انتخابات هیات رییسه شورای شهر اصفهان صورت گرفت
ناپایداری اصلاحطلبان در سایه نیروهای «پایداری»
شرق: از همان ابتدایی که انجمن شهر شکل گرفت مدیریت شهری در اصفهان ، رنگ و رو رفته یا پررنگ ، سیاست و سیاسیون را در کنار خود دیده است، و حالا در دور چهارم شورای شهر ماهیت این سیاست تغییر رنگ بیشتری داده و این رنگ و لعاب و لباس بیش از پیش بر اندام شهر دیده می شود.
تاریخ و اعصار مختلف اصفهان همیشه جایگاهی متفاوت را برای این شهر افسانه ای قایل شده است و نگاهی به تاریخ این کهن شهر موید نوع پیچیدگی سیاسی در بدنه مدیریتی اش بوده است. شاید همین بوده که از بین دو شاخصه مقتصد بودن و زرنگ بودن اصفهانی ها، ذکاوتشان بیشتر بر خاطر راویان اخبار نشسته و آنها همین را سینه به سینه به نسل امروزی منتقل کرده اند که حتی همان مقتصد بودن هم امروز در دانشگاه های معتبر دنیا شاخصه ای وزین از علوم انسانی ویژه رشته های با گرایش مدیریت تدریس می شود و واحدهای مدیریت صحیح منابع هم در ردیف واحدهای با وزن بالا شناخته میشود. اما همین ذکاوت وقتی دچار پیچش میشود و از لایههای ترجیحات و مصلحتها و اقتضاها عبور میکند به رنگ عالم سیاست در می آید و می شود یک صفت که برازنده هرکسی نیست و تنها کسی ردای سیاسی بودن بر تن میکند که همه واحدهای قبلی را با موفقیت گذرانده باشد.
این علم یا می تواند بمب اتم بسازد و آدم بکشد، یا در صنعت پزشکی به کار رود و انسان نجات دهد. داستان همان سیاسیونی است که علم و عملشان میتواند چاقوی دولبهای باشد برای عالم سیاست، یا بشود لبه برنده برگ برنده ایران برای کشاندن 1+5 به پای میز مذاکره، یا بشودهمان هزاران اشتباهی که تقاص تورم کمرشکنش را تا سال ها مردم باید در کف بازار بدهند.
اصفهان به استناد کلماتی که در بالا رفت سیاسی بودن را در ظرفیتهای مختلفش تجربه میکند و گاه شدت جریان چنان زیاد میشود که سیاست زدگی جایش را میگیرد درست از همین نقطه است که کار دچار اشکال میشود.
قبل از هر چیز دست می گزاریم روی نقطه حساس شهر و مدیریت 11 ساله شهرداری که پر است از کلنگهای بیسرانجام و ناکارآمدیهای پی در پی و یادآور میشویم که در بیشتر کشورها به یک رییس جمهور 4 یا 8 سال فرصت داده میشود تا تمام کشور را مدیریت کند، اما شهرداری این شهر با تمام کادر اجراییش در طول این سال ها چه کارنامهای را برای خود رقم زده؟ کلید کردن بر عملکرد شهرداری را اما میگذاریم برای بعد و سری میزنیم به شورای شهر که این روزها فضای شهر را پرکرده است از دغدغه علامت سوال!
حرف از سیاست بود و سیاستزدگی! حتی اگر رییس شورای شهر اصفهان و برخی اعضایش در مواضعی که بیشتر از رسانههای محافظه کار و مشخصا یکی دو سایت با وابستگی بیپرده به این جریان اعلام میشود، بگویند که کسانی که معتقدند شهر در دوره یک ساله اخیر شورای شهر قفل شده بیانصاف و بی تقوا و ناکاربلد و ناکارشناسند، باز هم چیزی از این واقعیت کم نمیکند که شهر نه تنها قفل شده، که دچار همان سیاست زدگی از نوع ناکارآمدی و ناسازگاری با شعارهای پرطمطراق و پر جلوه جریان حاکم شده است و همه چیز تحت شعاع این موضوع قرار گرفته است.
