آينه
ايران
دانشگاه، فرصت نه تهدید
غلامرضا ظریفیان: روحانی دانشگاهی میخواهد که فارغ از نگاه امنیتی باشد. بهروشنی میگوید که از منظر دولت اعتدال، دانشگاه محور و مدار تغییر و توسعه است. اگر قرار باشد این موتور محرک نقش خود را در توسعه ملی بهخوبی ایفا کند، باید به سازوکارهای ضروری مدیریتی آن توجه کرد. از نگاه رئیسجمهوری، دانشگاه دو هدف عمده و تأثیرگذار دارد: «استقلال و دیگری آزادی در دانشگاه است». استقلال در دانشگاه از دید دولت یازدهم به این معناست که اصحاب علم و دانش برای خودشان برنامهریزی کنند. این موضوع در حقیقت یک مدیریت از درون است چراکه دانشگاهیان احتیاجی ندارند از بیرون برایشان نسخهای پیچیده شود. موضوع دیگر آزادی محیطهای آکادمیک است. این نیز از نگاه دولت یازدهم به این معناست که دانش در ذات خودش بر پایه پرسش نهادینه شده است و هر نوع محدودیتی در «پرسش» به طور قطع در تولید علم هم تأثیر نامطلوبی خواهد گذاشت؛ پس ضروری است که برای پرسشگری و نقادی دانشجویان در مراکز و محیطهای علمی، موانع و محدودیتها را برداریم. نکته آخر اینکه تعبیر سخن روحانی هم در همین راستاست چراکه پدیده دانشگاه یک پدیده امنیتی نیست و از بیرون نمیتوان برای آن نسخه
پیچید زیرا با امنیتیکردن نهتنها نمیتوان فضای دانشگاه را کنترل کرد، بلکه نگاه امنیتی موجب میشود دانشگاه از منطق، توانایی و تأثیرگذاری خودش خارج شود.
شهروند
پرداختن به آسیبها به شیوه رسانههای مخالف دولت
اگر در یک جامعه دوستی و دشمنی نسبت به دولت یا هر نهاد دیگر بر اصحاب رسانه و روزنامهنگاران چنان غلبه کند که نقاط منفی را چند برابر کنیم و حتی مواردی که وجود ندارد را به خورد جامعه دهیم، در این صورت نهتنها به رسالت رسانهای خود عمل نکردهایم، بلکه مرتکب خیانت به خوانندگان خود نیز شدهایم. اینگونه رسانهها کمکم اعتبار خود را از دست میدهند و اگر یکروزی هم خبر درستی منتشر کنند، موردقبول جامعه واقع نخواهد شد. مصداق روشن این ادعا برخی از رسانههای اصولگرا هستند. رسانههایی که در دولت گذشته نهتنها واقعیات جامعه را منعکس نمیکردند، بلکه طرح مشکلات از سوی دیگر رسانهها را نوعی توطئه مینامیدند و برچسب سیاهنمایی بر اقدام آنان میزدند و افراد و نشریات و رسانههایی که با این برچسب مواجه میشدند، باید آماده پرداخت هزینه نیز میشدند. ولی معلوم نیست که چه اتفاقی افتاد که آن جامعه سالم! به یکباره وارد دوران سیاه شد و همه بدیها و کجرویها در آن مشاهده شد. مسئله این نیست که رسانههای مخالف از صبح تا شب بر نقاط منفی و ضعفها انگشت میگذارند، ایرادی ندارد یا حداقل میتوان آن را پذیرفت و تحمل کرد، ولی قلب واقعیت را
چگونه باید تحمل کرد؟
اعتماد
منافع مخالفان دولت به خطر افتاده است
داریوش قنبری: سال آخر دولت این تخریبگران سرعت تخریب خود را بیشتر میکنند. آنها انسجام و منابع مالی زیادی دارند و منافعشان در نتیجه اقدامات دولت روحانی به خطر افتاده است. برخی کارهایی که تحت عنوان دورزدن تحریمها انجام میشد و برای برخی سودآور بود دیگر وجود ندارد و منافع آنها به خطر افتاده است. مطمئنا با این تخریبها دستاوردهای دولت زیر سؤال نمیرود. مردم از شرایط کشور آگاه هستند. اینکه کشور از وضعیتی بحرانی به وضعیت عادی رسیده است، دستاورد قابلقبولی است. گذر زمان این مشکلات را حل میکند. ایران ظرفیتهای خوبی در جهت استفاده از سرمایه خارجی دارد. اگر همین روشی که در زمینه سیاست خارجی دولت در پیش گرفت ادامه یابد، در آیندهای نهچندان دور میتوانیم بخش قابلتوجهی از سرمایههای خارجی را به داخل کشور جذب کنیم و داراییهای بلوکهشده خودمان را پس بگیریم. دولت باید فرصت داشته باشد تا این کارها را انجام دهد. نه تنها در چهارساله دوم دولت بلکه هشت سال دیگر پس از آن نیز کشور به تفکر اعتدالی نیاز دارد تا بتواند از پس مشکلات موجود در کشور بر بیاید.
