|

فرازوفرود مطبوعات در دولت اعتدال

امیرعباس نخعی . روزنامه‌نگار

«مشخصا طی دو دهه اخیر شبکه‌ای از مطبوعات زنجیره‌ای رشد کرد که استراتژی محوری فعالیت خود را معارضه با اصول انقلاب و جمهوری اسلامی از طریق دروغ، تخریب، اتهام، تشویش اذهان عمومی و نهایتا تحریک به آشوب و تحرکات ساختارشکنانه قرار داده بود. نقش این شبکه و اسامی اعضای آن در دو آشوبگری تیر 1378 و خرداد تا دی ماه 1388 کاملا روشن است. با این وصف، صورت مساله اصلی این است که در برابر برنامه‌ سازمان‌یافته دشمنان نمی‌توان از خود سلب مسوولیت کرد و مثلا توپ را در زمین قوه قضاییه، یا هیات نظارت بر مطبوعات یا دولت قبلی و... انداخت. وزیر ارشاد، رییس هیات نظارت بر مطبوعات است و هم او و هم دیگر اعضای هیات نظارت قانونا موظفند با حرکت سازمان‌یافته دشمن- چه در عرصه مطبوعات و چه در سایر عرصه‌های فرهنگی و هنری- بدون مداهنه و مجامله برخورد کنند. به این اعتبار، اجازه تجدید حیات نشریات زنجیره‌ای توقیف‌شده- مثلا در پوشش مجوز تازه و اردوکشی همان تیم‌های مفسد به نشریات جدید- عملی مجرمانه و ضدامنیت ملی و خیانت به جمهوری اسلامی است، از سوی هر نهادی که صورت گیرد؛ خواه در دولت قبلی و خواه در دولت فعلی.» متن بالا بخشی از پاسخ روزنامه «کیهان» به جوابیه معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد است. این جملات به خوبی نشانگر نگاه بخشی از اصولگرایان به انتشار روزنامه‌ها و نشریات جدید است؛ هر نشریه‌ای که خارج از تفکرات اصولگرایی و در جریان مقابل تفکراتشان اجازه فعالیت (آن‌هم از نوع نصفه نیمه) پیدا کند معارض با انقلاب از طریق دروغ، تخریب، اتهام، تشویش اذهان عمومی و... است و به بیان ساده نویسنده جوابیه می‌گوید «ما هستیم به نشریه و روزنامه‌نگار دیگری نیاز نیست». واقعیت مطبوعات ایران امروز هم، همین است. پس از عصر طلایی مطبوعات در دوره اصلاحات، جریانی در کشور، هیچ نشریه‌ای به جر همفکرانشان را تحمل نمی‌کند و این نگاه را باید فارغ از نگاه دستگاه اجرایی به معنای خاص دانست. اتفاقا دولت‌ها و مشخصا قوه مجریه کمتر راه برخورد و درگیری با مطبوعات را در پیش گرفته‌اند؛ حتی در دوره احمدی‌نژاد و همزمان با حضور محمدعلی رامین در معاونت مطبوعاتی که عصر یخبندان مطبوعات شدت گرفت و فضا به‌شدت فریز و یخ شد.
اما احمدی‌نژاد هم می‌دانست اگر می‌خواهد خود را عزیز مردم کند این روش برخورد جوابگو نیست. براین اساس، باطن و ظاهر عملکرد دولت احمدی‌نژاد در عرصه مطبوعات همسان نبود و به‌جرات می‌توان گفت دوره احمدی‌نژاد اگر بهشت مطبوعات نبود، جهنم آن نیز نبود. این واقعیتی است کشدار که خود را به دولت حسن روحانی نیز کشانده است. کسی راضی نیست اما دولت، کمترین تاثیر را در شکل‌گیری فضای مطبوعاتی فعلی دارد؛ اگرچه نمی‌توان از کارنامه مطبوعاتی روحانی به قاطعیت دفاع کرد اما باید توجه داشت که بیشترین چالش‌هایی که در این دوره برای مطبوعات به‌وجود آمده، نه از سوی دولت و مشخصا وزارت ارشاد که از سوی سایر نهادهای دخیل در موضوع است. اما در حوزه قوه مجریه شاید در ظاهر، بیشترین انتقاد‌ها به جای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، متوجه وزارت کار و رفاه اجتماعی است؛ جایی‌که وضعیت صنفی روزنامه‌نگاران به اقدام آن وزارتخانه گره خورده و با سکوت وزیر، قفل و پلمب انجمن صنفی روزنامه‌نگاران پابرجاست و البته، این نکته را نیز نباید ناگفته گذاشت که تصمیم‌گیری در موضوعاتی چنین حساس، اغلب خارج از حوزه تصمیم‌گیری یک وزیر و یک وزارتخانه است.
