|

خاطره‌های شیرین در طبّ اطفال

پروفسور محسن ضیایی* . ترجمه: فاطمه مجذوب صفا

  • من معمولاً مادرانی را که با بچه‌هایشان پیشم می‌آیند، «مامان» صدا می‌زنم. روزی واردِ اتاقِ معاینه شدم. از مادرِ پسربچّۀ چهار ساله‌ای که آن‌جا بود پرسیدم: «اسکات حالش چه‌طوره؟ مامان!» مادر گفت: «آبریزشِ بینی دارد و گوشش کمی درد می‌کند». در همین حال، اسکات، نگاهِ کنجکاوانه‌ای به من انداخت و از مادرش پرسید: «تو مامانِ این هم هستی؟» من ناگهان از خنده منفجر شدم و با خودم گفتم: «چه دنیای پاکی است دنیای بچّه‌ها!»
  • وقتی واردِ اتاقِ معاینه شدم، مادری مشغولِ شیر دادن به نوزادِ دوماهه‌اش بود و دخترِ سه‌ساله‌اش، با دقّت به همۀ مراحلِ شیردهیِ مادر نگاه می‌کرد. وقتی با آن خانم، سلام و احوال‌پرسی کردم در مورد شیر مادر و فواید آن و این‌که تا چه مدّت باید به شیردهی بپردازد، صحبت می‌کردیم که ناگهان، دخترکِ سه‌ساله هم نظرِ خودش را در این‌باره اعلام کرد. او گفت که تصمیم دارد وقتی بزرگ شد، مثل مادرش به کودکش شیر بدهد؛ امّا از یک سینه، شیر و از سینۀ دیگرش، آب پرتقال به نوزادش می‌دهد. شما می‌توانید تصوّر کنید که من و مادرش، چه‌قدر به این موضوع خندیدیم و داستان، بلافاصله در تمامِ بخشِ اطفال، پخش شد و همه، آن روز، کلّی خندیدند.
  • من مریضِ چهارساله‌ای داشتم که او را برای معاینۀ گوش، پیش متخصّصِ گوش و حلق و بینی فرستادم. مادرش در ملاقاتِ بعدی به من گفت که او به متخصّصِ گوش و حلق و بینی گفته: «تو دکترِ واقعی نیستی؛ چون فقط دخترها دکتر هستند!» (زیرا پزشکِ او از ابتدای تولّد، من که یک خانم هستم، بوده‌ام.)
  • من مبتلا به لارنژیت هستم. روزی در حالی که داشتم کودکِ چهارساله‌ای را که نامش «دنی» بود، معاینه می‌کردم، به‌شدّت، به سرفه افتادم و صدایم گرفت. وقتی داشتم با مادرش درمورد رشد و تغذیۀ کودک، صحبت می‌کردم، دنی گفت: «خب دکتر! حالا من شما را معاینه می‌کنم؛ با کیتِ وسایلِ پزشکیِ خودم که در جشن تولّد، هدیه گرفته‌ام».
  • من متخصّص تغذیه و رشد کودکان هستم. برای ارزیابیِ سطحِ رشدِ مغزی و جسمیِ کودکان، در یکی از مراحلِ کارم، توپی را به سمت کودک پرت می‌کنم و می‌گیرم و به این ترتیب، ارزیابی‌های مربوط به منحنیِ رشد را انجام می‌دهم. یکی از بیمارانم از پزشکِ دیگرش پرسیده بود که چرا او هم مثلِ دکتر «ناسبام» با وی توپ‌بازی نمی‌کند؟
  • پسرکِ پنج ساله‌ای برای معاینه نزد من آمده‌بود. در تمامِ مدّتِ معاینه، خیلی مؤدّب و آرام، همکاری می‌کرد. من همیشه در جیبم برای بچّه‌ها، آبنبات و شکلات می‌گذارم. در آن هنگام، آبنباتی چوبی را از جیبم درآوردم و به پسرک دادم. او هم از توی جیبش، یک سکّۀ کوچک درآورد و به من داد؛ به این معنی که پولِ آبنبات را پرداخت کرده‌است. هنوز چند هفته‌ای بیشتر، از فوتِ پدربزرگِ «آرون» نگذشته‌بود. او همراهِ پدر و مادرش، به رستوران رفته‌بود و در آن‌جا کسی یک بادکنکِ بزرگ به وی هدیه داده‌بود. او شاد و خوشحال از رستوران بیرون آمد که ناگهان، بادی وزید و بادکنکش به آسمان رفت. مادرش گفت: «اوه! آرون! حیف شد. بادکنکت از دستت دررفت». آرون با جدّیّت خاصّی گفت: «اشکال ندارد مامان! بادکنک رفت پیشِ پدربزرگ».
*استاد و عضو انجمن طبّ اطفال آمریکا