این سیاست زدگی همان شده که در شهر اصفهان پروژهای شاخص را نمیبینیم کلنگ خورده باشد و هر چه هم هست فاز دو و سه و چهار و پنج و شش کلنگهای قبلی است که چونان طبلی میماند که دیروز چوبش خورده و امروز هیاهویش بر آسمان است و یا طرح هایی که غالبا نامش را نمیتوان طرح گذاشت، چرا که بیشتر یک اقدام شهری برای رفع مشکل است نه یک کار اجرایی برای جلوگیری از بروز مشکل! خواه این مشکل ترافیکی و فرهنگی و خدماتی باشد، خواه اجتماعی و ایمن ساز، که اصولا این روبانهای اخیر همه نه موید دوراندیشی و نیک اندیشی، که فرجام نااندیشیهای قبل بر جریان سیال زندگی در کوچه پس کوچههای شهر است که تازه ما را متوجه کمبودها و معضلات میکند و با منتی که بر سر مردم میرود سخن از تصویب صدها لایحه و طرح و ... برای خدمت به مردم اصفهان میشود و این سوال از جلو ساختمان شهرداری و تالار شورایش رژه میرود که با این طرحهای بندانگشتی یک سال گذشته چه نیازی به شورای شهر 21 نفره وجود داشت؟ مگر خود شهرداری نمیتواند بلیط یک شهربازی را کم یا زیاد کند، یا به متقاضیان تراکم ساختمانی فلان درصد تخفیف دهد، یا فلان ورزشگاه و بهمان سالن مطالعه را در راستای وظایف خیلی معمولیش بسازد؟ یعنی واقعا اگر دستان حامی شورای شهریها برای این گونه طرح ها بالا نرود ، این طرحها بر زمین میماند؟ بی راه نیست اگر بگوییم «کلان شهر» اصفهان این روزها بیشتر به «قفل شهر»ی میماند که کلید سیاست در آن شکسته و این قفل باز بشو نیست!
اگر بنا بر عملکرد، همین ها باشد که متاسفانه باید گفت این کوچک پنداری فلسفه قانونی جایگاه شوراست و باید از اعضای دوره چهارم در سال دوم بخواهیم ابتدا وظایف کلان شورا را از خود و جایگاه قانونی شان مطالبه نمایند و بعد به دنبال خدمت در این فرم معمول باشند.
اما متاسفانه این سیاست زدگی آنقدر به روش غیر علمی و فاقد هرگونه توجیه کارشناسی و حتی عامیانه بر فضای شورا و شهرش حاکم شده که حتی در انتخابات شورای شهرش هم جریان اصلاح طلب که بنا به چارچوب کاری و آرمانیاش باید با نیت اصلاح امور وارد شود، رای را به آرای پایداریونی گره می زند که آرایشان همین چند روز پیش با استیضاح وزیر علوم معادلات علمی کشور را به هم زده است، اینجا اما در اوج آرامش دستان ائتلاف دو گروهی به هم گره زده می شود که آن را در هیچ معادلهای نمیتوان تعریف کرد.
ائتلافی نا متجانس که هرچند هدفی مشترک را دنبال می کرد ،اما قطعا به مرور زمینه پای گرفتن گروهی را رقم خواهد زد که در دور بعدی انتخابات مجلس کفه ترازو را به نفع همین گروه هم هدف سنگین خواهد کرد. مشخصا در این شهری که آدم با ذکاوت و سیاسی و مدبر از جنس اصلاح طلب کم ندارد و در همین شهری که اقدامات و فعالیتهای دقیق و با برنامه این گروه زبانزد است، کمی ساده انگاری است که نمایندگان همین طیف منتسب به جریان دولت در شورای شهر را بخواهیم دچار عدم بینش و دوراندیشی بدانیم که چرا دچار چنین اشتباه استراتژیکی بزرگی شدهاند و چرا زلف آینده اصلاح طلبان را دقیقا به موی گروهی گره زده اند که همین روزهای اخیر رای به عدم کفایت یکی از وزرای کابینه اصلاح طلبان داد!
ای کاش تئوریسینهای محترم جناح اصلاح طلب در استان تاثیر گزار و بحث برانگیز اصفهان دلیل موجهی برای این رویکرد اخیر داشته باشند و تضمینهای لازم را برای ممانعت از رشد تفکر مقابل اصلاحطلبان با این گونه حمایتها ابراز دارند و تضمین دهند این میدان دادن به پایداریون منجر به ناپایداری اصلاح طلبان در اصفهان نمیشود!
به نظر میرسد آرای شورا شهر اصفهان در انتخابات هیات رییسه میتواند بارها و بارها مورد واکاوی قرار گیرد و حتی به عنوان دو واحد درسی در کلاسهای آسیب شناسی سیاسی مورد تدریس قرار گیرد تا هیچ تفکر علاقهمند به تدبیر و امید در هیچ نقطه از کشور دچار چنین اشتباه تاکتیکی نشود و البته سخن به همین جا ختم نمیشود و از این دوستان اصلاح طلب دعوت میشود تا دلایل و توضیحات خود را برایمان بیان کنند تا شاید این ابهام موجود در فضای سیاسی شهر برطرف شود.