جوان
فزونطلبیهای پسابرجامی
محمدجواد اخوان: رفتارهای طرف غربی، خصوصا آمریکاییها در دوره پس از آغاز اجرای برجام -که به «پسابرجام» معروف شده است- بهخوبی نشان میدهد که با پروژهای خاص روبهرو هستیم که باید از آن به «فزونطلبیهای پسابرجامی» یاد کرد. شواهد نشان میدهد که طرحریزی این پروژه مربوط به قبل از برجام بوده و البته کدگذاریهای اساسی آن در روند مذاکرات و نیز متن نهایی انجام شده است. اساس این پروژه را میتوان «ریلگذاری برای تغییر رفتار جمهوری اسلامی در حوزههای موردعلاقه غرب» دانست که بستهای از موضوعات ملی، منطقهای و بینالمللی را شامل میشود.
ايران
دانشگاه، فرصت نه تهدید
غلامرضا ظریفیان: روحانی دانشگاهی میخواهد که فارغ از نگاه امنیتی باشد. بهروشنی میگوید که از منظر دولت اعتدال، دانشگاه محور و مدار تغییر و توسعه است. اگر قرار باشد این موتور محرک نقش خود را در توسعه ملی بهخوبی ایفا کند، باید به سازوکارهای ضروری مدیریتی آن توجه کرد. از نگاه رئیسجمهوری، دانشگاه دو هدف عمده و تأثیرگذار دارد: «استقلال و دیگری آزادی در دانشگاه است». استقلال در دانشگاه از دید دولت یازدهم به این معناست که اصحاب علم و دانش برای خودشان برنامهریزی کنند. این موضوع در حقیقت یک مدیریت از درون است چراکه دانشگاهیان احتیاجی ندارند از بیرون برایشان نسخهای پیچیده شود. موضوع دیگر آزادی محیطهای آکادمیک است. این نیز از نگاه دولت یازدهم به این معناست که دانش در ذات خودش بر پایه پرسش نهادینه شده است و هر نوع محدودیتی در «پرسش» به طور قطع در تولید علم هم تأثیر نامطلوبی خواهد گذاشت؛ پس ضروری است که برای پرسشگری و نقادی دانشجویان در مراکز و محیطهای علمی، موانع و محدودیتها را برداریم. نکته آخر اینکه تعبیر سخن روحانی هم در همین راستاست چراکه پدیده دانشگاه یک پدیده امنیتی نیست و از بیرون نمیتوان برای آن نسخه
پیچید زیرا با امنیتیکردن نهتنها نمیتوان فضای دانشگاه را کنترل کرد، بلکه نگاه امنیتی موجب میشود دانشگاه از منطق، توانایی و تأثیرگذاری خودش خارج شود.
