|

تشدید اختلافات داخلی در جبهه راست

اصولگرایان اصفهان بر سر دوراهی

اصولگرایان اصفهان اگر هیچ شباهتی به اصلاح‌طلبان این شهر نداشته باشند، ثابت کرده‌اند که همچون طیف مقابل خود، رهبری واحد ندارند و ساز آنان کوک نیست و هر از چندی صدای مخالفت از این اردو بلند است. وقتی دوران 8 ساله خاتمی نتوانست در ایجاد وحدت آنان موثر باشد؛ دوران 8 ساله احمدی‌نژاد هم با همه قدرتی که به اصولگرایان بخشید و آرای سنتی خود را در اصفهان قدر دانست، نشد که محور ائتلاف اصولگرایان شود... آنان نه در قدرت و نه در عزلت؛ طعم همکاری را نچشیدند. پایداریون اصفهان در واپسین انتخابات‌ها از انتشار لیست واحد با اصولگرایان سرباز زدند و همچنان که در انتخابات سوم شورای شهر به ائتلاف نرسیدند؛ شورای چهارم و مجلس هشتم و نهم را نیز به قرائت خود خواندند. اصولگرایان اصفهان نیز آنقدر پراکنده رفتار کردند که جای‌گیری مستقل‌های راست و پایداریون در دل تشکیلات آنها، جریان راست‌گرای اصفهان را در قلب سیاست سنتی ایران چندپاره کرد و امتیازخواهی و تقابل با پیران اصولگرای اصفهان را نهادینه کرد. آنان به راحتی از پیش‌کسوتان خود امتیازها گرفتند و هنوز قانع نشده‌اند. شهرداری‌های مناطق و مدیریت شهری را طلب می‌کنند و فرهنگ شهر را دربست می‌خواهند: همان رفتاری که مدیران تازه معارفه شده جریان اصولگرا در ابتدای کار خود به آن افتخار می‌کردند...
قضیه به مدتی قبل بازمی‌گردد. دولت احمدی نژاد در سال‌های آخر خود در اصفهان به مشکلاتی برخورد که ادامه حیات خالص آن در جبهه پایداری را ممکن نمی‌ساخت. شهرداری اصفهان که دوره دوم را در مخالفت کامل با دولت گذراند، از بند فشار استانداری خلاصی یافته بود و به مدد پشتوانه‌های مالی و ترکیب عجیب و غریب شورای چهارم؛ نیم بند راه کج‌دار و مریز خود را می‌رفت و سعی داشت گستره فعالیت خود را به مناطق مرفه‌نشین شهر بکشاند و پایگاهی تازه برای خود دست و پا کند. دولت روحانی اما در عین ناباوری؛ آرای طبقه متوسط و فرودست اصفهان را به خود جذب کرد. طبقه‌ متوسط که در8 سال دولت احمدی‌نژاد به حاشیه رفته بود با سیاست‌های اقتصادی آن, نقاط مشترکی با طبقه فرودست اصفهان یافته بود و سیاست‌های توده‌گرا، جنوب و شمال اصفهان را به هم وصل کرد. نیازهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی اصفهانی‌ها به یکدیگر نزدیک شده بودند و اجماعی شکل گرفت که نه ژست‌های احمدی‌نژاد می‌توانست چاره مطالبات آن باشد و نه توسعه صرف سیاسی اصلاح‌طلبان، جایی در مردم 92 اصفهان داشت. تغییرات جدید زودتر از همه در دستگاه‌های اجرایی اصولگرایان بروز کرد. آنان که همچنان مدیران و نمایندگان خود را در بدنه دولت حفظ کرده بودند و به مدد سیاست‌های استاندار جدید؛ جایگاه خود را محفوظ می‌دیدند ناگزیر از انجام تغییراتی هم بودند.