تاریخ و اعصار مختلف اصفهان همیشه جایگاهی متفاوت را برای این شهر افسانه ای قایل شده است و نگاهی به تاریخ این کهن شهر موید نوع پیچیدگی سیاسی در بدنه مدیریتی اش بوده است. شاید همین بوده که از بین دو شاخصه مقتصد بودن و زرنگ بودن اصفهانی ها، ذکاوتشان بیشتر بر خاطر راویان اخبار نشسته و آنها همین را سینه به سینه به نسل امروزی منتقل کرده اند که حتی همان مقتصد بودن هم امروز در دانشگاه های معتبر دنیا شاخصه ای وزین از علوم انسانی ویژه رشته های با گرایش مدیریت تدریس می شود و واحدهای مدیریت صحیح منابع هم در ردیف واحدهای با وزن بالا شناخته میشود. اما همین ذکاوت وقتی دچار پیچش میشود و از لایههای ترجیحات و مصلحتها و اقتضاها عبور میکند به رنگ عالم سیاست در می آید و می شود یک صفت که برازنده هرکسی نیست و تنها کسی ردای سیاسی بودن بر تن میکند که همه واحدهای قبلی را با موفقیت گذرانده باشد.
این علم یا می تواند بمب اتم بسازد و آدم بکشد، یا در صنعت پزشکی به کار رود و انسان نجات دهد. داستان همان سیاسیونی است که علم و عملشان میتواند چاقوی دولبهای باشد برای عالم سیاست، یا بشود لبه برنده برگ برنده ایران برای کشاندن 1+5 به پای میز مذاکره، یا بشودهمان هزاران اشتباهی که تقاص تورم کمرشکنش را تا سال ها مردم باید در کف بازار بدهند.
اصفهان به استناد کلماتی که در بالا رفت سیاسی بودن را در ظرفیتهای مختلفش تجربه میکند و گاه شدت جریان چنان زیاد میشود که سیاست زدگی جایش را میگیرد درست از همین نقطه است که کار دچار اشکال میشود.
قبل از هر چیز دست می گزاریم روی نقطه حساس شهر و مدیریت 11 ساله شهرداری که پر است از کلنگهای بیسرانجام و ناکارآمدیهای پی در پی و یادآور میشویم که در بیشتر کشورها به یک رییس جمهور 4 یا 8 سال فرصت داده میشود تا تمام کشور را مدیریت کند، اما شهرداری این شهر با تمام کادر اجراییش در طول این سال ها چه کارنامهای را برای خود رقم زده؟ کلید کردن بر عملکرد شهرداری را اما میگذاریم برای بعد و سری میزنیم به شورای شهر که این روزها فضای شهر را پرکرده است از دغدغه علامت سوال!
حرف از سیاست بود و سیاستزدگی! حتی اگر رییس شورای شهر اصفهان و برخی اعضایش در مواضعی که بیشتر از رسانههای محافظه کار و مشخصا یکی دو سایت با وابستگی بیپرده به این جریان اعلام میشود، بگویند که کسانی که معتقدند شهر در دوره یک ساله اخیر شورای شهر قفل شده بیانصاف و بی تقوا و ناکاربلد و ناکارشناسند، باز هم چیزی از این واقعیت کم نمیکند که شهر نه تنها قفل شده، که دچار همان سیاست زدگی از نوع ناکارآمدی و ناسازگاری با شعارهای پرطمطراق و پر جلوه جریان حاکم شده است و همه چیز تحت شعاع این موضوع قرار گرفته است.