  • من معمولاً مادرانی را که با بچه‌هایشان پیشم می‌آیند، «مامان» صدا می‌زنم. روزی واردِ اتاقِ معاینه شدم. از مادرِ پسربچّۀ چهار ساله‌ای که آن‌جا بود پرسیدم: «اسکات حالش چه‌طوره؟ مامان!» مادر گفت: «آبریزشِ بینی دارد و گوشش کمی درد می‌کند». در همین حال، اسکات، نگاهِ کنجکاوانه‌ای به من انداخت و از مادرش پرسید: «تو مامانِ این هم هستی؟» من ناگهان از خنده منفجر شدم و با خودم گفتم: «چه دنیای پاکی است دنیای بچّه‌ها!»
  • وقتی واردِ اتاقِ معاینه شدم، مادری مشغولِ شیر دادن به نوزادِ دوماهه‌اش بود و دخترِ سه‌ساله‌اش، با دقّت به همۀ مراحلِ شیردهیِ مادر نگاه می‌کرد. وقتی با آن خانم، سلام و احوال‌پرسی کردم در مورد شیر مادر و فواید آن و این‌که تا چه مدّت باید به شیردهی بپردازد، صحبت می‌کردیم که ناگهان، دخترکِ سه‌ساله هم نظرِ خودش را در این‌باره اعلام کرد. او گفت که تصمیم دارد وقتی بزرگ شد، مثل مادرش به کودکش شیر بدهد؛ امّا از یک سینه، شیر و از سینۀ دیگرش، آب پرتقال به نوزادش می‌دهد. شما می‌توانید تصوّر کنید که من و مادرش، چه‌قدر به این موضوع خندیدیم و داستان، بلافاصله در تمامِ بخشِ اطفال، پخش شد و همه، آن روز، کلّی خندیدند.
  • من مریضِ چهارساله‌ای داشتم که او را برای معاینۀ گوش، پیش متخصّصِ گوش و حلق و بینی فرستادم. مادرش در ملاقاتِ بعدی به من گفت که او به متخصّصِ گوش و حلق و بینی گفته: «تو دکترِ واقعی نیستی؛ چون فقط دخترها دکتر هستند!» (زیرا پزشکِ او از ابتدای تولّد، من که یک خانم هستم، بوده‌ام.)
  • من مبتلا به لارنژیت هستم. روزی در حالی که داشتم کودکِ چهارساله‌ای را که نامش «دنی» بود، معاینه می‌کردم، به‌شدّت، به سرفه افتادم و صدایم گرفت. وقتی داشتم با مادرش درمورد رشد و تغذیۀ کودک، صحبت می‌کردم، دنی گفت: «خب دکتر! حالا من شما را معاینه می‌کنم؛ با کیتِ وسایلِ پزشکیِ خودم که در جشن تولّد، هدیه گرفته‌ام».
  • من متخصّص تغذیه و رشد کودکان هستم. برای ارزیابیِ سطحِ رشدِ مغزی و جسمیِ کودکان، در یکی از مراحلِ کارم، توپی را به سمت کودک پرت می‌کنم و می‌گیرم و به این ترتیب، ارزیابی‌های مربوط به منحنیِ رشد را انجام می‌دهم. یکی از بیمارانم از پزشکِ دیگرش پرسیده بود که چرا او هم مثلِ دکتر «ناسبام» با وی توپ‌بازی نمی‌کند؟
  • پسرکِ پنج ساله‌ای برای معاینه نزد من آمده‌بود. در تمامِ مدّتِ معاینه، خیلی مؤدّب و آرام، همکاری می‌کرد. من همیشه در جیبم برای بچّه‌ها، آبنبات و شکلات می‌گذارم. در آن هنگام، آبنباتی چوبی را از جیبم درآوردم و به پسرک دادم. او هم از توی جیبش، یک سکّۀ کوچک درآورد و به من داد؛ به این معنی که پولِ آبنبات را پرداخت کرده‌است. هنوز چند هفته‌ای بیشتر، از فوتِ پدربزرگِ «آرون» نگذشته‌بود. او همراهِ پدر و مادرش، به رستوران رفته‌بود و در آن‌جا کسی یک بادکنکِ بزرگ به وی هدیه داده‌بود. او شاد و خوشحال از رستوران بیرون آمد که ناگهان، بادی وزید و بادکنکش به آسمان رفت. مادرش گفت: «اوه! آرون! حیف شد. بادکنکت از دستت دررفت». آرون با جدّیّت خاصّی گفت: «اشکال ندارد مامان! بادکنک رفت پیشِ پدربزرگ».
*استاد و عضو انجمن طبّ اطفال آمریکا

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.