زهرا نعمتی، اولین زن طلایی ایران در پارالمپیک:
معلولم اما به فکر حضور در المپیک برزیل هستم
زینب حاج حسینی
شاید اگر تصادف نمیکردم، مانند یک آدم عادی زندگی میکردم، «در روزگاری که خیلی از افراد سالم انگیزه زیادی برای سرزندگی ندارند و حتی از مهر و محبت همنوعانشان بهره چندانی نمیبرند، هستند افرادی که از معلولیت جسمانی و ظاهریشان به ظاهر رنج میبرند اما با آن زندگی میکنند. ویلچرنشیناند اما خوشعزم و توانا و با شور و عشقی مثالزدنی و ستایشبرانگیز روی پاهای خود ایستادهاند و اینگونه زندگی را فریاد میزنند و عزم و ارادهشان را به دیگری تلنگر میزنند تا ثابت کنند نقص عضوشان به قیمت انزوا، افسردگی و از دست رفتن زندگیشان تمام نشده است. بعضی از آنها هم پا را فراتر از اینها گذاشتهاند. مانند زهرا نعمتی؛ آموزگاری ویلچرنشین که به عنوان اولین زن ایرانی در پارالمپیک طلایی شد اما به آن قانع نیست چون حضور در المپیک را در برنامه دارد.»
شاید تا قبل از پارالمپیک لندن کمتر کسی زهرا نعمتی را میشناخت. از خودت بیشتر بگو؟
متولد اردیبهشت سال 1364 در کرمان هستم اما الان کیش را برای زندگی انتخاب کردهام چون بسترسازی این جزیره برای افراد معلول نسبت به دیگر شهرها مناسبتر است. ضمن اینکه از سن 12سالگی تکواندو کار میکردم تا زمانی که در بخش پایه این ورزش یعنی پاها دچار محدودیت حرکت و نقص عضو شدم.
پس نقص عضو شما مادرزادی نیست؟
وقتی 17ساله بودم در یک سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم. در آن تصادف هیچکس آسیب ندید به جز من اما اجازه ندادم این حادثه مسیر زندگیام را به سمت رکود تغییر دهد. در همان ماههای اول شروع کردم به خواندن کتابهایی در زمینه عرفان و روح و روان. به لطف خدا و حمایت خانواده روحیهام را حفظ و حتی سعی کردم به سمت ورزش برگردم.
چه انگیزهای باعث شد بعد از نقص عضو تیر و کمان را برای فعالیت ورزشی انتخاب کنید؟
یکی از کارهایی که پس از آن سانحه انجام دادم این بود که عضو باشگاه بهزیستی شدم. بعد از مدتی از طرف اداره بهزیستی کرمان و برای تقویب روحیه مددجویان تعدادی تیروکمان در اختیار این باشگاه قرار داده شد. کار کردن با آنها را خیلی تمرین و آنقدر خوب پیشرفت کردم که ظرف مدت زمان شش ماه به اردوی تیم ملی افراد سالم دعوت شدم. دو سال عضو این تیم بودم تا اینکه وارد ورزش جانبازان و معلولان شدم.
حضور یک دختر ویلچرنشین در تیم ملی افراد سالم خیلی راحت نیست. با این شرایط دوسال حضور در این تیم را چطور سپری کردید و آیا در رقابتهایی هم شرکت داشتید؟
من اولین خانمی بودم که از کرمان به اردوی افراد سالم دعوت شدم. آن زمان از طرف آقای شفاهی، رییس فدراسیون تیراندازی با کمان خیلی حمایت شدم و خدا را شکر طی دو سال حضور خوبی در این تیم داشتم. رکوردهای خوبی زدم که بالاتر از دیگر ورزشکاران زن بود ضمن اینکه در مسابقات آسیایی تهران شرکت کردم و مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را به دست آوردم. بعد از دو سال به علت کمبود بودجه، فدراسیون با مشکلات زیادی مواجه شد که به واسطه آن فردی با شرایط من با کمبود امکانات روبهرو شد. این شد که به میل خودم تصمیم گرفتم کارم را زیر نظر فدراسیون جانبازان و معلولان ادامه دهم.
به نظر باید از این تصمیم راضی باشید چون حالا مدال طلای پارالمپیک را در اختیار دارید؟
البته من قبل از این مدال هم رکوردهای زیادی زدم. اولین حضورم در رقابتهای معلولان شرکت در مسابقات جهانی 2010 چک بود که با جابهجایی رکورد مسافت دوبل 70 متر مدال طلا گرفتم. در مسابقات جهانی ایتالیا هم رکورد مجموع چهار مسافت و مسافت 30 متر را جابهجا کردم. در لندن هم که با وجود شرایط جوی بد رکورد پارالمپیک را جابهجا کردم و مدال طلا گرفتم. البته اگر شرایط جوی بد نبود، رکورد بهتری میزدم.
