|

91؛ سال کاهش اعتبار جهانی ورزش ایران

سعید فائقی / معاون اسبق سازمان تربیت بدنی

گرچه تبدیل سازمان تربیت بدنی به وزارت ورزش یک تصمیم‌گیری عجولانه بود و انتظار می‌رفت که عواقبی داشته باشد، اما از آنجایی که پیشرفت و توسعه نیازمند نهادسازی است و وزارت ورزش و جوانان نهاد جدیدی بود روزنه امیدی گشوده شده بود که بعد از تشکیل وزارت حتما یک بازنگری و اصلاح ساختار در دستور کار خواهد بود. در سال 90 به دلیل نوپا بودن نهاد جدید توقعی نبود اما در سال 91 یکی از مطالبات اهالی ورزش و جوانان اصلاح ساختار و نهادینه کردن نهاد جدید بود که متاسفانه وقعی به آن نهاده نشد. مطابق مرسوم هم و غم وزارت تغییرات مدیریتی شد و متاسفانه از آنجایی که المپیک لندن در شرف انجام بود اهالی ورزش هم و غم خود را جهت نتیجه‌گیری در المپیک به کار گرفتند و مطالبات خود را بر عهده تعویق انداختند. گذشت و فداکاری دست‌اندرکاران جهت امر المپیک نهاد جدید را در انجام تغییرات جسورتر کرد و در برخی فدراسیون‌ها در آستانه المپیک تغییراتی صورت گرفت که چهره بین‌المللی ورزش را خدشه‌دار کرد. سال 91 را باید سال افت حیثیت بین‌المللی ورزش نام نهاد. با اینکه یکی از سه مدال مهم المپیک یعنی قوی‌ترین مرد جهان در اختیار ایران و ایرانی است و همین می‌تواند زمینه شکوفایی بین‌المللی را سبب شود، نه تنها این اتفاق صورت نگرفت بلکه برخی فدراسیون‌ها و کمیته بین‌المللی المپیک در آستانه تعلیق قرار گرفتند. روزی روزگاری رشد وزنه‌برداری کشور مقام دبیرکلی آسیا را برای ایرانیان به ارمغان آورد. حرکت‌های روبه جلو در شنا و قایقرانی هم با عناوین آسیایی و جهانی در مدیریت همراه شد. در المپیک 2000 که به لحاظ تاریخی از اعتبار بالایی برخوردار بود، رشد ورزش کشور عضویت در کمیته بین‌المللی المپیک را فراهم کرد. حال چگونه است که در کشتی فرنگی به بالاترین رشد و مقام در المپیک دست پیدا می‌کنیم اما فدراسیون کشتی ما برای کاندیداتوری هم توان بین‌المللی خود را از دست می‌دهد، چگونه است که به لحاظ تعداد به بالاترین مرتبه مدالی در المپیک دست پیدا می‌کنیم ولی کمیته المپیک ما در آستانه تعلیق قرار می‌گیرد. همان اندازه که کسب مدال و قهرمانی در ورزش اعتبار دارد به لحاظ مدیریت جهانی ورزش کسب کرسی و عضویت در فدراسیون‌های قاره‌ای، جهانی و المپیک هم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. سال 91 مقام عالی وزارت تا آستانه استیضاح قرار گرفت و نه تنها نهاد جدید مقبولیت داخلی را نتوانست کسب کند که مشروعیت بین‌المللی خود را هم از دست داد. انتظار می‌رفت با توجه به موفقیت‌های کسب شده به‌خصوص قهرمانی‌های ارزنده‌ای که بانوان ما کسب کردند ما قادر باشیم روابط بین‌المللی خود را تحکیم بخشیم. ولی متاسفانه این‌گونه نشد در سال 91 با وجود توسعه رسانه‌ای که ورزش صاحب شبکه اختصاصی تلویزیونی شد اما متاسفانه روزبه‌روز از اقبال عمومی مردم کم شد. ورزشگاه‌های فوتبال ما به لحاظ تماشاگر به حداقل خود