این سیاست زدگی همان شده که در شهر اصفهان پروژهای شاخص را نمیبینیم کلنگ خورده باشد و هر چه هم هست فاز دو و سه و چهار و پنج و شش کلنگهای قبلی است که چونان طبلی میماند که دیروز چوبش خورده و امروز هیاهویش بر آسمان است و یا طرح هایی که غالبا نامش را نمیتوان طرح گذاشت، چرا که بیشتر یک اقدام شهری برای رفع مشکل است نه یک کار اجرایی برای جلوگیری از بروز مشکل! خواه این مشکل ترافیکی و فرهنگی و خدماتی باشد، خواه اجتماعی و ایمن ساز، که اصولا این روبانهای اخیر همه نه موید دوراندیشی و نیک اندیشی، که فرجام نااندیشیهای قبل بر جریان سیال زندگی در کوچه پس کوچههای شهر است که تازه ما را متوجه کمبودها و معضلات میکند و با منتی که بر سر مردم میرود سخن از تصویب صدها لایحه و طرح و ... برای خدمت به مردم اصفهان میشود و این سوال از جلو ساختمان شهرداری و تالار شورایش رژه میرود که با این طرحهای بندانگشتی یک سال گذشته چه نیازی به شورای شهر 21 نفره وجود داشت؟ مگر خود شهرداری نمیتواند بلیط یک شهربازی را کم یا زیاد کند، یا به متقاضیان تراکم ساختمانی فلان درصد تخفیف دهد، یا فلان ورزشگاه و بهمان سالن مطالعه را در راستای وظایف خیلی معمولیش بسازد؟ یعنی واقعا اگر دستان حامی شورای شهریها برای این گونه طرح ها بالا نرود ، این طرحها بر زمین میماند؟ بی راه نیست اگر بگوییم «کلان شهر» اصفهان این روزها بیشتر به «قفل شهر»ی میماند که کلید سیاست در آن شکسته و این قفل باز بشو نیست!
اگر بنا بر عملکرد، همین ها باشد که متاسفانه باید گفت این کوچک پنداری فلسفه قانونی جایگاه شوراست و باید از اعضای دوره چهارم در سال دوم بخواهیم ابتدا وظایف کلان شورا را از خود و جایگاه قانونی شان مطالبه نمایند و بعد به دنبال خدمت در این فرم معمول باشند.
اما متاسفانه این سیاست زدگی آنقدر به روش غیر علمی و فاقد هرگونه توجیه کارشناسی و حتی عامیانه بر فضای شورا و شهرش حاکم شده که حتی در انتخابات شورای شهرش هم جریان اصلاح طلب که بنا به چارچوب کاری و آرمانیاش باید با نیت اصلاح امور وارد شود، رای را به آرای پایداریونی گره می زند که آرایشان همین چند روز پیش با استیضاح وزیر علوم معادلات علمی کشور را به هم زده است، اینجا اما در اوج آرامش دستان ائتلاف دو گروهی به هم گره زده می شود که آن را در هیچ معادلهای نمیتوان تعریف کرد.
ائتلافی نا متجانس که هرچند هدفی مشترک را دنبال می کرد ،اما قطعا به مرور زمینه پای گرفتن گروهی را رقم خواهد زد که در دور بعدی انتخابات مجلس کفه ترازو را به نفع همین گروه هم هدف سنگین خواهد کرد. مشخصا در این شهری که آدم با ذکاوت و سیاسی و مدبر از جنس اصلاح طلب کم ندارد و در همین شهری که اقدامات و فعالیتهای دقیق و با برنامه این گروه زبانزد است، کمی ساده انگاری است که نمایندگان همین طیف منتسب به جریان دولت در شورای شهر را بخواهیم دچار عدم بینش و دوراندیشی بدانیم که چرا دچار چنین اشتباه استراتژیکی بزرگی شدهاند و چرا زلف آینده اصلاح طلبان را دقیقا به موی گروهی گره زده اند که همین روزهای اخیر رای به عدم کفایت یکی از وزرای کابینه اصلاح طلبان داد!
ای کاش تئوریسینهای محترم جناح اصلاح طلب در استان تاثیر گزار و بحث برانگیز اصفهان دلیل موجهی برای این رویکرد اخیر داشته باشند و تضمینهای لازم را برای ممانعت از رشد تفکر مقابل اصلاحطلبان با این گونه حمایتها ابراز دارند و تضمین دهند این میدان دادن به پایداریون منجر به ناپایداری اصلاح طلبان در اصفهان نمیشود!
به نظر میرسد آرای شورا شهر اصفهان در انتخابات هیات رییسه میتواند بارها و بارها مورد واکاوی قرار گیرد و حتی به عنوان دو واحد درسی در کلاسهای آسیب شناسی سیاسی مورد تدریس قرار گیرد تا هیچ تفکر علاقهمند به تدبیر و امید در هیچ نقطه از کشور دچار چنین اشتباه تاکتیکی نشود و البته سخن به همین جا ختم نمیشود و از این دوستان اصلاح طلب دعوت میشود تا دلایل و توضیحات خود را برایمان بیان کنند تا شاید این ابهام موجود در فضای سیاسی شهر برطرف شود.