فکر میکنید اگر با تیم افراد سالم ورزش را دنبال میکردید تا این اندازه موفق بودید؟
اینکه بتوانم در بازیهای المپیک شرکت کنم، جزو رویاهای من است. اطمینان دارم اگر به جای پارالمپیک در بازیهای المپیک هم شرکت میکردم، حرفهای زیادی برای گفتن داشتم. خوشبختانه برای حضور یک فرد معلول در رقابتهای افراد سالم هیچ محدودیتی نیست به همین دلیل میخواهم به قدری خوب و جدی به کارم ادامه دهم که بتوانم در المپیک برزیل شرکت کنم. البته باید از طرف فدراسیون حمایت شوم چون اگر بتوانم کنار افراد سالم تمرین کنم، شانسم برای المپیکی شدن بیشتر میشود.
رهام شهابیپور؛ چه شد که شخصیتی با این نام وارد زندگی شما شد. واقعا در جریان بازیهای پارالمپیک لندن از طرف ایشان به شما پیشنهاد ازدواج داده شد یا قضیه آن زمان صوری بود؟
نه؛ من و همسرم تیراندازی را با هم شروع کردیم اما آشنایی ما به دوران قبل از آن برمیگردد. شش سال پیش با کمک برخی دوستان انجمن ضایعات نخاعی را در کرمان تشکیل دادیم تا افراد مانند خودمان را از خانههایشان بیرون بکشانیم و به زندگی امیدوارتر کنیم. یکی از افرادی که در این زمینه با ما همکاری کرد، همسرم بودند که در سن 20سالگی در اثر سقوط از ارتفاع دچار ضایعه نخاعی شدند. من و همسرم از همان زمان با هم آشنا شدیم.
چهزمانی به شما پیشنهاد ازدواج داده شد و آیا الان زندگی مشترک با همسرتان را آغاز کردهاید؟
قضیه برای حدود ششماه پیش از بازیهای المپیک است اما موضوع را به جز همتیمیهایمان به کسی نگفتیم. تا روی کار و تمریناتمان تاثیر نگذارد. در لندن هم وقتی مدال طلا گرفتم، رییس فدراسیون جانبازان و معلولان با دسته گل پیشم آمدند و هم مدالم را تبریک گفتند و هم ازدواجم با آقای شهابیپور را؛ این شد که همه از قضیه با خبر شدند. الان هم چند ماهی است که با همسرم زندگی مشترک داریم و کیش را برای زندگی انتخاب کردیم. البته برای عروسی هیچ مراسمی نگرفتیم چون اصلا به اینگونه مراسم اعتقادی ندارم.
حس نمیکنید در ورزش تواناتر از همسرتان هستید. حداقل به این دلیل که ایشان در پارالمپیک مقام پنجم گرفتند و شما صاحب مدال طلا شدید؟
نه؛ این مدال را مشترک به دست آوردیم. وقتی همسرم به فینال نرسید خیلی ناراحت شدم اما به اصل قضیه فکر و سعی کردم عاقلانه کار کنم. لطف خدا هم شامل حالم شد و مدال گرفتم.
در کل به نظر میرسد سال 91 برای شما خیلی خوب بود. کدام اتفاق این سال برایتان ماندگارتر است؟
سال 91 سال زهرا نعمتی بود. وقتی لطف و یاری خدا همراه باشد، همه چیز آنطور که میخواهیم پیش میرود. وقتی فکر میکنم همه چیزهایی که آرزویش را داشتم را الان دارم، احساس خوشبختی میکنم. مدال طلایی که گرفتم بزرگترین آرزوی زندگیام بود و این برایم ماندگارترین اتفاق امسال بود چون باعث افتخار و سربلندی کشورم شد ضمن اینکه امسال زندگی با همسرم را هم آغاز کردم و این برایم شیرین است.
همکاری شما و همسرتان در خانه و بیرون از آن چگونه است. الان به کاری هم مشغول هستید؟
داخل خانه و خارج از خانه ندارد. همکاری من و همسرم برای انجام همه کارها تنگاتنگ است. البته او سعی میکند همیشه من راحتتر باشم. الان هم به دنبال انجام یک کار تفریحی - توریستی در جزیره کیش هستیم و در این زمینه برای همکاری و حمایت مسوولان کیش هم قولهای مساعدی گرفتهایم.
زهرا نعمتی در 17سالگی دچار نقص عضو شد اما به نظر میرسد کاملا از زندگی راضی است. چرا؟
شاید اگر آن سانحه تصادف برای من اتفاق نمیافتاد زندگیام خیلی عادی پیش میرفت. البته به دلیل آن سانحه در یک مقطع زمانی زندگیام تغییر کرد اما در کل باعث شد چشم ام را به زندگی بازتر کنم. شاید اگر آن اتفاق نمیافتاد، زندگی را اینگونه لمس نمیکردم.
