!«2001»
مهدی رحمانیان . مدیرمسوول
امروز در حالی شماره دوهزارویکم یا به تعبیر سهیل محمودی، هزاره سوم شمارگان «شرق» آغاز میشود که از آغاز انتشار «روزنامه شرق» تاکنون 10سال و هشتماه و از آغاز شروع بهکار «هفتهنامه شورای شرق» 15 سال و سهماه میگذرد. انتشار یک نشریه بهخصوص روزنامه، شبیه به ارکستر سمفونی است؛ کاری گروهی با سازهای متفاوت اما در یک دستگاه ارکستر. پس نقش تکتک افراد، تاثیرگذار و تعیینکننده است. از اینرو «شرق» حاصل تلاش چند تیم روزنامهنگاری است که از آغاز انتشار در قالب هفتهنامه و بعد روزنامه با این نشریه همراه بودهاند. اکنون که به لطف پروردگار «هزاره سوم» آغاز شده، از همه کسانی که در اینسالهای سخت بهنوعی در کنار «شرق» بودهاند، سپاسگزارم. در گذر این سالها همواره بر آن بودهایم که اخبار ایران و جهان را، تلخ و شیرین، پوشش دهیم زیرا معتقدیم رسالت رسانه، انتقال دقیق و صادقانه رویدادهاست؛ نه گزینش آنها پس جز آنجایی که به خطوط قرمز برخورد میکنیم، در انتشار اخبار و اطلاعات، دستکم، بازتاب واقعیت را مدنظر داشتهایم.
از اینرو اگر ناچار شدهایم راوی اتفاقات تلخ باشیم جز از روی وظیفه اطلاعرسانی نبوده است، اما از این نکته نمیتوان گذر کرد که کار روزنامهنگاری در ایران، قدری از آنچه تصور میشود و از آنچه در جهان میگذرد، سختتر و پیچیدهتر است. نه از آنرو که دسترسی و تهیه اخبار صحیح، سخت و پیچیده است- که این البته هست- بلکه به این دلیل که رسالت حقیقی رسانه بهویژه روزنامه علاوه بر ارایه اخبار صحیح و بیغرض، نقد گفتار و رفتار دولتمردان و گروهها و احزاب و جریانهای سیاسی و غیرسیاسی است و اینجاست که بهدلیل تمریننداشتن یا کمبود تمرین نقدپذیری در میان این گروهها و دولتمردان، رسانه همواره با مشکل و بلکه مشکلاتی مواجه میشود که گاه تا مرحله حذف نیز پیش میرود. اما رسانه با همه این محدودیتها باید با شناخت چارچوبها بهگونهای طیمسیر کند که ضمن حفظ بقای خویش، از رسالتش عدول نکند. از خطقرمزها عبور نکند و از طرفی وظیفهاش را به نحو مطلوب انجام دهد تا مخاطبانش را از دست ندهد و این امر در دنیای کنونی که موانع بیرونی و درونی بسیاری بر سر راه است، بینهایت دشوار است. از سوی دیگر، امروز دنیای تکنولوژی ضمن کمک به پیشبرد وظایف رسانهها، خود رقیبی جدی برای رسانههاست که مخاطب را از رفتن به دکه بینیاز میکند زیرا با فشاردادن تنها یک شاسی میتواند به دنیای نامحدود دادهها وارد شود. از سوی دیگر هزینههای گزاف تولید اعم از هزینه تولید مطلب و تحریریه تا چاپ و کاغذ و مشکلات و کاستیهای توزیع، مواردی هستند که رقابتی نابرابر را مقابل کار روزنامهها قرار دادهاند. با همه این احوال از امروز، هزاره جدیدی از شمارگان «شرق» آغاز شده است و دوستان و استادان بزرگی از سر لطف در شماره دوهزار روزنامه، به ما دلگرمی دادند و با توجه به کاستیهایی که خود میشناسیم انتظار این همه لطف را نداشتیم؛ گرچه این عزیزان عموما به دیده حسن بهکار ما نگریستهاند اما با وقوف خویش به کاستیها، لازم میدانم به یکی، دومورد اشارهای کنم و از صاحبنظران در عرصههای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای رفع آنها استمداد بطلبم. اولین و مهمترین مسالهای که از گذشته مانع دسترسی مخاطبان به روزنامه موردنظرشان بوده و همچنان هم هست، مکانیسم توزیع در کشور است؛ توزیع روزنامه در کشور همچنان به روش سنتی صورت میگیرد؛ بهگونهای که قریببهاتفاق شهرهای کوچک کشور از دریافت روزنامه محرومند یا یک روز بعد روزنامه را دریافت میکنند؛ یعنی دیروز نامه برای حل این مساله نیازمند راهنمایی صاحبنظران هستیم. اشتراک، مناسبترین روشی است که هماینک در دنیا به ویژه کشورهای توسعهیافته برای دستیابی مخاطبان نشریات به رسانه مورد علاقهشان از آن بهره میبرند ولی در کشور ما چندان جدی گرفته نشده است. به گمانم اگر مخاطبان از طریق اشتراک برای دستیابی به روزنامه مورد علاقه خود اقدام کنند، هم سهلالوصول و هم کمهزینهتر خواهد بود. علاوه بر این نکاتی هست که انشاالله در آینده بیشتر درباره آن خواهیم نوشت.
