظر گرفت. تلاش زیاد اعضای ستاد احمدینژاد اگرچه در دوره اول احمدینژاد به ثمر ننشست، اما احمدینژاد با بردن بختیاری به وزارت دادگستری کوشید تا رضایت آنان را جلب کند. پس از رفتن بختیاری و در دوران فترت؛ با تلاش پیگیر «حسن کامران» نماینده اصفهان، «مظفر حاجیان» فرماندار اصفهان به عنوان سرپرست استانداری اصفهان بر این کرسی تکیه زد. اما کامران با وجود تلاشهای زیاد موفق نشد او را به کرسی استانداری اصفهان بنشاند و در نهایت پیروز این میدان، اعضای ستاد انتخاباتی احمدینژاد بودند که توانستند «علیرضا ذاکر اصفهانی» را روانه استانداری کنند. ذاکر اگرچه خود را بیشتر در قامت وزیر خارجه میدید، اما وقتی همه پستهای کابینه پر شد، چارهای ندید جز اینکه به استانداری اصفهان رضایت دهد. محمدرضا جاننثاري كه پيشتر مديركل امنيتي شده بود و جوانی همدانی به نام «محمدمهدی اسماعیلی» که از حلقه یاران نزدیک به «اسفندیار رحیم مشایی» به شمار میآمد، به عنوان معاون سیاسی امنیتی استانداری برگزیده شد. نیلی نیز در حالی که فقط چند روز به پایان دوران خدمتش باقی مانده بود، برکنار و فرزاد زیویار جای او را گرفت. علیرضا همدانیان هم؛ به معاونت برنامهریزی برگزیده شد و تنها صمصام شریعت بود که از معاونت شهرداری اصفهان و از تیم نزدیک به یاران موتلفه و لاریجانی این بخت را یافت که به معاونت عمرانی استانداری برسد. گرچه همين انتصاب نيز نشانهاي از تكنوكراسي تلقي شد و حاميان ستادي احمدينژاد را نيز معترض ساخت. در میان همه معاونان ذاکر، آنکه از همه کلیدیتر و به حلقه خواص احمدینژاد مقربتر بود «محمدمهدی اسماعیلی» بود. اصولگرایان سنتی اصفهان اگرچه یاران و نزدیکان احمدینژاد را «حلقه انحرافی» مینامیدند، اما اسماعیلی توانست با سیاست تمام خود را در دل آنان هم جا کند. به گونهای که در دولت دهم، زمانی که بحث رفتن ذاکر از استانداری جدی شد، بسیاری از اصولگرایان سنتی از وی برای جانشینی ذاکر حمایت کردند.
با نشستن دكتراسماعیلی بر کرسی معاونت سیاسی اولین تغییر در پست مدیرکل سیاسی رخ داد و گلباز خانیان که از مدیران صدا و سیما و از وابستگان به راست سنتی محسوب میشد، جای خود را به فرمانده سپاه پاسداران شهرضا داد. این فرمانده سپاه کسی نبود جز « فضل الله کفیل».
کفیل اما پلههای ترقی را پس از انقلاب یکی یکی طی کرده بود. او که در دوران جوانی و در ابتدای انقلاب اسلامي، عضو بسیج و سپاه شهرضا شد و در همین دوران نیز توانست مدرک دیپلم خود را بگیرد. عضویت در ستاد پشتیبانی جنگ شهرضا و حضور در جبههها و مجروحیت از ناحیه دست که یادگار جنگ بود در کنار صبغه مذهبی وی زمینهای شد که وی ابتدا فرمانده بسیج و سپس فرمانده سپاه شهرضا شود. در همین دوران، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا شد و توانست با مدرک کارشناسی از این دانشگاه فارغالتحصیل شود. با رفتن گلباز خانیان و آمدن کفیل وی کوشید با استفاده از ارتباطات وسیعی که با اصولگرایان در شهرستانها داشت و به حمایت و پشتیبانی استاندار و معاون سیاسی او، به اجراي سياستهاي دولت احمدي نژاد همت گماشت. در آن مدت انتصابات جديد در فرمانداریها با سرعت و اقتدار و مهارت جدی رخ داد.
گفتیم که قبل از آمدن ذاکر، مظفر حاجیان سرپرست استانداری اصفهان شده بود و تلاشهای بسیار برای گرفتن حکم استانداری حاجیان به جایی نرسیده بود. همین مساله نیز باعث شد که ذاکر، حاجیان را رقیبی بالقوه برای خود ببیند و از این رو رابطه این دو هیچگاه چندان صمیمی و دوستانه نبود و ذاکر اگرچه با فشار برخي نمایندگان مجلس، حاجیان را تا مدتی تحمل کرد، اما در نهایت صبر او به پایان آمد و در آغاز سال 1390 حاجیان را برکنار کرد. در این زمان کفیل که ماموریت خود را در اداره کل سیاسی و انتخابات پایان یافته میدید و با استقلال اداره کل امنیتی انتظامی از اداره کل سیاسی و انتخابات، علیرغم مخالفت حاميان حاجیان، توانست فرماندار اصفهان شود.