شهروند
پرداختن به آسیبها به شیوه رسانههای مخالف دولت
اگر در یک جامعه دوستی و دشمنی نسبت به دولت یا هر نهاد دیگر بر اصحاب رسانه و روزنامهنگاران چنان غلبه کند که نقاط منفی را چند برابر کنیم و حتی مواردی که وجود ندارد را به خورد جامعه دهیم، در این صورت نهتنها به رسالت رسانهای خود عمل نکردهایم، بلکه مرتکب خیانت به خوانندگان خود نیز شدهایم. اینگونه رسانهها کمکم اعتبار خود را از دست میدهند و اگر یکروزی هم خبر درستی منتشر کنند، موردقبول جامعه واقع نخواهد شد. مصداق روشن این ادعا برخی از رسانههای اصولگرا هستند. رسانههایی که در دولت گذشته نهتنها واقعیات جامعه را منعکس نمیکردند، بلکه طرح مشکلات از سوی دیگر رسانهها را نوعی توطئه مینامیدند و برچسب سیاهنمایی بر اقدام آنان میزدند و افراد و نشریات و رسانههایی که با این برچسب مواجه میشدند، باید آماده پرداخت هزینه نیز میشدند. ولی معلوم نیست که چه اتفاقی افتاد که آن جامعه سالم! به یکباره وارد دوران سیاه شد و همه بدیها و کجرویها در آن مشاهده شد. مسئله این نیست که رسانههای مخالف از صبح تا شب بر نقاط منفی و ضعفها انگشت میگذارند، ایرادی ندارد یا حداقل میتوان آن را پذیرفت و تحمل کرد، ولی قلب واقعیت را
چگونه باید تحمل کرد؟
اعتماد
منافع مخالفان دولت به خطر افتاده است
داریوش قنبری: سال آخر دولت این تخریبگران سرعت تخریب خود را بیشتر میکنند. آنها انسجام و منابع مالی زیادی دارند و منافعشان در نتیجه اقدامات دولت روحانی به خطر افتاده است. برخی کارهایی که تحت عنوان دورزدن تحریمها انجام میشد و برای برخی سودآور بود دیگر وجود ندارد و منافع آنها به خطر افتاده است. مطمئنا با این تخریبها دستاوردهای دولت زیر سؤال نمیرود. مردم از شرایط کشور آگاه هستند. اینکه کشور از وضعیتی بحرانی به وضعیت عادی رسیده است، دستاورد قابلقبولی است. گذر زمان این مشکلات را حل میکند. ایران ظرفیتهای خوبی در جهت استفاده از سرمایه خارجی دارد. اگر همین روشی که در زمینه سیاست خارجی دولت در پیش گرفت ادامه یابد، در آیندهای نهچندان دور میتوانیم بخش قابلتوجهی از سرمایههای خارجی را به داخل کشور جذب کنیم و داراییهای بلوکهشده خودمان را پس بگیریم. دولت باید فرصت داشته باشد تا این کارها را انجام دهد. نه تنها در چهارساله دوم دولت بلکه هشت سال دیگر پس از آن نیز کشور به تفکر اعتدالی نیاز دارد تا بتواند از پس مشکلات موجود در کشور بر بیاید.
جوان
فزونطلبیهای پسابرجامی
محمدجواد اخوان: رفتارهای طرف غربی، خصوصا آمریکاییها در دوره پس از آغاز اجرای برجام -که به «پسابرجام» معروف شده است- بهخوبی نشان میدهد که با پروژهای خاص روبهرو هستیم که باید از آن به «فزونطلبیهای پسابرجامی» یاد کرد. شواهد نشان میدهد که طرحریزی این پروژه مربوط به قبل از برجام بوده و البته کدگذاریهای اساسی آن در روند مذاکرات و نیز متن نهایی انجام شده است. اساس این پروژه را میتوان «ریلگذاری برای تغییر رفتار جمهوری اسلامی در حوزههای موردعلاقه غرب» دانست که بستهای از موضوعات ملی، منطقهای و بینالمللی را شامل میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.