تا حالا اتفاق افتاده حسرت کسانی را بخوری که روی پای خود راه میروند؟
هیچ وقت حسرت نمیخوردم که چرا من راه نمیروم و دیگران راه میروند. من دورانی که سالم بودم نهایت استفاده و لذت را از زندگی بردم. هیچ لحظهای نیست که من حسرت آن را خورده باشم. اینکه چرخهای ویلچر من را حرکت میدهند، مهم نیست. مهم زندگی کردن است. در پا نقص عضو دارم اما من هم روی پاهای خود هستم و این برایم مهم است. من عاشق زندگی کردن هستم و دوست دارم تا زمانی که از آن لذت میبرم، زندگیام تداوم داشته باشد.
شاید تا قبل از پارالمپیک لندن کمتر کسی زهرا نعمتی را میشناخت. از خودت بیشتر بگو؟
متولد اردیبهشت سال 1364 در کرمان هستم اما الان کیش را برای زندگی انتخاب کردهام چون بسترسازی این جزیره برای افراد معلول نسبت به دیگر شهرها مناسبتر است. ضمن اینکه از سن 12سالگی تکواندو کار میکردم تا زمانی که در بخش پایه این ورزش یعنی پاها دچار محدودیت حرکت و نقص عضو شدم.
پس نقص عضو شما مادرزادی نیست؟
وقتی 17ساله بودم در یک سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم. در آن تصادف هیچکس آسیب ندید به جز من اما اجازه ندادم این حادثه مسیر زندگیام را به سمت رکود تغییر دهد. در همان ماههای اول شروع کردم به خواندن کتابهایی در زمینه عرفان و روح و روان. به لطف خدا و حمایت خانواده روحیهام را حفظ و حتی سعی کردم به سمت ورزش برگردم.
چه انگیزهای باعث شد بعد از نقص عضو تیر و کمان را برای فعالیت ورزشی انتخاب کنید؟
یکی از کارهایی که پس از آن سانحه انجام دادم این بود که عضو باشگاه بهزیستی شدم. بعد از مدتی از طرف اداره بهزیستی کرمان و برای تقویب روحیه مددجویان تعدادی تیروکمان در اختیار این باشگاه قرار داده شد. کار کردن با آنها را خیلی تمرین و آنقدر خوب پیشرفت کردم که ظرف مدت زمان شش ماه به اردوی تیم ملی افراد سالم دعوت شدم. دو سال عضو این تیم بودم تا اینکه وارد ورزش جانبازان و معلولان شدم.
حضور یک دختر ویلچرنشین در تیم ملی افراد سالم خیلی راحت نیست. با این شرایط دوسال حضور در این تیم را چطور سپری کردید و آیا در رقابتهایی هم شرکت داشتید؟
من اولین خانمی بودم که از کرمان به اردوی افراد سالم دعوت شدم. آن زمان از طرف آقای شفاهی، رییس فدراسیون تیراندازی با کمان خیلی حمایت شدم و خدا را شکر طی دو سال حضور خوبی در این تیم داشتم. رکوردهای خوبی زدم که بالاتر از دیگر ورزشکاران زن بود ضمن اینکه در مسابقات آسیایی تهران شرکت کردم و مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را به دست آوردم. بعد از دو سال به علت کمبود بودجه، فدراسیون با مشکلات زیادی مواجه شد که به واسطه آن فردی با شرایط من با کمبود امکانات روبهرو شد. این شد که به میل خودم تصمیم گرفتم کارم را زیر نظر فدراسیون جانبازان و معلولان ادامه دهم.
به نظر باید از این تصمیم راضی باشید چون حالا مدال طلای پارالمپیک را در اختیار دارید؟
البته من قبل از این مدال هم رکوردهای زیادی زدم. اولین حضورم در رقابتهای معلولان شرکت در مسابقات جهانی 2010 چک بود که با جابهجایی رکورد مسافت دوبل 70 متر مدال طلا گرفتم. در مسابقات جهانی ایتالیا هم رکورد مجموع چهار مسافت و مسافت 30 متر را جابهجا کردم. در لندن هم که با وجود شرایط جوی بد رکورد پارالمپیک را جابهجا کردم و مدال طلا گرفتم. البته اگر شرایط جوی بد نبود، رکورد بهتری میزدم.
فکر میکنید اگر با تیم افراد سالم ورزش را دنبال میکردید تا این اندازه موفق بودید؟
اینکه بتوانم در بازیهای المپیک شرکت کنم، جزو رویاهای من است. اطمینان دارم اگر به جای پارالمپیک در بازیهای المپیک هم شرکت میکردم، حرفهای زیادی برای گفتن داشتم. خوشبختانه برای حضور یک فرد معلول در رقابتهای افراد سالم هیچ محدودیتی نیست به همین دلیل میخواهم به قدری خوب و جدی به کارم ادامه دهم که بتوانم در المپیک برزیل شرکت کنم. البته باید از طرف فدراسیون حمایت شوم چون اگر بتوانم کنار افراد سالم تمرین کنم، شانسم برای المپیکی شدن بیشتر میشود.
