|

از اندرونی سلطان تا اصطبل همایونی

قواره لباسی برای تن بی قواره

میرزا باباخان جعفری

جوان دیلاق روی تخت چنان نشسته بود، که انگار زیر و برش رخت و لباس ابریشمی پوشانده. یادش رفته بود لباس‌ها را دزد برده و تنش را لنگ حمامی پوشانده است.
ماشالله خان که دید نمی‌شود این طور، لخت و عور جلوی دید همه بماند او را با شاگردش به پستوی مغازه فرستاد تا آنجا به وقت رسیدن لباس منتظر بماند.
پسر هنوز داخل اتاق نرفته، یک آژان کلانتری وارد مغازه شد. همه یکدست از جای خود بلند شدند. مامور کمی این‌طرف وآن‌طرف سبیل خود را چپ و راست کرد و بعد از سفت کردن کمربند، روی تخت میانی دکان رفت و بالای آن نشست.
-پسر قلیون مخصوص!
ماشالله خان که بدش می‌آمد کسی روی تخت با کفش بنشیند این‌بار را ندید گرفت. شاگرد از بیرون مغازه آمد و چند دست لباس زیر و رو در دست او بود.
-ببر، تو اون پَستو!
صدایش را صاف کرد و انگار مفتش محل، دستش به سبیلش بند بود.
-تو پستو کیه، لباس می‌بری؟
ماشالله خان رفت کنار او تا به عرض مبارک برساند.
-یه پسرغریبه، همین پیش پای شما همه رخت و لباسشو تو حموم نمره بردن.
کمی به او نگاه کرد و گفت:
-بگو بیاد ببینم!
ماشالله خان چند باری آن جوان را صدا کرد اما خبری نشد، قلیان جناب سر کار را آوردند.
-شما تا چند تا دود بگیری، میارم خدمتتون.
پیچ شلنگ قلیان را باز کرد و سری آن را گذاشت گوشه دهان و شروع کرد به چاق کردن قلیان.
ماشالله خان بلند شد و به طرف پَستوی مغازه رفت. هنوز نرفته سروصدا بلند شد.
-بهت می‌گم بیا، کارت که نداره. شاید تونست دزد لباساتو پیدا کنه، بیا بهت می‌گم.
دست او را گرفته بود ول نمی‌کرد تا به روبه‌روی تخت سرکار رسید.
از پایین تا بالا نگاهش کرد.
-خب بگوببینم چیه؟
فقط به ماشالله خان نگاه می‌کرد و حرف نمی‌زد.
-خب بگودیگه، خوبه تا حالا داشته اینجا ضجه و غوره می‌زده.
جوان که لباس‌ها گشاد از تنش بود هی آنها را عقب وجلو می‌کشید تا شاید قواره تن بی‌قواره‌اش شود.
حرف که نزد فقط شروع کرد به گریه کردن که امروز آمده بودم شهر شما، برای کار تا پول جمع کنم وچه وچه شود. اما هنوز سردی آب به تنم ننشسته آب قطع شد و با کف صابون بیرون آمدم.
با دست به یکی یکی تکه‌های لباس خود که برده بودند، اشاره می‌کرد حالا دیگر فرقی نمی‌کرد کجا باشد، فقط خوب شد که ماشالله خان کنار دست او ایستاده بود.
-خل شدی، بسه دیگه. ولش کنی می‌خوای.. استغفرالله. شما ببخشینش.
سرکار از روی تخت بلند شد و به طرف پسر رفت. هنوز حرفی نزده چنان نسق او را گرفت که کم مانده بود تومبان خود را که تازه گرفته بود، خیس کند.
-یعنی تو می‌خوای بگی، دزدی تقصیر اون کسیه که آبو قطع کرد؟ یعنی تو الان داری به ...
ماشالله خان نگذاشت حرفی دیگر بزند و شروع کرد به زدن پس گردنی به آن جوان بدبخت، که:
-غلط کرده، زر زیادی زده، نفهمیده .شما ببخشین. اصلا لباسش را دزد نبرده حتما خودش کنده یادش رفته کجا گذاشته؟!