شهرداری به تناسب تغییرات جدید؛ فضای شهر را از جشنواره‌ها که مخاطب آن در همه جای جهان قشر متوسط هستند؛ انباشت و فرمانی که چند ماه پیش در دست ذاکراصفهانی بود تا از جبهه پایداری و اصولگرایان به سمت اصلاح‌طلبان برود؛ این بار به دست شهرداری افتاد تا بر جدایی از دولت احمدی‌نژاد اصرارکند، اما این بار نیز فریاد انتقاد اصولگرایان و حامیان سرسخت خود را درآورد و از خطبه‌های نمازجمعه اخطارجدی گرفت.
جریان اصولگرا که این روزها نگران از دست رفتن سرمایه‌های مدیریتی خود در بخش فرهنگی هستند؛ انتظار این پیشروی از شهرداری را نداشتند و شهردار البته کار آنان را برای برخورد یکپارچه با جریانات مخالف فرهنگی اصولگرایی دشوار ساخته است. جریان اصولگرایی بهتر از همه دریافته که اگرچه با حداکثر 20 درصد آرا و در غیاب مشارکت حداکثری وارد مجلس و شورا شده‌ اما برای اقناع افکار عمومی اصفهان ناگزیراست که به 80 درصد خاموش روی بیاورد. چرا که نهادهای سنتی اقتصادی و یا بازار از نفس افتاده اصفهان همچنان‌که سال‌ها قبل آزموده شده‌اند، پشتوانه مناسبی برای آنها نیست و تشکل‌های سیاسی برساخته در8 سال احمدی‌نژاد نیز نتوانسته تضمینی برای قبضه دانشگاه باشد و اوضاع بقیه ارکان تشکیلاتی آنها خوب نیست. علاوه برآن شورای شهر اصفهان در دوره‌های سوم و چهارم نیز توفیقی در گسترش بدنه هواداران خود نیافت و تنها دست شهرداری را در چینش نیرو و اعمال سلیقه بازگذاشت تا بعد‌ها از رفتارجزیره‌ای آن انتقاد کند.
فضای این روزهای اصفهان برای اصولگرایان که متوجه بیشترین تغییرات اجتماعی و فرهنگی در جامعه شده تنگ‌تر شده است، از همین روست که حامدیان؛ دبیر جامعه اسلامی مهندسین اصفهان نقد و بازنگری در جبهه اصولگرایی را ضرورت اول آنها می‌داند و این فقط درد اصلاح‌طلبان نیست که به شدت نگران انتخابات آتی مجلس هستند. آنان نه قشر اندک رای‌دهندگان سنتی را کافی می‌دادند که بر طبل هیات‌های سنتی سیاسی و فرهنگی خود بکوبند و نه سیاست‌های جدید آنان، آن‌چنان فرصتی فراهم کرده که طبقه متوسط را مخاطب خود بدانند و جشنواره‌ها را بیارایند تا بتوانند هزینه مالیات جنوب مرفه نشین را در شمال فقیرنشین هزینه کنند.
نمایندگان اصفهان در سال آخر نمایندگی خود رفتار محلی و منطقه‌ای و نزدیکی به فرمانداران را به یکدیگر توصیه می‌کنند و برای انتصاب افراد همسو در شهرستان‌ها و ابقای نزدیکان خود؛ به دولت تدبیر و امید فشار مضاعفی آورده‌اند که این تنها راه چاره آنهاست. برخی‌شان هم همچون قبل به آرای شرق اصفهان بسنده کرده‌اند تا فضای مستقل خود را از آسیب های جدال اصولگرایان و پایداریون حفظ کنند.
اصولگرایان علاوه بر جدال با جبهه پایداری کار سختی در پیش دارند؛ آنها امروز بر سر دو راهی نشسته‌اند: یا باید به آرای سنتی خود دلخوش کنند که ریسک آن در انتخابات با مشارکت حداکثری بالاست؛ و یا برای جذب طبقه متوسط، دست به تغییراتی اساسی بزنند و در این راه، آرای سنتی را قربانی کنند و انتقادات یاران قدیمی را نیز به جان بخرند. دوباره نگاه‌ها در اصفهان به سوی طبقه متوسط برگشته... این بار با روایتی متفاوت از سال‌های 82 و 88. زمانه غریبی است!