شرق: از همان ابتدایی که انجمن شهر شکل گرفت مدیریت شهری در اصفهان ، رنگ و رو رفته یا پررنگ ، سیاست و سیاسیون را در کنار خود دیده است، و حالا در دور چهارم شورای شهر ماهیت این سیاست تغییر رنگ بیشتری داده و این رنگ و لعاب و لباس بیش از پیش بر اندام شهر دیده می شود.
تاریخ و اعصار مختلف اصفهان همیشه جایگاهی متفاوت را برای این شهر افسانه ای قایل شده است و نگاهی به تاریخ این کهن شهر موید نوع پیچیدگی سیاسی در بدنه مدیریتی اش بوده است. شاید همین بوده که از بین دو شاخصه مقتصد بودن و زرنگ بودن اصفهانی ها، ذکاوتشان بیشتر بر خاطر راویان اخبار نشسته و آنها همین را سینه به سینه به نسل امروزی منتقل کرده اند که حتی همان مقتصد بودن هم امروز در دانشگاه های معتبر دنیا شاخصه ای وزین از علوم انسانی ویژه رشته های با گرایش مدیریت تدریس می شود و واحدهای مدیریت صحیح منابع هم در ردیف واحدهای با وزن بالا شناخته میشود. اما همین ذکاوت وقتی دچار پیچش میشود و از لایههای ترجیحات و مصلحتها و اقتضاها عبور میکند به رنگ عالم سیاست در می آید و می شود یک صفت که برازنده هرکسی نیست و تنها کسی ردای سیاسی بودن بر تن میکند که همه واحدهای قبلی را با موفقیت گذرانده باشد.
این علم یا می تواند بمب اتم بسازد و آدم بکشد، یا در صنعت پزشکی به کار رود و انسان نجات دهد. داستان همان سیاسیونی است که علم و عملشان میتواند چاقوی دولبهای باشد برای عالم سیاست، یا بشود لبه برنده برگ برنده ایران برای کشاندن 1+5 به پای میز مذاکره، یا بشودهمان هزاران اشتباهی که تقاص تورم کمرشکنش را تا سال ها مردم باید در کف بازار بدهند.
اصفهان به استناد کلماتی که در بالا رفت سیاسی بودن را در ظرفیتهای مختلفش تجربه میکند و گاه شدت جریان چنان زیاد میشود که سیاست زدگی جایش را میگیرد درست از همین نقطه است که کار دچار اشکال میشود.
قبل از هر چیز دست می گزاریم روی نقطه حساس شهر و مدیریت 11 ساله شهرداری که پر است از کلنگهای بیسرانجام و ناکارآمدیهای پی در پی و یادآور میشویم که در بیشتر کشورها به یک رییس جمهور 4 یا 8 سال فرصت داده میشود تا تمام کشور را مدیریت کند، اما شهرداری این شهر با تمام کادر اجراییش در طول این سال ها چه کارنامهای را برای خود رقم زده؟ کلید کردن بر عملکرد شهرداری را اما میگذاریم برای بعد و سری میزنیم به شورای شهر که این روزها فضای شهر را پرکرده است از دغدغه علامت سوال!
حرف از سیاست بود و سیاستزدگی! حتی اگر رییس شورای شهر اصفهان و برخی اعضایش در مواضعی که بیشتر از رسانههای محافظه کار و مشخصا یکی دو سایت با وابستگی بیپرده به این جریان اعلام میشود، بگویند که کسانی که معتقدند شهر در دوره یک ساله اخیر شورای شهر قفل شده بیانصاف و بی تقوا و ناکاربلد و ناکارشناسند، باز هم چیزی از این واقعیت کم نمیکند که شهر نه تنها قفل شده، که دچار همان سیاست زدگی از نوع ناکارآمدی و ناسازگاری با شعارهای پرطمطراق و پر جلوه جریان حاکم شده است و همه چیز تحت شعاع این موضوع قرار گرفته است.
