آينه
اعتماد
خطرناکتر از کمیته تخریب
احمد خرم: اگر ما امروز در قشر متوسط جامعه صدها دانشآموز کمسنوسال را داریم که تنها با یک قرار اینترنتی میتوانند خبرها را تحتتأثیر خود قرار دهند و براساس مطالبات و سبک زندگی خود زمینهساز اتفاقاتی باشند، در میان گروههای سیاسی مخالف یا منتقد دولت نیز بعید است چنین قشری وجود نداشته باشند. این قشر سالها تحتتأثیر یک بمباران اطلاعاتی به باورهایی رسیده که امروز محرک اصلیاش برای کنشگری است، بیآنکه نیاز به تحریک و تغذیه فکری مستقیم داشته باشد. به عبارتی هرچند هنوز هم گعدهها و اتاقفکرهایی برای درپیشگرفتن روشهای تخریبی علیه رقبای سیاسی در کشور وجود دارد اما تغییر حاصلشده در سالهای اخیر باعث شده تا اولا این مجموعهها از بالادست سیاست به بخشهای میاندستی و حتی پاییندستی بیایند و اتفاقا از اینجا در برخی مقاطع حوزههای بالادستی را تغذیه کنند و ثانیا هم گستردگی و تعدد آنها با ازبینرفتن تمرکز اصولگرایان بسیار بیشتر از قبل شده است. کوتاه آنکه در میان پایگاههای اجتماعی مخالفان دولت، موضوع تخریب و حمله میرود تا تبدیل به یک رفتار «خودانگیزشی» شود. حال آنکه دو دهه پیش در دوران اصلاحات بیشتر عامل انگیزشی چنین
حرکتهایی در یک ساختار تعریفشده به صورت دستوری ایجاد میشد. هرچند طبیعی است که امروز کمیتههای تخریب برای حمله به دولت وجود داشته و فعال هستند اما نباید از یاد برد که ماهیت آنها نسبت به سالهای قبل دچار دگرگونی بزرگی شده و آنها را برای تعادل و آرامش جامعه خطرسازتر کرده است.
ايران
تعامل قوا در مسیر همافزایی
غلامرضا تاجگردون: پیش از این و از زمان رویکارآمدن دولت یازدهم البته قوای سهگانه، در سطح سران و مدیران بلندپایه نیز روابط متعارف و منطقی داشتند و کمتر شاهد بگومگوها و رسانهایشدن اختلافات احتمالی بین سران بودیم. افکار عمومی و بهخصوص همکاران ما در مجالس هشتم و نهم فراموش نکردهاند که در دوره گذشته کیفیت روابط قوهمجریه با هر دو قوه دیگر به سطحی از تنش و التهاب رسیده بود که برخلاف توصیهها و رهنمودهای رهبری و دلسوزان نظام، تعامل جای خود را به اصطکاک و فرسایش داده بود. اجرائیشدن طرح سؤال از رئیسجمهوری و اتفاق کمسابقه یا حتی بینظیری چون یکشنبه سیاه و هجمه علنی رئیس دولت علیه رئیس مجلس، نتیجه چنان مختصاتی از روابط قوا بود. این مهم و این شیوه ارتباط مسئولان وقت دولت، تنها محدود به مجلس نبود و خطونشانکشیدنها و بیتوجهیها به جایگاههای حقوقی، به حدی رسیده بود که رئیس دولت وقت در مقابل دستگاه قضائی و عزم آن دستگاه برای مبارزه با مفاسد اقتصادی و اداری تهدید میکرد و اعضای کابینه را خط قرمز خود میخواند.