رسید. به‌رغم سروصداهای توسعه بخش خصوصی باز نمودی از خصوصی‌سازی مشاهده نشد. تغییرات نرخ ارز، اقتصاد ورزش را با مشکل مواجه کرد. گرچه آثار و عواقب اقتصادی آن در سال 92 ظهور و نمود خواهد کرد چرا که در سال المپیک همیشه رویدادهای بین‌المللی به حداقل خود می‌رسد و به همین دلیل و کم شدن رویدادهای بین‌المللی مشکلات ناشی از کمبودهای اقتصادی به منصه ظهور نرسید. مسابقات بزرگداشت دهه فجر در سال 91 حداقلی اجرا شد و مهم‌ترین مسابقه دهه فجر یعنی مسابقات کشتی از جایزه بزرگ به عادی در تقویم بین‌المللی تنزل درجه داد. رویدادهای ورزشی دهه فجر مانند فیلم فجر، تئاتر فجر و... از شکوه و عظمتی برخوردار بود. در سال 91 این شکوه کمتر به چشم آمد. در این میان سال 91 سال مظلومیت جوانان بود که نهادشان تحت‌الشعاع نهاد ورزش قرار گرفت و به مشکلات‌شان حداقلی پرداخته شد. پرطرفدارترین ورزش کشور یعنی فوتبال هم در لیگ‌های داخلی و هم در مسابقات بین‌المللی با افت مواجه شد. بنازم به آبروداری غیورمردان و دلاورزنان قهرمان این مرز و بوم که با سیلی صورت ورزش را سرخ نشان دادند و با درخشش خود اعتبار ورزش را رونق بخشیدند و کاستی و کمبود مدیریت را پرده‌پوشی کردند. سال 91 سال اوج کشتی فرنگی بود و بهتر است آن را به‌نام مربی بزرگ و سترگ ابر مرد کشتی فرنگی آقای بنا نام نهاد که گرچه عرصه کار بر او تنگ شد، اما نامی جاوید از خود و کشتی فرنگی بر دل تاریخ ورزش نگاشت و بهداد سلیمی که با ارزش‌ترین مدال المپیک را کسب کرد.
گرچه تبدیل سازمان تربیت بدنی به وزارت ورزش یک تصمیم‌گیری عجولانه بود و انتظار می‌رفت که عواقبی داشته باشد، اما از آنجایی که پیشرفت و توسعه نیازمند نهادسازی است و وزارت ورزش و جوانان نهاد جدیدی بود روزنه امیدی گشوده شده بود که بعد از تشکیل وزارت حتما یک بازنگری و اصلاح ساختار در دستور کار خواهد بود. در سال 90 به دلیل نوپا بودن نهاد جدید توقعی نبود اما در سال 91 یکی از مطالبات اهالی ورزش و جوانان اصلاح ساختار و نهادینه کردن نهاد جدید بود که متاسفانه وقعی به آن نهاده نشد. مطابق مرسوم هم و غم وزارت تغییرات مدیریتی شد و متاسفانه از آنجایی که المپیک لندن در شرف انجام بود اهالی ورزش هم و غم خود را جهت نتیجه‌گیری در المپیک به کار گرفتند و مطالبات خود را بر عهده تعویق انداختند. گذشت و فداکاری دست‌اندرکاران جهت امر المپیک نهاد جدید را در انجام تغییرات جسورتر کرد و در برخی فدراسیون‌ها در آستانه المپیک تغییراتی صورت گرفت که چهره بین‌المللی ورزش را خدشه‌دار کرد. سال 91 را باید سال افت حیثیت بین‌المللی ورزش نام نهاد. با اینکه یکی از سه مدال مهم المپیک یعنی قوی‌ترین مرد جهان در اختیار ایران و ایرانی است و همین می‌تواند زمینه شکوفایی بین‌المللی را سبب شود، نه تنها این اتفاق صورت نگرفت بلکه برخی فدراسیون‌ها و کمیته بین‌المللی المپیک در آستانه تعلیق قرار گرفتند. روزی روزگاری رشد وزنه‌برداری کشور مقام دبیرکلی آسیا را برای ایرانیان به ارمغان