این سیاست زدگی همان شده که در شهر اصفهان پروژهای شاخص را نمیبینیم کلنگ خورده باشد و هر چه هم هست فاز دو و سه و چهار و پنج و شش کلنگهای قبلی است که چونان طبلی میماند که دیروز چوبش خورده و امروز هیاهویش بر آسمان است و یا طرح هایی که غالبا نامش را نمیتوان طرح گذاشت، چرا که بیشتر یک اقدام شهری برای رفع مشکل است نه یک کار اجرایی برای جلوگیری از بروز مشکل! خواه این مشکل ترافیکی و فرهنگی و خدماتی باشد، خواه اجتماعی و ایمن ساز، که اصولا این روبانهای اخیر همه نه موید دوراندیشی و نیک اندیشی، که فرجام نااندیشیهای قبل بر جریان سیال زندگی در کوچه پس کوچههای شهر است که تازه ما را متوجه کمبودها و معضلات میکند و با منتی که بر سر مردم میرود سخن از تصویب صدها لایحه و طرح و ... برای خدمت به مردم اصفهان میشود و این سوال از جلو ساختمان شهرداری و تالار شورایش رژه میرود که با این طرحهای بندانگشتی یک سال گذشته چه نیازی به شورای شهر 21 نفره وجود داشت؟ مگر خود شهرداری نمیتواند بلیط یک شهربازی را کم یا زیاد کند، یا به متقاضیان تراکم ساختمانی فلان درصد تخفیف دهد، یا فلان ورزشگاه و بهمان سالن مطالعه را در راستای وظایف خیلی معمولیش بسازد؟ یعنی واقعا اگر دستان حامی شورای شهریها برای این گونه طرح ها بالا نرود ، این طرحها بر زمین میماند؟ بی راه نیست اگر بگوییم «کلان شهر» اصفهان این روزها بیشتر به «قفل شهر»ی میماند که کلید سیاست در آن شکسته و این قفل باز بشو نیست!
اگر بنا بر عملکرد، همین ها باشد که متاسفانه باید گفت این کوچک پنداری فلسفه قانونی جایگاه شوراست و باید از اعضای دوره چهارم در سال دوم بخواهیم ابتدا وظایف کلان شورا را از خود و جایگاه قانونی شان مطالبه نمایند و بعد به دنبال خدمت در این فرم معمول باشند.
اما متاسفانه این سیاست زدگی آنقدر به روش غیر علمی و فاقد هرگونه توجیه کارشناسی و حتی عامیانه بر فضای شورا و شهرش حاکم شده که حتی در انتخابات شورای شهرش هم جریان اصلاح طلب که بنا به چارچوب کاری و آرمانیاش باید با نیت اصلاح امور وارد شود، رای را به آرای پایداریونی گره می زند که آرایشان همین چند روز پیش با استیضاح وزیر علوم معادلات علمی کشور را به هم زده است، اینجا اما در اوج آرامش دستان ائتلاف دو گروهی به هم گره زده می شود که آن را در هیچ معادلهای نمیتوان تعریف کرد.
ائتلافی نا متجانس که هرچند هدفی مشترک را دنبال می کرد ،اما قطعا به مرور زمینه پای گرفتن گروهی را رقم خواهد زد که در دور بعدی انتخابات مجلس کفه ترازو را به نفع همین گروه هم هدف سنگین خواهد کرد. مشخصا در این شهری که آدم با ذکاوت و سیاسی و مدبر از جنس اصلاح طلب کم ندارد و در همین شهری که اقدامات و فعالیتهای دقیق و با برنامه این گروه زبانزد است، کمی ساده انگاری است که نمایندگان همین طیف منتسب به جریان دولت در شورای شهر را بخواهیم دچار عدم بینش و دوراندیشی بدانیم که چرا دچار چنین اشتباه استراتژیکی بزرگی شدهاند و چرا زلف آینده اصلاح طلبان را دقیقا به موی گروهی گره زده اند که همین روزهای اخیر رای به عدم کفایت یکی از وزرای کابینه اصلاح طلبان داد!
ای کاش تئوریسینهای محترم جناح اصلاح طلب در استان تاثیر گزار و بحث برانگیز اصفهان دلیل موجهی برای این رویکرد اخیر داشته باشند و تضمینهای لازم را برای ممانعت از رشد تفکر مقابل اصلاحطلبان با این گونه حمایتها ابراز دارند و تضمین دهند این میدان دادن به پایداریون منجر به ناپایداری اصلاح طلبان در اصفهان نمیشود!
به نظر میرسد آرای شورا شهر اصفهان در انتخابات هیات رییسه میتواند بارها و بارها مورد واکاوی قرار گیرد و حتی به عنوان دو واحد درسی در کلاسهای آسیب شناسی سیاسی مورد تدریس قرار گیرد تا هیچ تفکر علاقهمند به تدبیر و امید در هیچ نقطه از کشور دچار چنین اشتباه تاکتیکی نشود و البته سخن به همین جا ختم نمیشود و از این دوستان اصلاح طلب دعوت میشود تا دلایل و توضیحات خود را برایمان بیان کنند تا شاید این ابهام موجود در فضای سیاسی شهر برطرف شود.