اصولگرایان اصفهان اگر هیچ شباهتی به اصلاح‌طلبان این شهر نداشته باشند، ثابت کرده‌اند که همچون طیف مقابل خود، رهبری واحد ندارند و ساز آنان کوک نیست و هر از چندی صدای مخالفت از این اردو بلند است. وقتی دوران 8 ساله خاتمی نتوانست در ایجاد وحدت آنان موثر باشد؛ دوران 8 ساله احمدی‌نژاد هم با همه قدرتی که به اصولگرایان بخشید و آرای سنتی خود را در اصفهان قدر دانست، نشد که محور ائتلاف اصولگرایان شود... آنان نه در قدرت و نه در عزلت؛ طعم همکاری را نچشیدند. پایداریون اصفهان در واپسین انتخابات‌ها از انتشار لیست واحد با اصولگرایان سرباز زدند و همچنان که در انتخابات سوم شورای شهر به ائتلاف نرسیدند؛ شورای چهارم و مجلس هشتم و نهم را نیز به قرائت خود خواندند. اصولگرایان اصفهان نیز آنقدر پراکنده رفتار کردند که جای‌گیری مستقل‌های راست و پایداریون در دل تشکیلات آنها، جریان راست‌گرای اصفهان را در قلب سیاست سنتی ایران چندپاره کرد و امتیازخواهی و تقابل با پیران اصولگرای اصفهان را نهادینه کرد. آنان به راحتی از پیش‌کسوتان خود امتیازها گرفتند و هنوز قانع نشده‌اند. شهرداری‌های مناطق و مدیریت شهری را طلب می‌کنند و فرهنگ شهر را دربست می‌خواهند: همان رفتاری که مدیران تازه معارفه شده جریان اصولگرا در ابتدای کار خود به آن افتخار می‌کردند...
قضیه به مدتی قبل بازمی‌گردد. دولت احمدی نژاد در سال‌های آخر خود در اصفهان به مشکلاتی برخورد که ادامه حیات خالص آن در جبهه پایداری را ممکن نمی‌ساخت. شهرداری اصفهان که دوره دوم را در مخالفت کامل با دولت گذراند، از بند فشار استانداری خلاصی یافته بود و به مدد پشتوانه‌های مالی و ترکیب عجیب و غریب شورای چهارم؛ نیم بند راه کج‌دار و مریز خود را می‌رفت و سعی داشت گستره فعالیت خود را به مناطق مرفه‌نشین شهر بکشاند و پایگاهی تازه برای خود دست و پا کند. دولت روحانی اما در عین ناباوری؛ آرای طبقه متوسط و فرودست اصفهان را به خود جذب کرد. طبقه‌ متوسط که در8 سال دولت احمدی‌نژاد به حاشیه رفته بود با سیاست‌های اقتصادی آن, نقاط مشترکی با طبقه فرودست اصفهان یافته بود و سیاست‌های توده‌گرا، جنوب و شمال اصفهان را به هم وصل کرد. نیازهای اقتصادی و فرهنگی و اجتماعی اصفهانی‌ها به یکدیگر نزدیک شده بودند و اجماعی شکل گرفت که نه ژست‌های احمدی‌نژاد می‌توانست چاره مطالبات آن باشد و نه توسعه صرف سیاسی اصلاح‌طلبان، جایی در مردم 92 اصفهان داشت. تغییرات جدید زودتر از همه در دستگاه‌های اجرایی اصولگرایان بروز کرد. آنان که همچنان مدیران و نمایندگان خود را در بدنه دولت حفظ کرده بودند و به مدد سیاست‌های استاندار جدید؛ جایگاه خود را محفوظ می‌دیدند ناگزیر از انجام تغییراتی هم بودند.