جوان
عارف و فال نیک اصلاحطلب بدلی
کبری آسوپار: اصلاحطلبان؛ جریانی که عارف از میان آنها برخاسته، اما فرازوفرودهایی که عارف با آنان داشته، نشان میدهد نگاه ابزاری اصلاحطلبان شامل خیلی گزارهها و افراد میشود؛ حتی خودیهایشان. روزی که او را میخواستند، کاندیدایشان بود. فردایش او بهعنوان تنها کاندیدای اصلاحطلب انتخابات 92 باید انصراف میداد، چون لیدرهای اصلاحطلب اینگونه تشخیص داده بودند. هدف، بردن در انتخابات بود و این میانه نتایج نظرسنجیها نشان میداد عارف نمیتواند ابزار مناسبی برای رسیدن به این هدف باشد. او انصراف داده شد. بعدتر اغلب اصلاحطلبان او را به ریاست مجلس وعده دادند و از تصور دردستگرفتن ریاست دو قوه، دهانشان شیرین میشد؛ تصوری که زمان زیادی برد تا اصلاحطلبان پی به غلطبودنش ببرند. در انتخابات مجلس او سرلیست بود، چون در وضع موجود، کسی دیگر نبود که اصلاحطلبان ذیل اسم او لیست بدهند و از سویی آنها تصور میکردند عارف آنها را به هدفشان یعنی پیروزی در انتخابات مجلس میرساند. وگرنه دور نبود روزی که عارف را اصلاحطلب بدلی نامیده بودند و نمیخواستند او را در میان خود پذیرا باشند. این دسته تصور میکردند عارف میتواند جایگاه
قوهمقننه را بعد از سه دوره، به اصلاحطلبان برگرداند و برای همین آن تندرویها و بدلی و قلابی نامیدنها را موقتا فراموش کردند. آنها در تحلیل آرایش سیاسی نمایندگان مجلس دچار خطا شدند، وگرنه اگر یقین به باخت عارف داشتند، هرگز لاریجانی یعنی فرد پیروز را رها نمیکردند و به حمایت از عارف ادامه دهند. حالا هم در انتخاب رئیس کمیسیون آموزش، چون سودای باخت اصولگرایان را دارند، دور عارف جمع شدهاند؛ بلیت عارف را وسط گذاشته و با خود میگویند اگر باختیم هم هزینهاش از اعتبار ما نرفته، عارف وسط میدان بوده است! وگرنه عارف برای ریاست شعبه 13 بررسی اعتبارنامهها رأی نیاورد، چه رسد به کمیسیون آموزش و کمکم عارف خواهد دید که جایگاهش از ریاستجمهوری و ریاستمجلسی که برای خود توصیف کرده بود، به کجا تقلیل یافته است. عارف از جنس آنها هم نیست؛ نه در آن حد نگاه ابزاری به همهچیز و همهکس دارد، نه به وقتش، دنبالهرو تندرویهای آنان است.
اعتماد
خطرناکتر از کمیته تخریب
احمد خرم: اگر ما امروز در قشر متوسط جامعه صدها دانشآموز کمسنوسال را داریم که تنها با یک قرار اینترنتی میتوانند خبرها را تحتتأثیر خود قرار دهند و براساس مطالبات و سبک زندگی خود زمینهساز اتفاقاتی باشند، در میان گروههای سیاسی مخالف یا منتقد دولت نیز بعید است چنین قشری وجود نداشته باشند. این قشر سالها تحتتأثیر یک بمباران اطلاعاتی به باورهایی رسیده که امروز محرک اصلیاش برای کنشگری است، بیآنکه نیاز به تحریک و تغذیه فکری مستقیم داشته باشد. به عبارتی هرچند هنوز هم گعدهها و اتاقفکرهایی برای درپیشگرفتن روشهای تخریبی علیه رقبای سیاسی در کشور وجود دارد اما تغییر حاصلشده در سالهای اخیر باعث شده تا اولا این مجموعهها از بالادست سیاست به بخشهای میاندستی و حتی پاییندستی بیایند و اتفاقا از اینجا در برخی مقاطع حوزههای بالادستی را تغذیه کنند و ثانیا هم گستردگی و تعدد آنها با ازبینرفتن تمرکز اصولگرایان بسیار بیشتر از قبل شده است. کوتاه آنکه در میان پایگاههای اجتماعی مخالفان دولت، موضوع تخریب و حمله میرود تا تبدیل به یک رفتار «خودانگیزشی» شود. حال آنکه دو دهه پیش در دوران اصلاحات بیشتر عامل انگیزشی چنین
حرکتهایی در یک ساختار تعریفشده به صورت دستوری ایجاد میشد. هرچند طبیعی است که امروز کمیتههای تخریب برای حمله به دولت وجود داشته و فعال هستند اما نباید از یاد برد که ماهیت آنها نسبت به سالهای قبل دچار دگرگونی بزرگی شده و آنها را برای تعادل و آرامش جامعه خطرسازتر کرده است.