تاریخ و اعصار مختلف اصفهان همیشه جایگاهی متفاوت را برای این شهر افسانه ای قایل شده است و نگاهی به تاریخ این کهن شهر موید نوع پیچیدگی سیاسی در بدنه مدیریتی اش بوده است. شاید همین بوده که از بین دو شاخصه مقتصد بودن و زرنگ بودن اصفهانی ها، ذکاوتشان بیشتر بر خاطر راویان اخبار نشسته و آنها همین را سینه به سینه به نسل امروزی منتقل کرده اند که حتی همان مقتصد بودن هم امروز در دانشگاه های معتبر دنیا شاخصه ای وزین از علوم انسانی ویژه رشته های با گرایش مدیریت تدریس می شود و واحدهای مدیریت صحیح منابع هم در ردیف واحدهای با وزن بالا شناخته میشود. اما همین ذکاوت وقتی دچار پیچش میشود و از لایههای ترجیحات و مصلحتها و اقتضاها عبور میکند به رنگ عالم سیاست در می آید و می شود یک صفت که برازنده هرکسی نیست و تنها کسی ردای سیاسی بودن بر تن میکند که همه واحدهای قبلی را با موفقیت گذرانده باشد.
این علم یا می تواند بمب اتم بسازد و آدم بکشد، یا در صنعت پزشکی به کار رود و انسان نجات دهد. داستان همان سیاسیونی است که علم و عملشان میتواند چاقوی دولبهای باشد برای عالم سیاست، یا بشود لبه برنده برگ برنده ایران برای کشاندن 1+5 به پای میز مذاکره، یا بشودهمان هزاران اشتباهی که تقاص تورم کمرشکنش را تا سال ها مردم باید در کف بازار بدهند.
اصفهان به استناد کلماتی که در بالا رفت سیاسی بودن را در ظرفیتهای مختلفش تجربه میکند و گاه شدت جریان چنان زیاد میشود که سیاست زدگی جایش را میگیرد درست از همین نقطه است که کار دچار اشکال میشود.
قبل از هر چیز دست می گزاریم روی نقطه حساس شهر و مدیریت 11 ساله شهرداری که پر است از کلنگهای بیسرانجام و ناکارآمدیهای پی در پی و یادآور میشویم که در بیشتر کشورها به یک رییس جمهور 4 یا 8 سال فرصت داده میشود تا تمام کشور را مدیریت کند، اما شهرداری این شهر با تمام کادر اجراییش در طول این سال ها چه کارنامهای را برای خود رقم زده؟ کلید کردن بر عملکرد شهرداری را اما میگذاریم برای بعد و سری میزنیم به شورای شهر که این روزها فضای شهر را پرکرده است از دغدغه علامت سوال!
حرف از سیاست بود و سیاستزدگی! حتی اگر رییس شورای شهر اصفهان و برخی اعضایش در مواضعی که بیشتر از رسانههای محافظه کار و مشخصا یکی دو سایت با وابستگی بیپرده به این جریان اعلام میشود، بگویند که کسانی که معتقدند شهر در دوره یک ساله اخیر شورای شهر قفل شده بیانصاف و بی تقوا و ناکاربلد و ناکارشناسند، باز هم چیزی از این واقعیت کم نمیکند که شهر نه تنها قفل شده، که دچار همان سیاست زدگی از نوع ناکارآمدی و ناسازگاری با شعارهای پرطمطراق و پر جلوه جریان حاکم شده است و همه چیز تحت شعاع این موضوع قرار گرفته است.