از اینرو اگر ناچار شدهایم راوی اتفاقات تلخ باشیم جز از روی وظیفه اطلاعرسانی نبوده است، اما از این نکته نمیتوان گذر کرد که کار روزنامهنگاری در ایران، قدری از آنچه تصور میشود و از آنچه در جهان میگذرد، سختتر و پیچیدهتر است. نه از آنرو که دسترسی و تهیه اخبار صحیح، سخت و پیچیده است- که این البته هست- بلکه به این دلیل که رسالت حقیقی رسانه بهویژه روزنامه علاوه بر ارایه اخبار صحیح و بیغرض، نقد گفتار و رفتار دولتمردان و گروهها و احزاب و جریانهای سیاسی و غیرسیاسی است و اینجاست که بهدلیل تمریننداشتن یا کمبود تمرین نقدپذیری در میان این گروهها و دولتمردان، رسانه همواره با مشکل و بلکه مشکلاتی مواجه میشود که گاه تا مرحله حذف نیز پیش میرود. اما رسانه با همه این محدودیتها باید با شناخت چارچوبها بهگونهای طیمسیر کند که ضمن حفظ بقای خویش، از رسالتش عدول نکند. از خطقرمزها عبور نکند و از طرفی وظیفهاش را به نحو مطلوب انجام دهد تا مخاطبانش را از دست ندهد و این امر در دنیای کنونی که موانع بیرونی و درونی بسیاری بر سر راه است، بینهایت دشوار است. از سوی دیگر، امروز دنیای تکنولوژی ضمن کمک به پیشبرد وظایف رسانهها، خود رقیبی جدی برای رسانههاست که مخاطب را از رفتن به دکه بینیاز میکند زیرا با فشاردادن تنها یک شاسی میتواند به دنیای نامحدود دادهها وارد شود. از سوی دیگر هزینههای گزاف تولید اعم از هزینه تولید مطلب و تحریریه تا چاپ و کاغذ و مشکلات و کاستیهای توزیع، مواردی هستند که رقابتی نابرابر را مقابل کار روزنامهها قرار دادهاند. با همه این احوال از امروز، هزاره جدیدی از شمارگان «شرق» آغاز شده است و دوستان و استادان بزرگی از سر لطف در شماره دوهزار روزنامه، به ما دلگرمی دادند و با توجه به کاستیهایی که خود میشناسیم انتظار این همه لطف را نداشتیم؛ گرچه این عزیزان عموما به دیده حسن بهکار ما نگریستهاند اما با وقوف خویش به کاستیها، لازم میدانم به یکی، دومورد اشارهای کنم و از صاحبنظران در عرصههای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای رفع آنها استمداد بطلبم. اولین و مهمترین مسالهای که از گذشته مانع دسترسی مخاطبان به روزنامه موردنظرشان بوده و همچنان هم هست، مکانیسم توزیع در کشور است؛ توزیع روزنامه در کشور همچنان به روش سنتی صورت میگیرد؛ بهگونهای که قریببهاتفاق شهرهای کوچک کشور از دریافت روزنامه محرومند یا یک روز بعد روزنامه را دریافت میکنند؛ یعنی دیروز نامه برای حل این مساله نیازمند راهنمایی صاحبنظران هستیم. اشتراک، مناسبترین روشی است که هماینک در دنیا به ویژه کشورهای توسعهیافته برای دستیابی مخاطبان نشریات به رسانه مورد علاقهشان از آن بهره میبرند ولی در کشور ما چندان جدی گرفته نشده است. به گمانم اگر مخاطبان از طریق اشتراک برای دستیابی به روزنامه مورد علاقه خود اقدام کنند، هم سهلالوصول و هم کمهزینهتر خواهد بود. علاوه بر این نکاتی هست که انشاالله در آینده بیشتر درباره آن خواهیم نوشت.