آورد. حرکت‌های روبه جلو در شنا و قایقرانی هم با عناوین آسیایی و جهانی در مدیریت همراه شد. در المپیک 2000 که به لحاظ تاریخی از اعتبار بالایی برخوردار بود، رشد ورزش کشور عضویت در کمیته بین‌المللی المپیک را فراهم کرد. حال چگونه است که در کشتی فرنگی به بالاترین رشد و مقام در المپیک دست پیدا می‌کنیم اما فدراسیون کشتی ما برای کاندیداتوری هم توان بین‌المللی خود را از دست می‌دهد، چگونه است که به لحاظ تعداد به بالاترین مرتبه مدالی در المپیک دست پیدا می‌کنیم ولی کمیته المپیک ما در آستانه تعلیق قرار می‌گیرد. همان اندازه که کسب مدال و قهرمانی در ورزش اعتبار دارد به لحاظ مدیریت جهانی ورزش کسب کرسی و عضویت در فدراسیون‌های قاره‌ای، جهانی و المپیک هم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. سال 91 مقام عالی وزارت تا آستانه استیضاح قرار گرفت و نه تنها نهاد جدید مقبولیت داخلی را نتوانست کسب کند که مشروعیت بین‌المللی خود را هم از دست داد. انتظار می‌رفت با توجه به موفقیت‌های کسب شده به‌خصوص قهرمانی‌های ارزنده‌ای که بانوان ما کسب کردند ما قادر باشیم روابط بین‌المللی خود را تحکیم بخشیم. ولی متاسفانه این‌گونه نشد در سال 91 با وجود توسعه رسانه‌ای که ورزش صاحب شبکه اختصاصی تلویزیونی شد اما متاسفانه روزبه‌روز از اقبال عمومی مردم کم شد. ورزشگاه‌های فوتبال ما به لحاظ تماشاگر به حداقل خود رسید. به‌رغم سروصداهای توسعه بخش خصوصی باز نمودی از خصوصی‌سازی مشاهده نشد. تغییرات نرخ ارز، اقتصاد ورزش را با مشکل مواجه کرد. گرچه آثار و عواقب اقتصادی آن در سال 92 ظهور و نمود خواهد کرد چرا که در سال المپیک همیشه رویدادهای بین‌المللی به حداقل خود می‌رسد و به همین دلیل و کم شدن رویدادهای بین‌المللی مشکلات ناشی از کمبودهای اقتصادی به منصه ظهور نرسید. مسابقات بزرگداشت دهه فجر در سال 91 حداقلی اجرا شد و مهم‌ترین مسابقه دهه فجر یعنی مسابقات کشتی از جایزه بزرگ به عادی در تقویم بین‌المللی تنزل درجه داد. رویدادهای ورزشی دهه فجر مانند فیلم فجر، تئاتر فجر و... از شکوه و عظمتی برخوردار بود. در سال 91 این شکوه کمتر به چشم آمد. در این میان سال 91 سال مظلومیت جوانان بود که نهادشان تحت‌الشعاع نهاد ورزش قرار گرفت و به مشکلات‌شان حداقلی پرداخته شد. پرطرفدارترین ورزش کشور یعنی فوتبال هم در لیگ‌های داخلی و هم در مسابقات بین‌المللی با افت مواجه شد. بنازم به آبروداری غیورمردان و دلاورزنان قهرمان این مرز و بوم که با سیلی صورت ورزش را سرخ نشان دادند و با درخشش خود اعتبار ورزش را رونق بخشیدند و کاستی و کمبود مدیریت را پرده‌پوشی کردند. سال 91 سال اوج کشتی فرنگی بود و بهتر است آن را به‌نام مربی بزرگ و سترگ ابر مرد کشتی فرنگی آقای بنا نام نهاد که گرچه عرصه کار بر او تنگ شد، اما نامی جاوید از خود و کشتی فرنگی بر دل تاریخ ورزش نگاشت و بهداد سلیمی که با ارزش‌ترین مدال المپیک را کسب کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.