با رفتن کفیل به فرمانداری اصفهان، محمدرضا جاننثاری و سپس علي احمدی عضو دیگر سپاه جایگزین او در اداره کل سیاسی و انتخابات استانداری شدند.
هنگامی که اختلافات علیرضا ذاکراصفهانی با دو معاون غیر اصفهانی خود یعنی اسماعیلی و زیویار بالا گرفت و استاندار عزم خود را برای برکناری این دو جزم کرد، علاوه بر فشاری که از ناحیه جریان انحرافی برای ابقای این دو نفر به ذاکر وارد آمد، این «فضل الله کفیل» بود که با پادرمیانی و میانجیگری خود توانست خشم استاندار را فرو نشاند و رفیق شفیق خود یعنی محمدمهدی اسماعیلی را از این مخمصه برهاند و او را در صندلی خود ماندگار کند.
کفیل اگرچه در هنگام تصدی فرمانداری اصفهان کوشید با معرفی یکی از چهرههای موجه و نسبتا نزدیک به اصلاحطلبان به عنوان معاون فرماندار، سیاستمداری و زیرکی خود را نشان دهد، اما در نهایت نه تنها نتوانست آن فرد را از سد موانع خاص عبور دهد، بلکه در نهايت دو نفر از چهرههای اصلاحطلب را که در حد کارشناس در فرمانداری اصفهان خدمت میکردند را به اداره امور اتباع بیگانه منتقل کرد. اقداماتی از این دست باعث شد که پلهای آشتی بین او و اصلاحطلبان یکی پس از دیگری فروبریزد.
با اعلام نتیجه انتخابات 24 خرداد 92 و دمیدن آفتاب دولت تدبیر و امید و فرمان معنادار رییس جمهور مبنی بر «به جای خود»، فضلالله کفیل یکی از اولین مدیران دولت احمدینژاد بود که از صندلی خود نیمخیز شد اما مثل اینکه آفتاب اقبال او سر غروب نداشت. هنگامی که رسول زرگرپور به عنوان استاندار اصفهان برگزیده و با وجود شعارهایی که دولت اعتدال سرداده بود، هیچ کس گمان نمیکرد که تصدی کفیل در فرمانداری اصفهان چندان به طول بیانجامد. خصوصا وقتی که معاون سیاسی استاندار یعنی محمدمهدی اسماعیلی و مدیران او که از یاران و نزدیکان کفیل به شمار میرفتند؛ یکی پس از دیگری سمت خود را به اعتراض رها کرده و استانداری را ترک گفتند. اما ظاهرا فشارها بر آقای استاندار کار خود را کرد و در میان شگفتی همگان، فضلالله کفیل در دولت تدبیر و امید در سمت خود ابقا شد. رخدادی که حیرت و شگفتی نه تنها اصلاحطلبان بلکه بسیاری از اصولگرایان را هم در پی داشت. اين ابقا البته دلايلي نيز داشت. مساله بي آبي درشرق اصفهان گريبان استان را فشرده بود. از اين رو استاندار در پاسخ به علت ابقاي كفيل آن را موقتي و 4 ماهه و براي حل و فصل بحران آب در شرق اعلام كرد. اما با پايان آبان ماه93 و با وجود بازگشايي آب و پرداخت خسارات ميلياردي به كشاورزان، كفيل همچنان فرماندار ماند تا نگراني اصلاح طلبان اصفهان از روند تاييد صلاحيتها در انتخابات مجلس بيشترهم بشود. انتخاباتي كه تشكيل هيات هاي اجرايي، اولين آزمون استاندار و فرماندارانش خواهد بود.