رهام شهابیپور؛ چه شد که شخصیتی با این نام وارد زندگی شما شد. واقعا در جریان بازیهای پارالمپیک لندن از طرف ایشان به شما پیشنهاد ازدواج داده شد یا قضیه آن زمان صوری بود؟
نه؛ من و همسرم تیراندازی را با هم شروع کردیم اما آشنایی ما به دوران قبل از آن برمیگردد. شش سال پیش با کمک برخی دوستان انجمن ضایعات نخاعی را در کرمان تشکیل دادیم تا افراد مانند خودمان را از خانههایشان بیرون بکشانیم و به زندگی امیدوارتر کنیم. یکی از افرادی که در این زمینه با ما همکاری کرد، همسرم بودند که در سن 20سالگی در اثر سقوط از ارتفاع دچار ضایعه نخاعی شدند. من و همسرم از همان زمان با هم آشنا شدیم.
چهزمانی به شما پیشنهاد ازدواج داده شد و آیا الان زندگی مشترک با همسرتان را آغاز کردهاید؟
قضیه برای حدود ششماه پیش از بازیهای المپیک است اما موضوع را به جز همتیمیهایمان به کسی نگفتیم. تا روی کار و تمریناتمان تاثیر نگذارد. در لندن هم وقتی مدال طلا گرفتم، رییس فدراسیون جانبازان و معلولان با دسته گل پیشم آمدند و هم مدالم را تبریک گفتند و هم ازدواجم با آقای شهابیپور را؛ این شد که همه از قضیه با خبر شدند. الان هم چند ماهی است که با همسرم زندگی مشترک داریم و کیش را برای زندگی انتخاب کردیم. البته برای عروسی هیچ مراسمی نگرفتیم چون اصلا به اینگونه مراسم اعتقادی ندارم.
حس نمیکنید در ورزش تواناتر از همسرتان هستید. حداقل به این دلیل که ایشان در پارالمپیک مقام پنجم گرفتند و شما صاحب مدال طلا شدید؟
نه؛ این مدال را مشترک به دست آوردیم. وقتی همسرم به فینال نرسید خیلی ناراحت شدم اما به اصل قضیه فکر و سعی کردم عاقلانه کار کنم. لطف خدا هم شامل حالم شد و مدال گرفتم.
در کل به نظر میرسد سال 91 برای شما خیلی خوب بود. کدام اتفاق این سال برایتان ماندگارتر است؟
سال 91 سال زهرا نعمتی بود. وقتی لطف و یاری خدا همراه باشد، همه چیز آنطور که میخواهیم پیش میرود. وقتی فکر میکنم همه چیزهایی که آرزویش را داشتم را الان دارم، احساس خوشبختی میکنم. مدال طلایی که گرفتم بزرگترین آرزوی زندگیام بود و این برایم ماندگارترین اتفاق امسال بود چون باعث افتخار و سربلندی کشورم شد ضمن اینکه امسال زندگی با همسرم را هم آغاز کردم و این برایم شیرین است.
همکاری شما و همسرتان در خانه و بیرون از آن چگونه است. الان به کاری هم مشغول هستید؟
داخل خانه و خارج از خانه ندارد. همکاری من و همسرم برای انجام همه کارها تنگاتنگ است. البته او سعی میکند همیشه من راحتتر باشم. الان هم به دنبال انجام یک کار تفریحی - توریستی در جزیره کیش هستیم و در این زمینه برای همکاری و حمایت مسوولان کیش هم قولهای مساعدی گرفتهایم.
زهرا نعمتی در 17سالگی دچار نقص عضو شد اما به نظر میرسد کاملا از زندگی راضی است. چرا؟
شاید اگر آن سانحه تصادف برای من اتفاق نمیافتاد زندگیام خیلی عادی پیش میرفت. البته به دلیل آن سانحه در یک مقطع زمانی زندگیام تغییر کرد اما در کل باعث شد چشم ام را به زندگی بازتر کنم. شاید اگر آن اتفاق نمیافتاد، زندگی را اینگونه لمس نمیکردم.
تا حالا اتفاق افتاده حسرت کسانی را بخوری که روی پای خود راه میروند؟
هیچ وقت حسرت نمیخوردم که چرا من راه نمیروم و دیگران راه میروند. من دورانی که سالم بودم نهایت استفاده و لذت را از زندگی بردم. هیچ لحظهای نیست که من حسرت آن را خورده باشم. اینکه چرخهای ویلچر من را حرکت میدهند، مهم نیست. مهم زندگی کردن است. در پا نقص عضو دارم اما من هم روی پاهای خود هستم و این برایم مهم است. من عاشق زندگی کردن هستم و دوست دارم تا زمانی که از آن لذت میبرم، زندگیام تداوم داشته باشد.