«مشخصا طی دو دهه اخیر شبکه‌ای از مطبوعات زنجیره‌ای رشد کرد که استراتژی محوری فعالیت خود را معارضه با اصول انقلاب و جمهوری اسلامی از طریق دروغ، تخریب، اتهام، تشویش اذهان عمومی و نهایتا تحریک به آشوب و تحرکات ساختارشکنانه قرار داده بود. نقش این شبکه و اسامی اعضای آن در دو آشوبگری تیر 1378 و خرداد تا دی ماه 1388 کاملا روشن است. با این وصف، صورت مساله اصلی این است که در برابر برنامه‌ سازمان‌یافته دشمنان نمی‌توان از خود سلب مسوولیت کرد و مثلا توپ را در زمین قوه قضاییه، یا هیات نظارت بر مطبوعات یا دولت قبلی و... انداخت. وزیر ارشاد، رییس هیات نظارت بر مطبوعات است و هم او و هم دیگر اعضای هیات نظارت قانونا موظفند با حرکت سازمان‌یافته دشمن- چه در عرصه مطبوعات و چه در سایر عرصه‌های فرهنگی و هنری- بدون مداهنه و مجامله برخورد کنند. به این اعتبار، اجازه تجدید حیات نشریات زنجیره‌ای توقیف‌شده- مثلا در پوشش مجوز تازه و اردوکشی همان تیم‌های مفسد به نشریات جدید- عملی مجرمانه و ضدامنیت ملی و خیانت به جمهوری اسلامی است، از سوی هر نهادی که صورت گیرد؛ خواه در دولت قبلی و خواه در دولت فعلی.» متن بالا بخشی از پاسخ روزنامه «کیهان» به جوابیه معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد است. این جملات به خوبی نشانگر نگاه بخشی از اصولگرایان به انتشار روزنامه‌ها و نشریات جدید است؛ هر نشریه‌ای که خارج از تفکرات اصولگرایی و در جریان مقابل تفکراتشان اجازه فعالیت (آن‌هم از نوع نصفه نیمه) پیدا کند معارض با انقلاب از طریق دروغ، تخریب، اتهام، تشویش اذهان عمومی و... است و به بیان ساده نویسنده جوابیه می‌گوید «ما هستیم به نشریه و روزنامه‌نگار دیگری نیاز نیست». واقعیت مطبوعات ایران امروز هم، همین است. پس از عصر طلایی مطبوعات در دوره اصلاحات، جریانی در کشور، هیچ نشریه‌ای به جر همفکرانشان را تحمل نمی‌کند و این نگاه را باید فارغ از نگاه دستگاه اجرایی به معنای خاص دانست. اتفاقا دولت‌ها و مشخصا قوه مجریه کمتر راه برخورد و درگیری با مطبوعات را در پیش گرفته‌اند؛ حتی در دوره احمدی‌نژاد و همزمان با حضور محمدعلی رامین در معاونت مطبوعاتی که عصر یخبندان مطبوعات شدت گرفت و فضا به‌شدت فریز و یخ شد.
اما احمدی‌نژاد هم می‌دانست اگر می‌خواهد خود را عزیز مردم کند این روش برخورد جوابگو نیست. براین اساس، باطن و ظاهر عملکرد دولت احمدی‌نژاد در عرصه مطبوعات همسان نبود و به‌جرات می‌توان گفت دوره احمدی‌نژاد اگر بهشت مطبوعات نبود، جهنم آن نیز نبود. این واقعیتی است کشدار که خود را به دولت حسن روحانی نیز کشانده است. کسی راضی نیست اما دولت، کمترین تاثیر را در شکل‌گیری فضای مطبوعاتی فعلی دارد؛ اگرچه نمی‌توان از کارنامه مطبوعاتی روحانی به قاطعیت دفاع کرد اما باید توجه داشت که بیشترین چالش‌هایی که در این دوره برای مطبوعات به‌وجود آمده، نه از سوی دولت و مشخصا وزارت ارشاد که از سوی سایر نهادهای دخیل در موضوع است. اما در حوزه قوه مجریه شاید در ظاهر، بیشترین انتقاد‌ها به جای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، متوجه وزارت کار و رفاه اجتماعی است؛ جایی‌که وضعیت صنفی روزنامه‌نگاران به اقدام آن وزارتخانه گره خورده و با سکوت وزیر، قفل و پلمب انجمن صنفی روزنامه‌نگاران پابرجاست و البته، این نکته را نیز نباید ناگفته گذاشت که تصمیم‌گیری در موضوعاتی چنین حساس، اغلب خارج از حوزه تصمیم‌گیری یک وزیر و یک وزارتخانه است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.