از همان روز که در دولت اول احمدینژاد، بختیاری به عنوان استاندار اصفهان انتخاب شد، مخالفتها با او از سوی ستاد انتخاباتی نامزد پیروزآغاز شده بود. روحیه مسالمتجوی بختیاری و کسانی که در بدو ورود وی به استان دور او را گرفتند، اعضای تندروی ستاد احمدینژاد را راضی نمیکرد. بهویژه وقتی حسین آذین- شاگرد علیاکبر پرورش- به معاونت سیاسی و محسن نیلی احمدآبادی به عنوان معاونت مالی و اداری و پشتیبانی وی منصوب شدهبودند. هر دو معاون، عضو ستاد انتخاباتی علی لاریجانی و نزدیک به حزب موتلفه بودند و همین نیز تقابل استانداری و ستادهای احمدینژاد را دوچندان کرد. پس از اینکه حسین آذین نیز برای شرکت در انتخابات مجلس از معاونت استانداری کناره گرفت، بختیاری، مجید نادرالاصلی را که او نیز از دوستان مرحوم پرورش و نزدیک به موتلفه بود برای پست معاونت سیاسی در نظر گرفت. تلاش زیاد اعضای ستاد احمدینژاد اگرچه در دوره اول احمدینژاد به ثمر ننشست، اما احمدینژاد با بردن بختیاری به وزارت دادگستری کوشید تا رضایت آنان را جلب کند. پس از رفتن بختیاری و در دوران فترت؛ با تلاش پیگیر «حسن کامران» نماینده اصفهان، «مظفر حاجیان» فرماندار اصفهان به عنوان سرپرست استانداری اصفهان بر این کرسی تکیه زد. اما کامران با وجود تلاشهای زیاد موفق نشد او را به کرسی استانداری اصفهان بنشاند و در نهایت پیروز این میدان، اعضای ستاد انتخاباتی احمدینژاد بودند که توانستند «علیرضا ذاکر اصفهانی» را روانه استانداری کنند. ذاکر اگرچه خود را بیشتر در قامت وزیر خارجه میدید، اما وقتی همه پستهای کابینه پر شد، چارهای ندید جز اینکه به استانداری اصفهان رضایت دهد. محمدرضا جاننثاري كه پيشتر مديركل امنيتي شده بود و جوانی همدانی به نام «محمدمهدی اسماعیلی» که از حلقه یاران نزدیک به «اسفندیار رحیم مشایی» به شمار میآمد، به عنوان معاون سیاسی امنیتی استانداری برگزیده شد. نیلی نیز در حالی که فقط چند روز به پایان دوران خدمتش باقی مانده بود، برکنار و فرزاد زیویار جای او را گرفت. علیرضا همدانیان هم؛ به معاونت برنامهریزی برگزیده شد و تنها صمصام شریعت بود که از معاونت شهرداری اصفهان و از تیم نزدیک به یاران موتلفه و لاریجانی این بخت را یافت که به معاونت عمرانی استانداری برسد. گرچه همين انتصاب نيز نشانهاي از تكنوكراسي تلقي شد و حاميان ستادي احمدينژاد را نيز معترض ساخت. در میان همه معاونان ذاکر، آنکه از همه کلیدیتر و به حلقه خواص احمدینژاد مقربتر بود «محمدمهدی اسماعیلی» بود. اصولگرایان سنتی اصفهان اگرچه یاران و نزدیکان احمدینژاد را «حلقه انحرافی» مینامیدند، اما اسماعیلی توانست با سیاست تمام خود را در دل آنان هم جا کند. به گونهای که در دولت دهم، زمانی که بحث رفتن ذاکر از استانداری جدی شد، بسیاری از اصولگرایان سنتی از وی برای جانشینی ذاکر حمایت کردند.
با نشستن دكتراسماعیلی بر کرسی معاونت سیاسی اولین تغییر در پست مدیرکل سیاسی رخ داد و گلباز خانیان که از مدیران صدا و سیما و از وابستگان به راست سنتی محسوب میشد، جای خود را به فرمانده سپاه پاسداران شهرضا داد. این فرمانده سپاه کسی نبود جز « فضل الله کفیل».
کفیل اما پلههای ترقی را پس از انقلاب یکی یکی طی کرده بود. او که در دوران جوانی و در ابتدای انقلاب اسلامي، عضو بسیج و سپاه شهرضا شد و در همین دوران نیز توانست مدرک دیپلم خود را بگیرد. عضویت در ستاد پشتیبانی جنگ شهرضا و حضور در جبههها و مجروحیت از ناحیه دست که یادگار جنگ بود در کنار صبغه مذهبی وی زمینهای شد که وی ابتدا فرمانده بسیج و سپس فرمانده سپاه شهرضا شود. در همین دوران، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا شد و توانست با مدرک کارشناسی از این دانشگاه فارغالتحصیل شود. با رفتن گلباز خانیان و آمدن کفیل وی کوشید با استفاده از ارتباطات وسیعی که با اصولگرایان در شهرستانها داشت و به حمایت و پشتیبانی استاندار و معاون سیاسی او، به اجراي سياستهاي دولت احمدي نژاد همت گماشت. در آن مدت انتصابات جديد در فرمانداریها با سرعت و اقتدار و مهارت جدی رخ داد.
گفتیم که قبل از آمدن ذاکر، مظفر حاجیان سرپرست استانداری اصفهان شده بود و تلاشهای بسیار برای گرفتن حکم استانداری حاجیان به جایی نرسیده بود. همین مساله نیز باعث شد که ذاکر، حاجیان را رقیبی بالقوه برای خود ببیند و از این رو رابطه این دو هیچگاه چندان صمیمی و دوستانه نبود و ذاکر اگرچه با فشار برخي نمایندگان مجلس، حاجیان را تا مدتی تحمل کرد، اما در نهایت صبر او به پایان آمد و در آغاز سال 1390 حاجیان را برکنار کرد. در این زمان کفیل که ماموریت خود را در اداره کل سیاسی و انتخابات پایان یافته میدید و با استقلال اداره کل امنیتی انتظامی از اداره کل سیاسی و انتخابات، علیرغم مخالفت حاميان حاجیان، توانست فرماندار اصفهان شود.