ايران
تعامل قوا در مسیر همافزایی
غلامرضا تاجگردون: پیش از این و از زمان رویکارآمدن دولت یازدهم البته قوای سهگانه، در سطح سران و مدیران بلندپایه نیز روابط متعارف و منطقی داشتند و کمتر شاهد بگومگوها و رسانهایشدن اختلافات احتمالی بین سران بودیم. افکار عمومی و بهخصوص همکاران ما در مجالس هشتم و نهم فراموش نکردهاند که در دوره گذشته کیفیت روابط قوهمجریه با هر دو قوه دیگر به سطحی از تنش و التهاب رسیده بود که برخلاف توصیهها و رهنمودهای رهبری و دلسوزان نظام، تعامل جای خود را به اصطکاک و فرسایش داده بود. اجرائیشدن طرح سؤال از رئیسجمهوری و اتفاق کمسابقه یا حتی بینظیری چون یکشنبه سیاه و هجمه علنی رئیس دولت علیه رئیس مجلس، نتیجه چنان مختصاتی از روابط قوا بود. این مهم و این شیوه ارتباط مسئولان وقت دولت، تنها محدود به مجلس نبود و خطونشانکشیدنها و بیتوجهیها به جایگاههای حقوقی، به حدی رسیده بود که رئیس دولت وقت در مقابل دستگاه قضائی و عزم آن دستگاه برای مبارزه با مفاسد اقتصادی و اداری تهدید میکرد و اعضای کابینه را خط قرمز خود میخواند.
جوان
عارف و فال نیک اصلاحطلب بدلی
کبری آسوپار: اصلاحطلبان؛ جریانی که عارف از میان آنها برخاسته، اما فرازوفرودهایی که عارف با آنان داشته، نشان میدهد نگاه ابزاری اصلاحطلبان شامل خیلی گزارهها و افراد میشود؛ حتی خودیهایشان. روزی که او را میخواستند، کاندیدایشان بود. فردایش او بهعنوان تنها کاندیدای اصلاحطلب انتخابات 92 باید انصراف میداد، چون لیدرهای اصلاحطلب اینگونه تشخیص داده بودند. هدف، بردن در انتخابات بود و این میانه نتایج نظرسنجیها نشان میداد عارف نمیتواند ابزار مناسبی برای رسیدن به این هدف باشد. او انصراف داده شد. بعدتر اغلب اصلاحطلبان او را به ریاست مجلس وعده دادند و از تصور دردستگرفتن ریاست دو قوه، دهانشان شیرین میشد؛ تصوری که زمان زیادی برد تا اصلاحطلبان پی به غلطبودنش ببرند. در انتخابات مجلس او سرلیست بود، چون در وضع موجود، کسی دیگر نبود که اصلاحطلبان ذیل اسم او لیست بدهند و از سویی آنها تصور میکردند عارف آنها را به هدفشان یعنی پیروزی در انتخابات مجلس میرساند. وگرنه دور نبود روزی که عارف را اصلاحطلب بدلی نامیده بودند و نمیخواستند او را در میان خود پذیرا باشند. این دسته تصور میکردند عارف میتواند جایگاه
قوهمقننه را بعد از سه دوره، به اصلاحطلبان برگرداند و برای همین آن تندرویها و بدلی و قلابی نامیدنها را موقتا فراموش کردند. آنها در تحلیل آرایش سیاسی نمایندگان مجلس دچار خطا شدند، وگرنه اگر یقین به باخت عارف داشتند، هرگز لاریجانی یعنی فرد پیروز را رها نمیکردند و به حمایت از عارف ادامه دهند. حالا هم در انتخاب رئیس کمیسیون آموزش، چون سودای باخت اصولگرایان را دارند، دور عارف جمع شدهاند؛ بلیت عارف را وسط گذاشته و با خود میگویند اگر باختیم هم هزینهاش از اعتبار ما نرفته، عارف وسط میدان بوده است! وگرنه عارف برای ریاست شعبه 13 بررسی اعتبارنامهها رأی نیاورد، چه رسد به کمیسیون آموزش و کمکم عارف خواهد دید که جایگاهش از ریاستجمهوری و ریاستمجلسی که برای خود توصیف کرده بود، به کجا تقلیل یافته است. عارف از جنس آنها هم نیست؛ نه در آن حد نگاه ابزاری به همهچیز و همهکس دارد، نه به وقتش، دنبالهرو تندرویهای آنان است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.