شاید اگر تصادف نمیکردم، مانند یک آدم عادی زندگی میکردم، «در روزگاری که خیلی از افراد سالم انگیزه زیادی برای سرزندگی ندارند و حتی از مهر و محبت همنوعانشان بهره چندانی نمیبرند، هستند افرادی که از معلولیت جسمانی و ظاهریشان به ظاهر رنج میبرند اما با آن زندگی میکنند. ویلچرنشیناند اما خوشعزم و توانا و با شور و عشقی مثالزدنی و ستایشبرانگیز روی پاهای خود ایستادهاند و اینگونه زندگی را فریاد میزنند و عزم و ارادهشان را به دیگری تلنگر میزنند تا ثابت کنند نقص عضوشان به قیمت انزوا، افسردگی و از دست رفتن زندگیشان تمام نشده است. بعضی از آنها هم پا را فراتر از اینها گذاشتهاند. مانند زهرا نعمتی؛ آموزگاری ویلچرنشین که به عنوان اولین زن ایرانی در پارالمپیک طلایی شد اما به آن قانع نیست چون حضور در المپیک را در برنامه دارد.»
شاید تا قبل از پارالمپیک لندن کمتر کسی زهرا نعمتی را میشناخت. از خودت بیشتر بگو؟
متولد اردیبهشت سال 1364 در کرمان هستم اما الان کیش را برای زندگی انتخاب کردهام چون بسترسازی این جزیره برای افراد معلول نسبت به دیگر شهرها مناسبتر است. ضمن اینکه از سن 12سالگی تکواندو کار میکردم تا زمانی که در بخش پایه این ورزش یعنی پاها دچار محدودیت حرکت و نقص عضو شدم.
پس نقص عضو شما مادرزادی نیست؟
وقتی 17ساله بودم در یک سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم. در آن تصادف هیچکس آسیب ندید به جز من اما اجازه ندادم این حادثه مسیر زندگیام را به سمت رکود تغییر دهد. در همان ماههای اول شروع کردم به خواندن کتابهایی در زمینه عرفان و روح و روان. به لطف خدا و حمایت خانواده روحیهام را حفظ و حتی سعی کردم به سمت ورزش برگردم.
چه انگیزهای باعث شد بعد از نقص عضو تیر و کمان را برای فعالیت ورزشی انتخاب کنید؟
یکی از کارهایی که پس از آن سانحه انجام دادم این بود که عضو باشگاه بهزیستی شدم. بعد از مدتی از طرف اداره بهزیستی کرمان و برای تقویب روحیه مددجویان تعدادی تیروکمان در اختیار این باشگاه قرار داده شد. کار کردن با آنها را خیلی تمرین و آنقدر خوب پیشرفت کردم که ظرف مدت زمان شش ماه به اردوی تیم ملی افراد سالم دعوت شدم. دو سال عضو این تیم بودم تا اینکه وارد ورزش جانبازان و معلولان شدم.
حضور یک دختر ویلچرنشین در تیم ملی افراد سالم خیلی راحت نیست. با این شرایط دوسال حضور در این تیم را چطور سپری کردید و آیا در رقابتهایی هم شرکت داشتید؟
من اولین خانمی بودم که از کرمان به اردوی افراد سالم دعوت شدم. آن زمان از طرف آقای شفاهی، رییس فدراسیون تیراندازی با کمان خیلی حمایت شدم و خدا را شکر طی دو سال حضور خوبی در این تیم داشتم. رکوردهای خوبی زدم که بالاتر از دیگر ورزشکاران زن بود ضمن اینکه در مسابقات آسیایی تهران شرکت کردم و مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را به دست آوردم. بعد از دو سال به علت کمبود بودجه، فدراسیون با مشکلات زیادی مواجه شد که به واسطه آن فردی با شرایط من با کمبود امکانات روبهرو شد. این شد که به میل خودم تصمیم گرفتم کارم را زیر نظر فدراسیون جانبازان و معلولان ادامه دهم.
به نظر باید از این تصمیم راضی باشید چون حالا مدال طلای پارالمپیک را در اختیار دارید؟
البته من قبل از این مدال هم رکوردهای زیادی زدم. اولین حضورم در رقابتهای معلولان شرکت در مسابقات جهانی 2010 چک بود که با جابهجایی رکورد مسافت دوبل 70 متر مدال طلا گرفتم. در مسابقات جهانی ایتالیا هم رکورد مجموع چهار مسافت و مسافت 30 متر را جابهجا کردم. در لندن هم که با وجود شرایط جوی بد رکورد پارالمپیک را جابهجا کردم و مدال طلا گرفتم. البته اگر شرایط جوی بد نبود، رکورد بهتری میزدم.
