نظر دیگران و رفتار ما

در برنامه «به وقت ایران» که به نظر می‌رسد یکی از برنامه‌های تحلیلی رسانه ملی باشد و نوعا گفت‌وگویی است که به بسیاری از مسائل روز سیاسی و نظامی اشاره می‌کند، یکی از مجریان در مورد دو مطلب در نشریه اکونومیست که یکی قبل از تجاوز آمریکا و دیگری در روزهای اخیر درج شده است، اظهار‌نظر کرد.

در مطلب اول، به همراه روی جلد اکونومیست که نشان می‌داد یک موشک پرچم جمهوری اسلامی ایران را به دوپاره کرده، ذکر شده بود که ایران با تهاجم نظامی (تجاوز سبعانه) در سه روز درهم‌ می‌شکند و فرومی‌ریزد و در مطلب دوم که در روزهای اخیر چاپ شده، چنین آمده است که آمریکا از منطقه خارج شده (یا می‌شود) و آینده خاورمیانه بر اساس سه قدرت ایران، ترکیه و اسرائیل اداره خواهد شد. مجری محترم علی‌رغم آنکه پیش‌بینی اکونومیست در مرحله اول نادرست از آب درآمده بود، اما به مطلب دوم با حس درستی پیش‌بینی می‌نگریست و چنین استدلال می‌کرد که آنچه اکونومیست گفته، درست است و ما یکی از قدرت‌های تعیین‌کننده خاورمیانه -و البته با تأکید بر پایداری و قوام‌- تعیین‌کننده آینده خاورمیانه خواهیم بود.

اینکه چگونه مجری محترم با وجود نادرست‌بودن پیش‌بینی اول اکونومیست، به پیش‌بینی دوم آن اعتماد می‌کند، واقعا جای سؤال است و آیا آن اظهارنظرها صرفا بر اساس تحلیل بی‌طرفانه است یا حسب سیاست‌های جاری آمریکا که در آن نقطه‌ نظر خاص و شیطنت موجود است.

حقیقت آن است که حتی بدبین‌ترین‌هایمان نسبت به آمریکا و اسرائیل به اظهارنظرهای افراد درون آن کشورها اعتماد می‌کنند؛ مثلا می‌گویند حسب اظهار‌نظر فلان استاد دانشگاهی آمریکا، ایران قدرت چهارم جهان شده است.

آیا فکر نمی‌کنید‌ این نوشته‌ها اولا ممکن است نقش پوست خربزه را برای ما داشته باشند و ثانیا آیا هشداری به متجاوزان نیست که هر‌چه زودتر از شر این پدیده خلاص شده و حسب نظر آریل شارون خون‌آشام، سر مار را به سنگ بکوبید؟

به هر حال، مجری محترم چنین بیان کرد حال ما که در سرنوشت آینده خاورمیانه تعیین‌کننده‌ایم، باید مسیری فشرده را همراه با جنگ و درگیری طی کنیم و در این صورت به شرط مداومت در پایداری و مقاومت، پیروز خواهیم شد.

منهای صغرا و کبراهای مجله اکونومیست و‌ اعتماد مجری محترم به پیش‌بینی‌های این نشریه، نتیجه‌گیری ایشان می‌تواند ‌صحت بالایی داشته باشد؛ یعنی آنچه در پیش داریم، یک مبارزه مستمر همراه با مقاطعی از جنگ و درگیری است که شرط اول آن، ایمان به راه و پایداری و البته بسیج عده و عُده‌مان برای ادامه راه مقاومت و مبارزه با استکبار است.

اما ببینیم آیا چنین هستیم و تاکنون چنین بوده‌ایم و آیا مسائل کشور به همراه سیاست خارجی را به صورت تنگاتنگ و به‌هم‌مرتبط می‌دانیم یا آنکه نگاه موزائیکی به مسائل کشور داریم و می‌گوییم هر چیزی به جای خویش نیکو است. مثلا کم‌آبی داریم و اسراف می‌کنیم، جنگ داریم ولی واردات لوکس می‌کنیم، ارز نداریم ولی ولخرجی می‌کنیم، روستاهای ما در معرض تخریب است ولی لوکس‌ترین برج‌ها و ویلا‌ها را می‌سازیم، توسعه نداریم و پسرفت داریم اما می‌خواهیم معیشت مردم بهتر شود، خیل شهیدان را داریم ولی هوای مرفهان بی‌درد را داریم، تورم داریم ولی خلق پول می‌کنیم و خلاصه آنکه جنگ بی‌پایان داریم و با حضور آمریکای امپریالیسم و اسرائیل توسعه‌طلب خون‌خوار، سیستم داخلی‌مان بر اساس هرج‌ومرج و شلختگی ادامه دارد.

مجری محترم می‌گوید‌ جنگ ادامه دارد و مبارزه فشرده داریم، اما نمی‌گوید توان کشور چگونه باید سازماندهی شود تا هم مردم کمتر آسیب ببینند و هم شریان‌های کشور از هم گسیخته نشود. ظاهرا همه کسانی که به جنگ فکر می‌کنند، نیم‌نگاهی به صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز با دشمنان دارند و آنها که در میادین و فضای مجازی به روحانی، ظریف، خاتمی و پزشکیان دشنام می‌دهند، باید بدانند که اینها تنها نیستند و سایرین هم به زبان شعار جنگ می‌دهند و در دل آرزوی حرف‌های این بزرگواران را می‌کنند؛ و الا ساماندهی کشور را بر اساس یک جنگ طولانی، مستمر و مستهلک‌شونده قرار نمی‌دادند. پاسخ پزشکیان به پرسش خبرنگار آمریکایی که آیا با ملاقات موافق هستید؟ کاملا درست است. که هدف از  ملاقات چیست؟ 

وقتی آمریکا معاهده الجزایر را به هیچ می‌گیرد، برجام را پاره می‌کند، در حین مذاکره حمله نظامی می‌کند و سرانجام رئیس‌جمهور آمریکا بر امضای اخیر خود که مرکب آن خشک نشده بود، خط بطلان می‌کشد، ملاقات چه خواهد کرد؟ در بطن این بیان، همان نظر نهایی مجری محترم وجود دارد که جنگ ادامه دارد، اما این جنگ نمی‌تواند با ادامه فساد، رانت، تبعیض طبقاتی، فروپاشی سرزمینی، خانواده‌گرایی، اشراف‌زدگی، راحت‌طلبی و پنهان‌داشتن حقایق از مردم و بی‌اعتنایی به نظر قاطبه مردم و نه معدودی از آنان همراه باشد.