با رفتن کفیل به فرمانداری اصفهان، محمدرضا جاننثاری و سپس علي احمدی عضو دیگر سپاه جایگزین او در اداره کل سیاسی و انتخابات استانداری شدند.
هنگامی که اختلافات علیرضا ذاکراصفهانی با دو معاون غیر اصفهانی خود یعنی اسماعیلی و زیویار بالا گرفت و استاندار عزم خود را برای برکناری این دو جزم کرد، علاوه بر فشاری که از ناحیه جریان انحرافی برای ابقای این دو نفر به ذاکر وارد آمد، این «فضل الله کفیل» بود که با پادرمیانی و میانجیگری خود توانست خشم استاندار را فرو نشاند و رفیق شفیق خود یعنی محمدمهدی اسماعیلی را از این مخمصه برهاند و او را در صندلی خود ماندگار کند.
کفیل اگرچه در هنگام تصدی فرمانداری اصفهان کوشید با معرفی یکی از چهرههای موجه و نسبتا نزدیک به اصلاحطلبان به عنوان معاون فرماندار، سیاستمداری و زیرکی خود را نشان دهد، اما در نهایت نه تنها نتوانست آن فرد را از سد موانع خاص عبور دهد، بلکه در نهايت دو نفر از چهرههای اصلاحطلب را که در حد کارشناس در فرمانداری اصفهان خدمت میکردند را به اداره امور اتباع بیگانه منتقل کرد. اقداماتی از این دست باعث شد که پلهای آشتی بین او و اصلاحطلبان یکی پس از دیگری فروبریزد.
با اعلام نتیجه انتخابات 24 خرداد 92 و دمیدن آفتاب دولت تدبیر و امید و فرمان معنادار رییس جمهور مبنی بر «به جای خود»، فضلالله کفیل یکی از اولین مدیران دولت احمدینژاد بود که از صندلی خود نیمخیز شد اما مثل اینکه آفتاب اقبال او سر غروب نداشت. هنگامی که رسول زرگرپور به عنوان استاندار اصفهان برگزیده و با وجود شعارهایی که دولت اعتدال سرداده بود، هیچ کس گمان نمیکرد که تصدی کفیل در فرمانداری اصفهان چندان به طول بیانجامد. خصوصا وقتی که معاون سیاسی استاندار یعنی محمدمهدی اسماعیلی و مدیران او که از یاران و نزدیکان کفیل به شمار میرفتند؛ یکی پس از دیگری سمت خود را به اعتراض رها کرده و استانداری را ترک گفتند. اما ظاهرا فشارها بر آقای استاندار کار خود را کرد و در میان شگفتی همگان، فضلالله کفیل در دولت تدبیر و امید در سمت خود ابقا شد. رخدادی که حیرت و شگفتی نه تنها اصلاحطلبان بلکه بسیاری از اصولگرایان را هم در پی داشت. اين ابقا البته دلايلي نيز داشت. مساله بي آبي درشرق اصفهان گريبان استان را فشرده بود. از اين رو استاندار در پاسخ به علت ابقاي كفيل آن را موقتي و 4 ماهه و براي حل و فصل بحران آب در شرق اعلام كرد. اما با پايان آبان ماه93 و با وجود بازگشايي آب و پرداخت خسارات ميلياردي به كشاورزان، كفيل همچنان فرماندار ماند تا نگراني اصلاح طلبان اصفهان از روند تاييد صلاحيتها در انتخابات مجلس بيشترهم بشود. انتخاباتي كه تشكيل هيات هاي اجرايي، اولين آزمون استاندار و فرماندارانش خواهد بود.
هنگامی که انتخابات ریاست جمهوری سال88 به پایان رسید، احمدینژاد خود را برای معرفی کابینه دهم به مجلس آماده کرد. غلامحسین الهام که نقش موثری در پیروزی احمدینژاد بازی کرده و در مقام حقوقدان شورای نگهبان، صریحا از او حمایت کرده بود و استان به استان و شهر به شهر برای او به تبلیغات انتخاباتی پرداخته بود، به پذیرش پست «وزیر دادگستری» قانع نشد و پستی ديگر در مقام معاونت ریاست جمهوری را طلب کرد. احمدینژاد هم برای انتصاب وزير دادگستری، نگاهی به اطرافیانش انداخت و با هوشمندی تمام، مرتضی عمادالاسلام بختیاری را که استاندار اصفهان بود، برای این وزارتخانه در نظرگرفت. هوشمندی اینجا بود که با یک تیر دو نشان زد. هم رییس قوه قضاییه را راضی ساخت و هم کوشید اعضای ستادهای انتخاباتش در استان اصفهان را راضی کند که از اول با استانداری بختیاری ساز مخالف زده بودند. خود بختیاری هم که از خاستگاه قوه قضاییه آمده بود، به پست بیدردسر «وزارت» راضیتر بود تا شغل دردسرآفرین «استانداری»، آن هم در استانی مانند اصفهان که کار در آن سختیهای خاص خود را دارد.