جوان دیلاق روی تخت چنان نشسته بود، که انگار زیر و برش رخت و لباس ابریشمی پوشانده. یادش رفته بود لباس‌ها را دزد برده و تنش را لنگ حمامی پوشانده است.
ماشالله خان که دید نمی‌شود این طور، لخت و عور جلوی دید همه بماند او را با شاگردش به پستوی مغازه فرستاد تا آنجا به وقت رسیدن لباس منتظر بماند.
پسر هنوز داخل اتاق نرفته، یک آژان کلانتری وارد مغازه شد. همه یکدست از جای خود بلند شدند. مامور کمی این‌طرف وآن‌طرف سبیل خود را چپ و راست کرد و بعد از سفت کردن کمربند، روی تخت میانی دکان رفت و بالای آن نشست.
-پسر قلیون مخصوص!
ماشالله خان که بدش می‌آمد کسی روی تخت با کفش بنشیند این‌بار را ندید گرفت. شاگرد از بیرون مغازه آمد و چند دست لباس زیر و رو در دست او بود.
-ببر، تو اون پَستو!
صدایش را صاف کرد و انگار مفتش محل، دستش به سبیلش بند بود.
-تو پستو کیه، لباس می‌بری؟
ماشالله خان رفت کنار او تا به عرض مبارک برساند.
-یه پسرغریبه، همین پیش پای شما همه رخت و لباسشو تو حموم نمره بردن.
کمی به او نگاه کرد و گفت:
-بگو بیاد ببینم!
ماشالله خان چند باری آن جوان را صدا کرد اما خبری نشد، قلیان جناب سر کار را آوردند.
-شما تا چند تا دود بگیری، میارم خدمتتون.
پیچ شلنگ قلیان را باز کرد و سری آن را گذاشت گوشه دهان و شروع کرد به چاق کردن قلیان.
ماشالله خان بلند شد و به طرف پَستوی مغازه رفت. هنوز نرفته سروصدا بلند شد.
-بهت می‌گم بیا، کارت که نداره. شاید تونست دزد لباساتو پیدا کنه، بیا بهت می‌گم.
دست او را گرفته بود ول نمی‌کرد تا به روبه‌روی تخت سرکار رسید.
از پایین تا بالا نگاهش کرد.
-خب بگوببینم چیه؟
فقط به ماشالله خان نگاه می‌کرد و حرف نمی‌زد.
-خب بگودیگه، خوبه تا حالا داشته اینجا ضجه و غوره می‌زده.
جوان که لباس‌ها گشاد از تنش بود هی آنها را عقب وجلو می‌کشید تا شاید قواره تن بی‌قواره‌اش شود.
حرف که نزد فقط شروع کرد به گریه کردن که امروز آمده بودم شهر شما، برای کار تا پول جمع کنم وچه وچه شود. اما هنوز سردی آب به تنم ننشسته آب قطع شد و با کف صابون بیرون آمدم.
با دست به یکی یکی تکه‌های لباس خود که برده بودند، اشاره می‌کرد حالا دیگر فرقی نمی‌کرد کجا باشد، فقط خوب شد که ماشالله خان کنار دست او ایستاده بود.
-خل شدی، بسه دیگه. ولش کنی می‌خوای.. استغفرالله. شما ببخشینش.
سرکار از روی تخت بلند شد و به طرف پسر رفت. هنوز حرفی نزده چنان نسق او را گرفت که کم مانده بود تومبان خود را که تازه گرفته بود، خیس کند.
-یعنی تو می‌خوای بگی، دزدی تقصیر اون کسیه که آبو قطع کرد؟ یعنی تو الان داری به ...
ماشالله خان نگذاشت حرفی دیگر بزند و شروع کرد به زدن پس گردنی به آن جوان بدبخت، که:
-غلط کرده، زر زیادی زده، نفهمیده .شما ببخشین. اصلا لباسش را دزد نبرده حتما خودش کنده یادش رفته کجا گذاشته؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.