|

آينه

وطن امروز
انقلاب اسلامی؛ بدون تاریخ انقضا

سعید ملکی: تجربیات تاریخی به محملی برای صف‌بندی آرا و اندیشه‌های جریان‌های حاضر در صحنه سیاسی کشور پس از انقلاب اسلامی 57 تبدیل شد که نمود آن را می‌توان در تقابل ایده بنیان‌گذار نظام جمهوری اسلامی،‌ حضرت امام‌خمینی(ره)، مبنی بر استمرار انقلاب با ایده طرفداران پایان انقلابی‌گری و حرکت به سمت سازش با واپس‌گرایان و قدرت‌های استعمارگر نظیر آمریکا مشاهده کرد؛ تقابلی که با گذشت سال‌ها و اضمحلال تفکرات موسوم به ملی- مذهبی و جریاناتی نظیر نهضت آزادی در مقاطع دیگر تاریخی سر برآورده و خود را به شکل تلاش برای عدول از انقلاب، ارزش‌ها و اهداف و آرمان‌های آن نشان داده است؛ البته این تلاش‌ها و خواست‌ها گاه به خاطر اهداف فردی و گروهی و گاه به واسطه فریفتگی، سطحی‌نگری و ساده‌لوحی شماری در قالب‌های گوناگون سر برآورده تا به اصطلاح راه را بر ترمیدوری بگشاید. این در حالی است که در ایران «انقلاب» و «استمرار» در هم آمیخته و نمونه‌ای منحصربه‌فرد از یک حادثه تاریخی به شکل روندی لایقف را به نمایش گذاشته است.

اعتماد
احزاب توان ازبین‌بردن رکود سیاسی را ندارند

عبدالله ناصری: جامعه ما اساسا جامعه سیاست‌زده‌ای است. چون فرازونشیب‌ها و فرازوفرودهای زیادی در عمر کمتر از چهار دهه از انقلاب اسلامی را از سر می‌گذراند، حوادث غیرمترقبه و غیرمنتظره سیاسی را در کشور شاهد هستیم. زلزله و سیل زیاد در عرصه سیاسی مشاهده می‌شود؛ بنابراین احزاب به راحتی نمی‌توانند در یک استمرار زمانی هویت خود را شکل دهند. در سال ٨٤ به روی‌کارآمدن فردی مثل آقای احمدی‌نژاد رأی داده شد، درحالی‌که انتظار آن وجود نداشت. در سال ٩٢ نیز انتظار نمی‌رفت کلیت حاکمیت به روی‌کارآمدن آقای روحانی در قوه ‌مجریه رضایت دهد. در سال ٧٦ نیز انتظار روی‌کارآمدن رئیس دولت اصلاحات نبود. جامعه ما ریشه‌ها و قابلیت‌های غیرقابل پیش‌بینی دارد، ما شاهد فرازوفرودهای زیادی در عرصه سیاست کشور بوده‌ایم؛ بنابراین وقتی حزبی از قدرت سیاسی کنار می‌رود، به‌طور چشمگیری فعالیت‌های خود را کنار می‌گذارد. به همین دلیل ما اگر بخواهیم یک الگو در همین جامعه در حال توسعه مثال بزنیم، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی است. این حزب در مقاطعی که حضور داشت در عرصه سیاسی کار تشکیلاتی و مدرن حزبی را دنبال می‌کرد و به‌همین‌دلیل بیشترین تأثیرگذاری را در عرصه سیاسی جامعه داشت؛ اما احزاب امروز نمی‌توانند رکود سیاسی را از بین ببرند؛ چراکه کارکردشان را از دست داده‌اند.