از همان روز که در دولت اول احمدینژاد، بختیاری به عنوان استاندار اصفهان انتخاب شد، مخالفتها با او از سوی ستاد انتخاباتی نامزد پیروزآغاز شده بود. روحیه مسالمتجوی بختیاری و کسانی که در بدو ورود وی به استان دور او را گرفتند، اعضای تندروی ستاد احمدینژاد را راضی نمیکرد. بهویژه وقتی حسین آذین- شاگرد علیاکبر پرورش- به معاونت سیاسی و محسن نیلی احمدآبادی به عنوان معاونت مالی و اداری و پشتیبانی وی منصوب شدهبودند. هر دو معاون، عضو ستاد انتخاباتی علی لاریجانی و نزدیک به حزب موتلفه بودند و همین نیز تقابل استانداری و ستادهای احمدینژاد را دوچندان کرد. پس از اینکه حسین آذین نیز برای شرکت در انتخابات مجلس از معاونت استانداری کناره گرفت، بختیاری، مجید نادرالاصلی را که او نیز از دوستان مرحوم پرورش و نزدیک به موتلفه بود برای پست معاونت سیاسی در نظر گرفت. تلاش زیاد اعضای ستاد احمدینژاد اگرچه در دوره اول احمدینژاد به ثمر ننشست، اما احمدینژاد با بردن بختیاری به وزارت دادگستری کوشید تا رضایت آنان را جلب کند. پس از رفتن بختیاری و در دوران فترت؛ با تلاش پیگیر «حسن کامران» نماینده اصفهان، «مظفر حاجیان» فرماندار اصفهان به عنوان سرپرست استانداری اصفهان بر این کرسی تکیه زد. اما کامران با وجود تلاشهای زیاد موفق نشد او را به کرسی استانداری اصفهان بنشاند و در نهایت پیروز این میدان، اعضای ستاد انتخاباتی احمدینژاد بودند که توانستند «علیرضا ذاکر اصفهانی» را روانه استانداری کنند. ذاکر اگرچه خود را بیشتر در قامت وزیر خارجه میدید، اما وقتی همه پستهای کابینه پر شد، چارهای ندید جز اینکه به استانداری اصفهان رضایت دهد. محمدرضا جاننثاري كه پيشتر مديركل امنيتي شده بود و جوانی همدانی به نام «محمدمهدی اسماعیلی» که از حلقه یاران نزدیک به «اسفندیار رحیم مشایی» به شمار میآمد، به عنوان معاون سیاسی امنیتی استانداری برگزیده شد. نیلی نیز در حالی که فقط چند روز به پایان دوران خدمتش باقی مانده بود، برکنار و فرزاد زیویار جای او را گرفت. علیرضا همدانیان هم؛ به معاونت برنامهریزی برگزیده شد و تنها صمصام شریعت بود که از معاونت شهرداری اصفهان و از تیم نزدیک به یاران موتلفه و لاریجانی این بخت را یافت که به معاونت عمرانی استانداری برسد. گرچه همين انتصاب نيز نشانهاي از تكنوكراسي تلقي شد و حاميان ستادي احمدينژاد را نيز معترض ساخت. در میان همه معاونان ذاکر، آنکه از همه کلیدیتر و به حلقه خواص احمدینژاد مقربتر بود «محمدمهدی اسماعیلی» بود. اصولگرایان سنتی اصفهان اگرچه یاران و نزدیکان احمدینژاد را «حلقه انحرافی» مینامیدند، اما اسماعیلی توانست با سیاست تمام خود را در دل آنان هم جا کند. به گونهای که در دولت دهم، زمانی که بحث رفتن ذاکر از استانداری جدی شد، بسیاری از اصولگرایان سنتی از وی برای جانشینی ذاکر حمایت کردند.
با نشستن دكتراسماعیلی بر کرسی معاونت سیاسی اولین تغییر در پست مدیرکل سیاسی رخ داد و گلباز خانیان که از مدیران صدا و سیما و از وابستگان به راست سنتی محسوب میشد، جای خود را به فرمانده سپاه پاسداران شهرضا داد. این فرمانده سپاه کسی نبود جز « فضل الله کفیل».
کفیل اما پلههای ترقی را پس از انقلاب یکی یکی طی کرده بود. او که در دوران جوانی و در ابتدای انقلاب اسلامي، عضو بسیج و سپاه شهرضا شد و در همین دوران نیز توانست مدرک دیپلم خود را بگیرد. عضویت در ستاد پشتیبانی جنگ شهرضا و حضور در جبههها و مجروحیت از ناحیه دست که یادگار جنگ بود در کنار صبغه مذهبی وی زمینهای شد که وی ابتدا فرمانده بسیج و سپس فرمانده سپاه شهرضا شود. در همین دوران، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا شد و توانست با مدرک کارشناسی از این دانشگاه فارغالتحصیل شود. با رفتن گلباز خانیان و آمدن کفیل وی کوشید با استفاده از ارتباطات وسیعی که با اصولگرایان در شهرستانها داشت و به حمایت و پشتیبانی استاندار و معاون سیاسی او، به اجراي سياستهاي دولت احمدي نژاد همت گماشت. در آن مدت انتصابات جديد در فرمانداریها با سرعت و اقتدار و مهارت جدی رخ داد.