شهرداری به تناسب تغییرات جدید؛ فضای شهر را از جشنواره‌ها که مخاطب آن در همه جای جهان قشر متوسط هستند؛ انباشت و فرمانی که چند ماه پیش در دست ذاکراصفهانی بود تا از جبهه پایداری و اصولگرایان به سمت اصلاح‌طلبان برود؛ این بار به دست شهرداری افتاد تا بر جدایی از دولت احمدی‌نژاد اصرارکند، اما این بار نیز فریاد انتقاد اصولگرایان و حامیان سرسخت خود را درآورد و از خطبه‌های نمازجمعه اخطارجدی گرفت.
جریان اصولگرا که این روزها نگران از دست رفتن سرمایه‌های مدیریتی خود در بخش فرهنگی هستند؛ انتظار این پیشروی از شهرداری را نداشتند و شهردار البته کار آنان را برای برخورد یکپارچه با جریانات مخالف فرهنگی اصولگرایی دشوار ساخته است. جریان اصولگرایی بهتر از همه دریافته که اگرچه با حداکثر 20 درصد آرا و در غیاب مشارکت حداکثری وارد مجلس و شورا شده‌ اما برای اقناع افکار عمومی اصفهان ناگزیراست که به 80 درصد خاموش روی بیاورد. چرا که نهادهای سنتی اقتصادی و یا بازار از نفس افتاده اصفهان همچنان‌که سال‌ها قبل آزموده شده‌اند، پشتوانه مناسبی برای آنها نیست و تشکل‌های سیاسی برساخته در8 سال احمدی‌نژاد نیز نتوانسته تضمینی برای قبضه دانشگاه باشد و اوضاع بقیه ارکان تشکیلاتی آنها خوب نیست. علاوه برآن شورای شهر اصفهان در دوره‌های سوم و چهارم نیز توفیقی در گسترش بدنه هواداران خود نیافت و تنها دست شهرداری را در چینش نیرو و اعمال سلیقه بازگذاشت تا بعد‌ها از رفتارجزیره‌ای آن انتقاد کند.
فضای این روزهای اصفهان برای اصولگرایان که متوجه بیشترین تغییرات اجتماعی و فرهنگی در جامعه شده تنگ‌تر شده است، از همین روست که حامدیان؛ دبیر جامعه اسلامی مهندسین اصفهان نقد و بازنگری در جبهه اصولگرایی را ضرورت اول آنها می‌داند و این فقط درد اصلاح‌طلبان نیست که به شدت نگران انتخابات آتی مجلس هستند. آنان نه قشر اندک رای‌دهندگان سنتی را کافی می‌دادند که بر طبل هیات‌های سنتی سیاسی و فرهنگی خود بکوبند و نه سیاست‌های جدید آنان، آن‌چنان فرصتی فراهم کرده که طبقه متوسط را مخاطب خود بدانند و جشنواره‌ها را بیارایند تا بتوانند هزینه مالیات جنوب مرفه نشین را در شمال فقیرنشین هزینه کنند.
نمایندگان اصفهان در سال آخر نمایندگی خود رفتار محلی و منطقه‌ای و نزدیکی به فرمانداران را به یکدیگر توصیه می‌کنند و برای انتصاب افراد همسو در شهرستان‌ها و ابقای نزدیکان خود؛ به دولت تدبیر و امید فشار مضاعفی آورده‌اند که این تنها راه چاره آنهاست. برخی‌شان هم همچون قبل به آرای شرق اصفهان بسنده کرده‌اند تا فضای مستقل خود را از آسیب های جدال اصولگرایان و پایداریون حفظ کنند.
اصولگرایان علاوه بر جدال با جبهه پایداری کار سختی در پیش دارند؛ آنها امروز بر سر دو راهی نشسته‌اند: یا باید به آرای سنتی خود دلخوش کنند که ریسک آن در انتخابات با مشارکت حداکثری بالاست؛ و یا برای جذب طبقه متوسط، دست به تغییراتی اساسی بزنند و در این راه، آرای سنتی را قربانی کنند و انتقادات یاران قدیمی را نیز به جان بخرند. دوباره نگاه‌ها در اصفهان به سوی طبقه متوسط برگشته... این بار با روایتی متفاوت از سال‌های 82 و 88. زمانه غریبی است!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.