فکر میکنید اگر با تیم افراد سالم ورزش را دنبال میکردید تا این اندازه موفق بودید؟
اینکه بتوانم در بازیهای المپیک شرکت کنم، جزو رویاهای من است. اطمینان دارم اگر به جای پارالمپیک در بازیهای المپیک هم شرکت میکردم، حرفهای زیادی برای گفتن داشتم. خوشبختانه برای حضور یک فرد معلول در رقابتهای افراد سالم هیچ محدودیتی نیست به همین دلیل میخواهم به قدری خوب و جدی به کارم ادامه دهم که بتوانم در المپیک برزیل شرکت کنم. البته باید از طرف فدراسیون حمایت شوم چون اگر بتوانم کنار افراد سالم تمرین کنم، شانسم برای المپیکی شدن بیشتر میشود.
رهام شهابیپور؛ چه شد که شخصیتی با این نام وارد زندگی شما شد. واقعا در جریان بازیهای پارالمپیک لندن از طرف ایشان به شما پیشنهاد ازدواج داده شد یا قضیه آن زمان صوری بود؟
نه؛ من و همسرم تیراندازی را با هم شروع کردیم اما آشنایی ما به دوران قبل از آن برمیگردد. شش سال پیش با کمک برخی دوستان انجمن ضایعات نخاعی را در کرمان تشکیل دادیم تا افراد مانند خودمان را از خانههایشان بیرون بکشانیم و به زندگی امیدوارتر کنیم. یکی از افرادی که در این زمینه با ما همکاری کرد، همسرم بودند که در سن 20سالگی در اثر سقوط از ارتفاع دچار ضایعه نخاعی شدند. من و همسرم از همان زمان با هم آشنا شدیم.
چهزمانی به شما پیشنهاد ازدواج داده شد و آیا الان زندگی مشترک با همسرتان را آغاز کردهاید؟
قضیه برای حدود ششماه پیش از بازیهای المپیک است اما موضوع را به جز همتیمیهایمان به کسی نگفتیم. تا روی کار و تمریناتمان تاثیر نگذارد. در لندن هم وقتی مدال طلا گرفتم، رییس فدراسیون جانبازان و معلولان با دسته گل پیشم آمدند و هم مدالم را تبریک گفتند و هم ازدواجم با آقای شهابیپور را؛ این شد که همه از قضیه با خبر شدند. الان هم چند ماهی است که با همسرم زندگی مشترک داریم و کیش را برای زندگی انتخاب کردیم. البته برای عروسی هیچ مراسمی نگرفتیم چون اصلا به اینگونه مراسم اعتقادی ندارم.
حس نمیکنید در ورزش تواناتر از همسرتان هستید. حداقل به این دلیل که ایشان در پارالمپیک مقام پنجم گرفتند و شما صاحب مدال طلا شدید؟
نه؛ این مدال را مشترک به دست آوردیم. وقتی همسرم به فینال نرسید خیلی ناراحت شدم اما به اصل قضیه فکر و سعی کردم عاقلانه کار کنم. لطف خدا هم شامل حالم شد و مدال گرفتم.
در کل به نظر میرسد سال 91 برای شما خیلی خوب بود. کدام اتفاق این سال برایتان ماندگارتر است؟
سال 91 سال زهرا نعمتی بود. وقتی لطف و یاری خدا همراه باشد، همه چیز آنطور که میخواهیم پیش میرود. وقتی فکر میکنم همه چیزهایی که آرزویش را داشتم را الان دارم، احساس خوشبختی میکنم. مدال طلایی که گرفتم بزرگترین آرزوی زندگیام بود و این برایم ماندگارترین اتفاق امسال بود چون باعث افتخار و سربلندی کشورم شد ضمن اینکه امسال زندگی با همسرم را هم آغاز کردم و این برایم شیرین است.
همکاری شما و همسرتان در خانه و بیرون از آن چگونه است. الان به کاری هم مشغول هستید؟
داخل خانه و خارج از خانه ندارد. همکاری من و همسرم برای انجام همه کارها تنگاتنگ است. البته او سعی میکند همیشه من راحتتر باشم. الان هم به دنبال انجام یک کار تفریحی - توریستی در جزیره کیش هستیم و در این زمینه برای همکاری و حمایت مسوولان کیش هم قولهای مساعدی گرفتهایم.
زهرا نعمتی در 17سالگی دچار نقص عضو شد اما به نظر میرسد کاملا از زندگی راضی است. چرا؟
شاید اگر آن سانحه تصادف برای من اتفاق نمیافتاد زندگیام خیلی عادی پیش میرفت. البته به دلیل آن سانحه در یک مقطع زمانی زندگیام تغییر کرد اما در کل باعث شد چشم ام را به زندگی بازتر کنم. شاید اگر آن اتفاق نمیافتاد، زندگی را اینگونه لمس نمیکردم.