گفتیم که قبل از آمدن ذاکر، مظفر حاجیان سرپرست استانداری اصفهان شده بود و تلاشهای بسیار برای گرفتن حکم استانداری حاجیان به جایی نرسیده بود. همین مساله نیز باعث شد که ذاکر، حاجیان را رقیبی بالقوه برای خود ببیند و از این رو رابطه این دو هیچگاه چندان صمیمی و دوستانه نبود و ذاکر اگرچه با فشار برخي نمایندگان مجلس، حاجیان را تا مدتی تحمل کرد، اما در نهایت صبر او به پایان آمد و در آغاز سال 1390 حاجیان را برکنار کرد. در این زمان کفیل که ماموریت خود را در اداره کل سیاسی و انتخابات پایان یافته میدید و با استقلال اداره کل امنیتی انتظامی از اداره کل سیاسی و انتخابات، علیرغم مخالفت حاميان حاجیان، توانست فرماندار اصفهان شود.
با رفتن کفیل به فرمانداری اصفهان، محمدرضا جاننثاری و سپس علي احمدی عضو دیگر سپاه جایگزین او در اداره کل سیاسی و انتخابات استانداری شدند.
هنگامی که اختلافات علیرضا ذاکراصفهانی با دو معاون غیر اصفهانی خود یعنی اسماعیلی و زیویار بالا گرفت و استاندار عزم خود را برای برکناری این دو جزم کرد، علاوه بر فشاری که از ناحیه جریان انحرافی برای ابقای این دو نفر به ذاکر وارد آمد، این «فضل الله کفیل» بود که با پادرمیانی و میانجیگری خود توانست خشم استاندار را فرو نشاند و رفیق شفیق خود یعنی محمدمهدی اسماعیلی را از این مخمصه برهاند و او را در صندلی خود ماندگار کند.
کفیل اگرچه در هنگام تصدی فرمانداری اصفهان کوشید با معرفی یکی از چهرههای موجه و نسبتا نزدیک به اصلاحطلبان به عنوان معاون فرماندار، سیاستمداری و زیرکی خود را نشان دهد، اما در نهایت نه تنها نتوانست آن فرد را از سد موانع خاص عبور دهد، بلکه در نهايت دو نفر از چهرههای اصلاحطلب را که در حد کارشناس در فرمانداری اصفهان خدمت میکردند را به اداره امور اتباع بیگانه منتقل کرد. اقداماتی از این دست باعث شد که پلهای آشتی بین او و اصلاحطلبان یکی پس از دیگری فروبریزد.
با اعلام نتیجه انتخابات 24 خرداد 92 و دمیدن آفتاب دولت تدبیر و امید و فرمان معنادار رییس جمهور مبنی بر «به جای خود»، فضلالله کفیل یکی از اولین مدیران دولت احمدینژاد بود که از صندلی خود نیمخیز شد اما مثل اینکه آفتاب اقبال او سر غروب نداشت. هنگامی که رسول زرگرپور به عنوان استاندار اصفهان برگزیده و با وجود شعارهایی که دولت اعتدال سرداده بود، هیچ کس گمان نمیکرد که تصدی کفیل در فرمانداری اصفهان چندان به طول بیانجامد. خصوصا وقتی که معاون سیاسی استاندار یعنی محمدمهدی اسماعیلی و مدیران او که از یاران و نزدیکان کفیل به شمار میرفتند؛ یکی پس از دیگری سمت خود را به اعتراض رها کرده و استانداری را ترک گفتند. اما ظاهرا فشارها بر آقای استاندار کار خود را کرد و در میان شگفتی همگان، فضلالله کفیل در دولت تدبیر و امید در سمت خود ابقا شد. رخدادی که حیرت و شگفتی نه تنها اصلاحطلبان بلکه بسیاری از اصولگرایان را هم در پی داشت. اين ابقا البته دلايلي نيز داشت. مساله بي آبي درشرق اصفهان گريبان استان را فشرده بود. از اين رو استاندار در پاسخ به علت ابقاي كفيل آن را موقتي و 4 ماهه و براي حل و فصل بحران آب در شرق اعلام كرد. اما با پايان آبان ماه93 و با وجود بازگشايي آب و پرداخت خسارات ميلياردي به كشاورزان، كفيل همچنان فرماندار ماند تا نگراني اصلاح طلبان اصفهان از روند تاييد صلاحيتها در انتخابات مجلس بيشترهم بشود. انتخاباتي كه تشكيل هيات هاي اجرايي، اولين آزمون استاندار و فرماندارانش خواهد بود.