كيهان
دولت از کجا ضربه می‌خورد؟

محمد ایمانی: اصلا لازم نیست کسی حقوق خوانده یا دیپلمات باشد تا بفهمد «هم‌زمانی» تعهدات در کنار «توازن» و برگشت‌پذیری و ضمانت اجرا و تضمین قرارداد، یک اصل کاملا بدیهی، حتی در معامله میان دو فرد عوام و بی‌سواد است. با این وصف، چه اتفاقی می‌افتد که تیم ایرانی می‌پذیرد تعهدات چندلایه و متعدد خود را قبل از روز اجرای توافق انجام دهد و پس از آن تازه «روز اجرا» برسد تا مثلا حریف، تعلیق بخشی از تحریم‌ها را به اجرا بگذارد؛ آن هم با این استخوان ‌لای زخم که تحریم‌ها- برخلاف تعهدات برگشت‌ناپذیر ما- به سرعت چکاندن یک ماشه، برگشت‌پذیر باشد و با کمترین شکایت و بهانه‌ای، الزاما باید برای ادامه تعلیق تحریم‌ها، نظر مساعد هر هشت عضو کمیسیون مشترک جلب شود؟! آیا به این معنا - و به انواع قرائن - توافق موسوم به برجام، عبرت‌آموز نیست؟ و اگر انواعی از این ایرادها و آسیب‌های بزرگ در جای جای آن- مانند یک میدان مین- تعبیه شده، نباید نخبگان و صاحب‌نظران ما نگران ابهام‌ها و ضعف‌های ساختاری و خسارت‌های بزرگ محتمل در مسیر اجرای برجام و تبعات آن باشند؟

جوان
از خمینی جوان چه می‌خواهند

عبدالله گنجی: ارائه تفسیری متفاوت از نظام به اسم یک «خمینی» مدنظر است. آنان حجت‌الاسلام خمینی را به‌عنوان نماد می‌خواهند. درصددند سخن خویش را که دچار «بحران معنا» شده است از زبان یک «خمینی» بیان و هرگونه مخالفت با او را انحراف از خط انقلاب معرفی کنند. آنان به دنبال تأویل امام به دست یک خمینی هستند تا زایمان این تأویل به فریاد منجر نشود و آرمان‌های امام را در بهترین حالت در حد «توسعه»، «رفاه»، «تعامل» و «جمهوریت غربی» تقلیل دهند و به پسوند اسلامی اکتفا شود. اکنون که پس از 18 سال تلاش نتوانستند با معجزه هرمنوتیک -به قول اکبر گنجی- امام را یک جمهوری‌خواه صرف معرفی کنند، درصدد هستند خمینی جوان را سپر کینه‌های خود علیه نظام و امام کنند و وی را تله فریبی برای ایجاد فتنه و انحراف جدید قرار دهند و با تولید امام جدیدی که از آرایشگاه غرب بیرون می‌آید، نظام جمهوری اسلامی را عرفی و آن را با استانداردهای حیات غربی هم‌ساز کنند.

وطن امروز
انقلاب اسلامی؛ بدون تاریخ انقضا

سعید ملکی: تجربیات تاریخی به محملی برای صف‌بندی آرا و اندیشه‌های جریان‌های حاضر در صحنه سیاسی کشور پس از انقلاب اسلامی 57 تبدیل شد که نمود آن را می‌توان در تقابل ایده بنیان‌گذار نظام جمهوری اسلامی،‌ حضرت امام‌خمینی(ره)، مبنی بر استمرار انقلاب با ایده طرفداران پایان انقلابی‌گری و حرکت به سمت سازش با واپس‌گرایان و قدرت‌های استعمارگر نظیر آمریکا مشاهده کرد؛ تقابلی که با گذشت سال‌ها و اضمحلال تفکرات موسوم به ملی- مذهبی و جریاناتی نظیر نهضت آزادی در مقاطع دیگر تاریخی سر برآورده و خود را به شکل تلاش برای عدول از انقلاب، ارزش‌ها و اهداف و آرمان‌های آن نشان داده است؛ البته این تلاش‌ها و خواست‌ها گاه به خاطر اهداف فردی و گروهی و گاه به واسطه فریفتگی، سطحی‌نگری و ساده‌لوحی شماری در قالب‌های گوناگون سر برآورده تا به اصطلاح راه را بر ترمیدوری بگشاید. این در حالی است که در ایران «انقلاب» و «استمرار» در هم آمیخته و نمونه‌ای منحصربه‌فرد از یک حادثه تاریخی به شکل روندی لایقف را به نمایش گذاشته است.