تا حالا اتفاق افتاده حسرت کسانی را بخوری که روی پای خود راه میروند؟
هیچ وقت حسرت نمیخوردم که چرا من راه نمیروم و دیگران راه میروند. من دورانی که سالم بودم نهایت استفاده و لذت را از زندگی بردم. هیچ لحظهای نیست که من حسرت آن را خورده باشم. اینکه چرخهای ویلچر من را حرکت میدهند، مهم نیست. مهم زندگی کردن است. در پا نقص عضو دارم اما من هم روی پاهای خود هستم و این برایم مهم است. من عاشق زندگی کردن هستم و دوست دارم تا زمانی که از آن لذت میبرم، زندگیام تداوم داشته باشد.
شاید تا قبل از پارالمپیک لندن کمتر کسی زهرا نعمتی را میشناخت. از خودت بیشتر بگو؟
متولد اردیبهشت سال 1364 در کرمان هستم اما الان کیش را برای زندگی انتخاب کردهام چون بسترسازی این جزیره برای افراد معلول نسبت به دیگر شهرها مناسبتر است. ضمن اینکه از سن 12سالگی تکواندو کار میکردم تا زمانی که در بخش پایه این ورزش یعنی پاها دچار محدودیت حرکت و نقص عضو شدم.
پس نقص عضو شما مادرزادی نیست؟
وقتی 17ساله بودم در یک سانحه تصادف دچار ضایعه نخاعی شدم. در آن تصادف هیچکس آسیب ندید به جز من اما اجازه ندادم این حادثه مسیر زندگیام را به سمت رکود تغییر دهد. در همان ماههای اول شروع کردم به خواندن کتابهایی در زمینه عرفان و روح و روان. به لطف خدا و حمایت خانواده روحیهام را حفظ و حتی سعی کردم به سمت ورزش برگردم.
چه انگیزهای باعث شد بعد از نقص عضو تیر و کمان را برای فعالیت ورزشی انتخاب کنید؟
یکی از کارهایی که پس از آن سانحه انجام دادم این بود که عضو باشگاه بهزیستی شدم. بعد از مدتی از طرف اداره بهزیستی کرمان و برای تقویب روحیه مددجویان تعدادی تیروکمان در اختیار این باشگاه قرار داده شد. کار کردن با آنها را خیلی تمرین و آنقدر خوب پیشرفت کردم که ظرف مدت زمان شش ماه به اردوی تیم ملی افراد سالم دعوت شدم. دو سال عضو این تیم بودم تا اینکه وارد ورزش جانبازان و معلولان شدم.
حضور یک دختر ویلچرنشین در تیم ملی افراد سالم خیلی راحت نیست. با این شرایط دوسال حضور در این تیم را چطور سپری کردید و آیا در رقابتهایی هم شرکت داشتید؟
من اولین خانمی بودم که از کرمان به اردوی افراد سالم دعوت شدم. آن زمان از طرف آقای شفاهی، رییس فدراسیون تیراندازی با کمان خیلی حمایت شدم و خدا را شکر طی دو سال حضور خوبی در این تیم داشتم. رکوردهای خوبی زدم که بالاتر از دیگر ورزشکاران زن بود ضمن اینکه در مسابقات آسیایی تهران شرکت کردم و مقام سوم انفرادی و مقام دوم تیمی را به دست آوردم. بعد از دو سال به علت کمبود بودجه، فدراسیون با مشکلات زیادی مواجه شد که به واسطه آن فردی با شرایط من با کمبود امکانات روبهرو شد. این شد که به میل خودم تصمیم گرفتم کارم را زیر نظر فدراسیون جانبازان و معلولان ادامه دهم.
به نظر باید از این تصمیم راضی باشید چون حالا مدال طلای پارالمپیک را در اختیار دارید؟
البته من قبل از این مدال هم رکوردهای زیادی زدم. اولین حضورم در رقابتهای معلولان شرکت در مسابقات جهانی 2010 چک بود که با جابهجایی رکورد مسافت دوبل 70 متر مدال طلا گرفتم. در مسابقات جهانی ایتالیا هم رکورد مجموع چهار مسافت و مسافت 30 متر را جابهجا کردم. در لندن هم که با وجود شرایط جوی بد رکورد پارالمپیک را جابهجا کردم و مدال طلا گرفتم. البته اگر شرایط جوی بد نبود، رکورد بهتری میزدم.
فکر میکنید اگر با تیم افراد سالم ورزش را دنبال میکردید تا این اندازه موفق بودید؟
اینکه بتوانم در بازیهای المپیک شرکت کنم، جزو رویاهای من است. اطمینان دارم اگر به جای پارالمپیک در بازیهای المپیک هم شرکت میکردم، حرفهای زیادی برای گفتن داشتم. خوشبختانه برای حضور یک فرد معلول در رقابتهای افراد سالم هیچ محدودیتی نیست به همین دلیل میخواهم به قدری خوب و جدی به کارم ادامه دهم که بتوانم در المپیک برزیل شرکت کنم. البته باید از طرف فدراسیون حمایت شوم چون اگر بتوانم کنار افراد سالم تمرین کنم، شانسم برای المپیکی شدن بیشتر میشود.