از همان روز که در دولت اول احمدینژاد، بختیاری به عنوان استاندار اصفهان انتخاب شد، مخالفتها با او از سوی ستاد انتخاباتی نامزد پیروزآغاز شده بود. روحیه مسالمتجوی بختیاری و کسانی که در بدو ورود وی به استان دور او را گرفتند، اعضای تندروی ستاد احمدینژاد را راضی نمیکرد. بهویژه وقتی حسین آذین- شاگرد علیاکبر پرورش- به معاونت سیاسی و محسن نیلی احمدآبادی به عنوان معاونت مالی و اداری و پشتیبانی وی منصوب شدهبودند. هر دو معاون، عضو ستاد انتخاباتی علی لاریجانی و نزدیک به حزب موتلفه بودند و همین نیز تقابل استانداری و ستادهای احمدینژاد را دوچندان کرد. پس از اینکه حسین آذین نیز برای شرکت در انتخابات مجلس از معاونت استانداری کناره گرفت، بختیاری، مجید نادرالاصلی را که او نیز از دوستان مرحوم پرورش و نزدیک به موتلفه بود برای پست معاونت سیاسی در نظر گرفت. تلاش زیاد اعضای ستاد احمدینژاد اگرچه در دوره اول احمدینژاد به ثمر ننشست، اما احمدینژاد با بردن بختیاری به وزارت دادگستری کوشید تا رضایت آنان را جلب کند. پس از رفتن بختیاری و در دوران فترت؛ با تلاش پیگیر «حسن کامران» نماینده اصفهان، «مظفر حاجیان» فرماندار اصفهان به عنوان سرپرست استانداری اصفهان بر این کرسی تکیه زد. اما کامران با وجود تلاشهای زیاد موفق نشد او را به کرسی استانداری اصفهان بنشاند و در نهایت پیروز این میدان، اعضای ستاد انتخاباتی احمدینژاد بودند که توانستند «علیرضا ذاکر اصفهانی» را روانه استانداری کنند. ذاکر اگرچه خود را بیشتر در قامت وزیر خارجه میدید، اما وقتی همه پستهای کابینه پر شد، چارهای ندید جز اینکه به استانداری اصفهان رضایت دهد. محمدرضا جاننثاري كه پيشتر مديركل امنيتي شده بود و جوانی همدانی به نام «محمدمهدی اسماعیلی» که از حلقه یاران نزدیک به «اسفندیار رحیم مشایی» به شمار میآمد، به عنوان معاون سیاسی امنیتی استانداری برگزیده شد. نیلی نیز در حالی که فقط چند روز به پایان دوران خدمتش باقی مانده بود، برکنار و فرزاد زیویار جای او را گرفت. علیرضا همدانیان هم؛ به معاونت برنامهریزی برگزیده شد و تنها صمصام شریعت بود که از معاونت شهرداری اصفهان و از تیم نزدیک به یاران موتلفه و لاریجانی این بخت را یافت که به معاونت عمرانی استانداری برسد. گرچه همين انتصاب نيز نشانهاي از تكنوكراسي تلقي شد و حاميان ستادي احمدينژاد را نيز معترض ساخت. در میان همه معاونان ذاکر، آنکه از همه کلیدیتر و به حلقه خواص احمدینژاد مقربتر بود «محمدمهدی اسماعیلی» بود. اصولگرایان سنتی اصفهان اگرچه یاران و نزدیکان احمدینژاد را «حلقه انحرافی» مینامیدند، اما اسماعیلی توانست با سیاست تمام خود را در دل آنان هم جا کند. به گونهای که در دولت دهم، زمانی که بحث رفتن ذاکر از استانداری جدی شد، بسیاری از اصولگرایان سنتی از وی برای جانشینی ذاکر حمایت کردند.
با نشستن دكتراسماعیلی بر کرسی معاونت سیاسی اولین تغییر در پست مدیرکل سیاسی رخ داد و گلباز خانیان که از مدیران صدا و سیما و از وابستگان به راست سنتی محسوب میشد، جای خود را به فرمانده سپاه پاسداران شهرضا داد. این فرمانده سپاه کسی نبود جز « فضل الله کفیل».
کفیل اما پلههای ترقی را پس از انقلاب یکی یکی طی کرده بود. او که در دوران جوانی و در ابتدای انقلاب اسلامي، عضو بسیج و سپاه شهرضا شد و در همین دوران نیز توانست مدرک دیپلم خود را بگیرد. عضویت در ستاد پشتیبانی جنگ شهرضا و حضور در جبههها و مجروحیت از ناحیه دست که یادگار جنگ بود در کنار صبغه مذهبی وی زمینهای شد که وی ابتدا فرمانده بسیج و سپس فرمانده سپاه شهرضا شود. در همین دوران، دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا شد و توانست با مدرک کارشناسی از این دانشگاه فارغالتحصیل شود. با رفتن گلباز خانیان و آمدن کفیل وی کوشید با استفاده از ارتباطات وسیعی که با اصولگرایان در شهرستانها داشت و به حمایت و پشتیبانی استاندار و معاون سیاسی او، به اجراي سياستهاي دولت احمدي نژاد همت گماشت. در آن مدت انتصابات جديد در فرمانداریها با سرعت و اقتدار و مهارت جدی رخ داد.