اعتماد
احزاب توان ازبین‌بردن رکود سیاسی را ندارند

عبدالله ناصری: جامعه ما اساسا جامعه سیاست‌زده‌ای است. چون فرازونشیب‌ها و فرازوفرودهای زیادی در عمر کمتر از چهار دهه از انقلاب اسلامی را از سر می‌گذراند، حوادث غیرمترقبه و غیرمنتظره سیاسی را در کشور شاهد هستیم. زلزله و سیل زیاد در عرصه سیاسی مشاهده می‌شود؛ بنابراین احزاب به راحتی نمی‌توانند در یک استمرار زمانی هویت خود را شکل دهند. در سال ٨٤ به روی‌کارآمدن فردی مثل آقای احمدی‌نژاد رأی داده شد، درحالی‌که انتظار آن وجود نداشت. در سال ٩٢ نیز انتظار نمی‌رفت کلیت حاکمیت به روی‌کارآمدن آقای روحانی در قوه ‌مجریه رضایت دهد. در سال ٧٦ نیز انتظار روی‌کارآمدن رئیس دولت اصلاحات نبود. جامعه ما ریشه‌ها و قابلیت‌های غیرقابل پیش‌بینی دارد، ما شاهد فرازوفرودهای زیادی در عرصه سیاست کشور بوده‌ایم؛ بنابراین وقتی حزبی از قدرت سیاسی کنار می‌رود، به‌طور چشمگیری فعالیت‌های خود را کنار می‌گذارد. به همین دلیل ما اگر بخواهیم یک الگو در همین جامعه در حال توسعه مثال بزنیم، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی است. این حزب در مقاطعی که حضور داشت در عرصه سیاسی کار تشکیلاتی و مدرن حزبی را دنبال می‌کرد و به‌همین‌دلیل بیشترین تأثیرگذاری را در عرصه سیاسی جامعه داشت؛ اما احزاب امروز نمی‌توانند رکود سیاسی را از بین ببرند؛ چراکه کارکردشان را از دست داده‌اند.

كيهان
دولت از کجا ضربه می‌خورد؟

محمد ایمانی: اصلا لازم نیست کسی حقوق خوانده یا دیپلمات باشد تا بفهمد «هم‌زمانی» تعهدات در کنار «توازن» و برگشت‌پذیری و ضمانت اجرا و تضمین قرارداد، یک اصل کاملا بدیهی، حتی در معامله میان دو فرد عوام و بی‌سواد است. با این وصف، چه اتفاقی می‌افتد که تیم ایرانی می‌پذیرد تعهدات چندلایه و متعدد خود را قبل از روز اجرای توافق انجام دهد و پس از آن تازه «روز اجرا» برسد تا مثلا حریف، تعلیق بخشی از تحریم‌ها را به اجرا بگذارد؛ آن هم با این استخوان ‌لای زخم که تحریم‌ها- برخلاف تعهدات برگشت‌ناپذیر ما- به سرعت چکاندن یک ماشه، برگشت‌پذیر باشد و با کمترین شکایت و بهانه‌ای، الزاما باید برای ادامه تعلیق تحریم‌ها، نظر مساعد هر هشت عضو کمیسیون مشترک جلب شود؟! آیا به این معنا - و به انواع قرائن - توافق موسوم به برجام، عبرت‌آموز نیست؟ و اگر انواعی از این ایرادها و آسیب‌های بزرگ در جای جای آن- مانند یک میدان مین- تعبیه شده، نباید نخبگان و صاحب‌نظران ما نگران ابهام‌ها و ضعف‌های ساختاری و خسارت‌های بزرگ محتمل در مسیر اجرای برجام و تبعات آن باشند؟

جوان
از خمینی جوان چه می‌خواهند

عبدالله گنجی: ارائه تفسیری متفاوت از نظام به اسم یک «خمینی» مدنظر است. آنان حجت‌الاسلام خمینی را به‌عنوان نماد می‌خواهند. درصددند سخن خویش را که دچار «بحران معنا» شده است از زبان یک «خمینی» بیان و هرگونه مخالفت با او را انحراف از خط انقلاب معرفی کنند. آنان به دنبال تأویل امام به دست یک خمینی هستند تا زایمان این تأویل به فریاد منجر نشود و آرمان‌های امام را در بهترین حالت در حد «توسعه»، «رفاه»، «تعامل» و «جمهوریت غربی» تقلیل دهند و به پسوند اسلامی اکتفا شود. اکنون که پس از 18 سال تلاش نتوانستند با معجزه هرمنوتیک -به قول اکبر گنجی- امام را یک جمهوری‌خواه صرف معرفی کنند، درصدد هستند خمینی جوان را سپر کینه‌های خود علیه نظام و امام کنند و وی را تله فریبی برای ایجاد فتنه و انحراف جدید قرار دهند و با تولید امام جدیدی که از آرایشگاه غرب بیرون می‌آید، نظام جمهوری اسلامی را عرفی و آن را با استانداردهای حیات غربی هم‌ساز کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.