این سیاست زدگی همان شده که در شهر اصفهان پروژهای شاخص را نمیبینیم کلنگ خورده باشد و هر چه هم هست فاز دو و سه و چهار و پنج و شش کلنگهای قبلی است که چونان طبلی میماند که دیروز چوبش خورده و امروز هیاهویش بر آسمان است و یا طرح هایی که غالبا نامش را نمیتوان طرح گذاشت، چرا که بیشتر یک اقدام شهری برای رفع مشکل است نه یک کار اجرایی برای جلوگیری از بروز مشکل! خواه این مشکل ترافیکی و فرهنگی و خدماتی باشد، خواه اجتماعی و ایمن ساز، که اصولا این روبانهای اخیر همه نه موید دوراندیشی و نیک اندیشی، که فرجام نااندیشیهای قبل بر جریان سیال زندگی در کوچه پس کوچههای شهر است که تازه ما را متوجه کمبودها و معضلات میکند و با منتی که بر سر مردم میرود سخن از تصویب صدها لایحه و طرح و ... برای خدمت به مردم اصفهان میشود و این سوال از جلو ساختمان شهرداری و تالار شورایش رژه میرود که با این طرحهای بندانگشتی یک سال گذشته چه نیازی به شورای شهر 21 نفره وجود داشت؟ مگر خود شهرداری نمیتواند بلیط یک شهربازی را کم یا زیاد کند، یا به متقاضیان تراکم ساختمانی فلان درصد تخفیف دهد، یا فلان ورزشگاه و بهمان سالن مطالعه را در راستای وظایف خیلی معمولیش بسازد؟ یعنی واقعا اگر دستان حامی شورای شهریها برای این گونه طرح ها بالا نرود ، این طرحها بر زمین میماند؟ بی راه نیست اگر بگوییم «کلان شهر» اصفهان این روزها بیشتر به «قفل شهر»ی میماند که کلید سیاست در آن شکسته و این قفل باز بشو نیست!
اگر بنا بر عملکرد، همین ها باشد که متاسفانه باید گفت این کوچک پنداری فلسفه قانونی جایگاه شوراست و باید از اعضای دوره چهارم در سال دوم بخواهیم ابتدا وظایف کلان شورا را از خود و جایگاه قانونی شان مطالبه نمایند و بعد به دنبال خدمت در این فرم معمول باشند.
اما متاسفانه این سیاست زدگی آنقدر به روش غیر علمی و فاقد هرگونه توجیه کارشناسی و حتی عامیانه بر فضای شورا و شهرش حاکم شده که حتی در انتخابات شورای شهرش هم جریان اصلاح طلب که بنا به چارچوب کاری و آرمانیاش باید با نیت اصلاح امور وارد شود، رای را به آرای پایداریونی گره می زند که آرایشان همین چند روز پیش با استیضاح وزیر علوم معادلات علمی کشور را به هم زده است، اینجا اما در اوج آرامش دستان ائتلاف دو گروهی به هم گره زده می شود که آن را در هیچ معادلهای نمیتوان تعریف کرد.
ائتلافی نا متجانس که هرچند هدفی مشترک را دنبال می کرد ،اما قطعا به مرور زمینه پای گرفتن گروهی را رقم خواهد زد که در دور بعدی انتخابات مجلس کفه ترازو را به نفع همین گروه هم هدف سنگین خواهد کرد. مشخصا در این شهری که آدم با ذکاوت و سیاسی و مدبر از جنس اصلاح طلب کم ندارد و در همین شهری که اقدامات و فعالیتهای دقیق و با برنامه این گروه زبانزد است، کمی ساده انگاری است که نمایندگان همین طیف منتسب به جریان دولت در شورای شهر را بخواهیم دچار عدم بینش و دوراندیشی بدانیم که چرا دچار چنین اشتباه استراتژیکی بزرگی شدهاند و چرا زلف آینده اصلاح طلبان را دقیقا به موی گروهی گره زده اند که همین روزهای اخیر رای به عدم کفایت یکی از وزرای کابینه اصلاح طلبان داد!
ای کاش تئوریسینهای محترم جناح اصلاح طلب در استان تاثیر گزار و بحث برانگیز اصفهان دلیل موجهی برای این رویکرد اخیر داشته باشند و تضمینهای لازم را برای ممانعت از رشد تفکر مقابل اصلاحطلبان با این گونه حمایتها ابراز دارند و تضمین دهند این میدان دادن به پایداریون منجر به ناپایداری اصلاح طلبان در اصفهان نمیشود!
به نظر میرسد آرای شورا شهر اصفهان در انتخابات هیات رییسه میتواند بارها و بارها مورد واکاوی قرار گیرد و حتی به عنوان دو واحد درسی در کلاسهای آسیب شناسی سیاسی مورد تدریس قرار گیرد تا هیچ تفکر علاقهمند به تدبیر و امید در هیچ نقطه از کشور دچار چنین اشتباه تاکتیکی نشود و البته سخن به همین جا ختم نمیشود و از این دوستان اصلاح طلب دعوت میشود تا دلایل و توضیحات خود را برایمان بیان کنند تا شاید این ابهام موجود در فضای سیاسی شهر برطرف شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.