گفتیم که قبل از آمدن ذاکر، مظفر حاجیان سرپرست استانداری اصفهان شده بود و تلاشهای بسیار برای گرفتن حکم استانداری حاجیان به جایی نرسیده بود. همین مساله نیز باعث شد که ذاکر، حاجیان را رقیبی بالقوه برای خود ببیند و از این رو رابطه این دو هیچگاه چندان صمیمی و دوستانه نبود و ذاکر اگرچه با فشار برخي نمایندگان مجلس، حاجیان را تا مدتی تحمل کرد، اما در نهایت صبر او به پایان آمد و در آغاز سال 1390 حاجیان را برکنار کرد. در این زمان کفیل که ماموریت خود را در اداره کل سیاسی و انتخابات پایان یافته میدید و با استقلال اداره کل امنیتی انتظامی از اداره کل سیاسی و انتخابات، علیرغم مخالفت حاميان حاجیان، توانست فرماندار اصفهان شود.
با رفتن کفیل به فرمانداری اصفهان، محمدرضا جاننثاری و سپس علي احمدی عضو دیگر سپاه جایگزین او در اداره کل سیاسی و انتخابات استانداری شدند.
هنگامی که اختلافات علیرضا ذاکراصفهانی با دو معاون غیر اصفهانی خود یعنی اسماعیلی و زیویار بالا گرفت و استاندار عزم خود را برای برکناری این دو جزم کرد، علاوه بر فشاری که از ناحیه جریان انحرافی برای ابقای این دو نفر به ذاکر وارد آمد، این «فضل الله کفیل» بود که با پادرمیانی و میانجیگری خود توانست خشم استاندار را فرو نشاند و رفیق شفیق خود یعنی محمدمهدی اسماعیلی را از این مخمصه برهاند و او را در صندلی خود ماندگار کند.
کفیل اگرچه در هنگام تصدی فرمانداری اصفهان کوشید با معرفی یکی از چهرههای موجه و نسبتا نزدیک به اصلاحطلبان به عنوان معاون فرماندار، سیاستمداری و زیرکی خود را نشان دهد، اما در نهایت نه تنها نتوانست آن فرد را از سد موانع خاص عبور دهد، بلکه در نهايت دو نفر از چهرههای اصلاحطلب را که در حد کارشناس در فرمانداری اصفهان خدمت میکردند را به اداره امور اتباع بیگانه منتقل کرد. اقداماتی از این دست باعث شد که پلهای آشتی بین او و اصلاحطلبان یکی پس از دیگری فروبریزد.
با اعلام نتیجه انتخابات 24 خرداد 92 و دمیدن آفتاب دولت تدبیر و امید و فرمان معنادار رییس جمهور مبنی بر «به جای خود»، فضلالله کفیل یکی از اولین مدیران دولت احمدینژاد بود که از صندلی خود نیمخیز شد اما مثل اینکه آفتاب اقبال او سر غروب نداشت. هنگامی که رسول زرگرپور به عنوان استاندار اصفهان برگزیده و با وجود شعارهایی که دولت اعتدال سرداده بود، هیچ کس گمان نمیکرد که تصدی کفیل در فرمانداری اصفهان چندان به طول بیانجامد. خصوصا وقتی که معاون سیاسی استاندار یعنی محمدمهدی اسماعیلی و مدیران او که از یاران و نزدیکان کفیل به شمار میرفتند؛ یکی پس از دیگری سمت خود را به اعتراض رها کرده و استانداری را ترک گفتند. اما ظاهرا فشارها بر آقای استاندار کار خود را کرد و در میان شگفتی همگان، فضلالله کفیل در دولت تدبیر و امید در سمت خود ابقا شد. رخدادی که حیرت و شگفتی نه تنها اصلاحطلبان بلکه بسیاری از اصولگرایان را هم در پی داشت. اين ابقا البته دلايلي نيز داشت. مساله بي آبي درشرق اصفهان گريبان استان را فشرده بود. از اين رو استاندار در پاسخ به علت ابقاي كفيل آن را موقتي و 4 ماهه و براي حل و فصل بحران آب در شرق اعلام كرد. اما با پايان آبان ماه93 و با وجود بازگشايي آب و پرداخت خسارات ميلياردي به كشاورزان، كفيل همچنان فرماندار ماند تا نگراني اصلاح طلبان اصفهان از روند تاييد صلاحيتها در انتخابات مجلس بيشترهم بشود. انتخاباتي كه تشكيل هيات هاي اجرايي، اولين آزمون استاندار و فرماندارانش خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.