رهام شهابیپور؛ چه شد که شخصیتی با این نام وارد زندگی شما شد. واقعا در جریان بازیهای پارالمپیک لندن از طرف ایشان به شما پیشنهاد ازدواج داده شد یا قضیه آن زمان صوری بود؟
نه؛ من و همسرم تیراندازی را با هم شروع کردیم اما آشنایی ما به دوران قبل از آن برمیگردد. شش سال پیش با کمک برخی دوستان انجمن ضایعات نخاعی را در کرمان تشکیل دادیم تا افراد مانند خودمان را از خانههایشان بیرون بکشانیم و به زندگی امیدوارتر کنیم. یکی از افرادی که در این زمینه با ما همکاری کرد، همسرم بودند که در سن 20سالگی در اثر سقوط از ارتفاع دچار ضایعه نخاعی شدند. من و همسرم از همان زمان با هم آشنا شدیم.
چهزمانی به شما پیشنهاد ازدواج داده شد و آیا الان زندگی مشترک با همسرتان را آغاز کردهاید؟
قضیه برای حدود ششماه پیش از بازیهای المپیک است اما موضوع را به جز همتیمیهایمان به کسی نگفتیم. تا روی کار و تمریناتمان تاثیر نگذارد. در لندن هم وقتی مدال طلا گرفتم، رییس فدراسیون جانبازان و معلولان با دسته گل پیشم آمدند و هم مدالم را تبریک گفتند و هم ازدواجم با آقای شهابیپور را؛ این شد که همه از قضیه با خبر شدند. الان هم چند ماهی است که با همسرم زندگی مشترک داریم و کیش را برای زندگی انتخاب کردیم. البته برای عروسی هیچ مراسمی نگرفتیم چون اصلا به اینگونه مراسم اعتقادی ندارم.
حس نمیکنید در ورزش تواناتر از همسرتان هستید. حداقل به این دلیل که ایشان در پارالمپیک مقام پنجم گرفتند و شما صاحب مدال طلا شدید؟
نه؛ این مدال را مشترک به دست آوردیم. وقتی همسرم به فینال نرسید خیلی ناراحت شدم اما به اصل قضیه فکر و سعی کردم عاقلانه کار کنم. لطف خدا هم شامل حالم شد و مدال گرفتم.
در کل به نظر میرسد سال 91 برای شما خیلی خوب بود. کدام اتفاق این سال برایتان ماندگارتر است؟
سال 91 سال زهرا نعمتی بود. وقتی لطف و یاری خدا همراه باشد، همه چیز آنطور که میخواهیم پیش میرود. وقتی فکر میکنم همه چیزهایی که آرزویش را داشتم را الان دارم، احساس خوشبختی میکنم. مدال طلایی که گرفتم بزرگترین آرزوی زندگیام بود و این برایم ماندگارترین اتفاق امسال بود چون باعث افتخار و سربلندی کشورم شد ضمن اینکه امسال زندگی با همسرم را هم آغاز کردم و این برایم شیرین است.
همکاری شما و همسرتان در خانه و بیرون از آن چگونه است. الان به کاری هم مشغول هستید؟
داخل خانه و خارج از خانه ندارد. همکاری من و همسرم برای انجام همه کارها تنگاتنگ است. البته او سعی میکند همیشه من راحتتر باشم. الان هم به دنبال انجام یک کار تفریحی - توریستی در جزیره کیش هستیم و در این زمینه برای همکاری و حمایت مسوولان کیش هم قولهای مساعدی گرفتهایم.
زهرا نعمتی در 17سالگی دچار نقص عضو شد اما به نظر میرسد کاملا از زندگی راضی است. چرا؟
شاید اگر آن سانحه تصادف برای من اتفاق نمیافتاد زندگیام خیلی عادی پیش میرفت. البته به دلیل آن سانحه در یک مقطع زمانی زندگیام تغییر کرد اما در کل باعث شد چشم ام را به زندگی بازتر کنم. شاید اگر آن اتفاق نمیافتاد، زندگی را اینگونه لمس نمیکردم.
تا حالا اتفاق افتاده حسرت کسانی را بخوری که روی پای خود راه میروند؟
هیچ وقت حسرت نمیخوردم که چرا من راه نمیروم و دیگران راه میروند. من دورانی که سالم بودم نهایت استفاده و لذت را از زندگی بردم. هیچ لحظهای نیست که من حسرت آن را خورده باشم. اینکه چرخهای ویلچر من را حرکت میدهند، مهم نیست. مهم زندگی کردن است. در پا نقص عضو دارم اما من هم روی پاهای خود هستم و این برایم مهم است. من عاشق زندگی کردن هستم و دوست دارم تا زمانی که از آن لذت میبرم، زندگیام تداوم داشته باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.