امروز در حالی شماره دوهزارویکم یا به تعبیر سهیل محمودی، هزاره سوم شمارگان «شرق» آغاز میشود که از آغاز انتشار «روزنامه شرق» تاکنون 10سال و هشتماه و از آغاز شروع بهکار «هفتهنامه شورای شرق» 15 سال و سهماه میگذرد. انتشار یک نشریه بهخصوص روزنامه، شبیه به ارکستر سمفونی است؛ کاری گروهی با سازهای متفاوت اما در یک دستگاه ارکستر. پس نقش تکتک افراد، تاثیرگذار و تعیینکننده است. از اینرو «شرق» حاصل تلاش چند تیم روزنامهنگاری است که از آغاز انتشار در قالب هفتهنامه و بعد روزنامه با این نشریه همراه بودهاند. اکنون که به لطف پروردگار «هزاره سوم» آغاز شده، از همه کسانی که در اینسالهای سخت بهنوعی در کنار «شرق» بودهاند، سپاسگزارم. در گذر این سالها همواره بر آن بودهایم که اخبار ایران و جهان را، تلخ و شیرین، پوشش دهیم زیرا معتقدیم رسالت رسانه، انتقال دقیق و صادقانه رویدادهاست؛ نه گزینش آنها پس جز آنجایی که به خطوط قرمز برخورد میکنیم، در انتشار اخبار و اطلاعات، دستکم، بازتاب واقعیت را مدنظر داشتهایم.
از اینرو اگر ناچار شدهایم راوی اتفاقات تلخ باشیم جز از روی وظیفه اطلاعرسانی نبوده است، اما از این نکته نمیتوان گذر کرد که کار روزنامهنگاری در ایران، قدری از آنچه تصور میشود و از آنچه در جهان میگذرد، سختتر و پیچیدهتر است. نه از آنرو که دسترسی و تهیه اخبار صحیح، سخت و پیچیده است- که این البته هست- بلکه به این دلیل که رسالت حقیقی رسانه بهویژه روزنامه علاوه بر ارایه اخبار صحیح و بیغرض، نقد گفتار و رفتار دولتمردان و گروهها و احزاب و جریانهای سیاسی و غیرسیاسی است و اینجاست که بهدلیل تمریننداشتن یا کمبود تمرین نقدپذیری در میان این گروهها و دولتمردان، رسانه همواره با مشکل و بلکه مشکلاتی مواجه میشود که گاه تا مرحله حذف نیز پیش میرود. اما رسانه با همه این محدودیتها باید با شناخت چارچوبها بهگونهای طیمسیر کند که ضمن حفظ بقای خویش، از رسالتش عدول نکند. از خطقرمزها عبور نکند و از طرفی وظیفهاش را به نحو مطلوب انجام دهد تا مخاطبانش را از دست ندهد و این امر در دنیای کنونی که موانع بیرونی و درونی بسیاری بر سر راه است، بینهایت دشوار است. از سوی دیگر، امروز دنیای تکنولوژی ضمن کمک به پیشبرد وظایف رسانهها، خود رقیبی جدی برای رسانههاست که مخاطب را از رفتن به دکه بینیاز میکند زیرا با فشاردادن تنها یک شاسی میتواند به دنیای نامحدود دادهها وارد شود. از سوی دیگر هزینههای گزاف تولید اعم از هزینه تولید مطلب و تحریریه تا چاپ و کاغذ و مشکلات و کاستیهای توزیع، مواردی هستند که رقابتی نابرابر را مقابل کار روزنامهها قرار دادهاند. با همه این احوال از امروز، هزاره جدیدی از شمارگان «شرق» آغاز شده است و دوستان و استادان بزرگی از سر لطف در شماره دوهزار روزنامه، به ما دلگرمی دادند و با توجه به کاستیهایی که خود میشناسیم انتظار این همه لطف را نداشتیم؛ گرچه این عزیزان عموما به دیده حسن بهکار ما نگریستهاند اما با وقوف خویش به کاستیها، لازم میدانم به یکی، دومورد اشارهای کنم و از صاحبنظران در عرصههای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای رفع آنها استمداد بطلبم. اولین و مهمترین مسالهای که از گذشته مانع دسترسی مخاطبان به روزنامه موردنظرشان بوده و همچنان هم هست، مکانیسم توزیع در کشور است؛ توزیع روزنامه در کشور همچنان به روش سنتی صورت میگیرد؛ بهگونهای که قریببهاتفاق شهرهای کوچک کشور از دریافت روزنامه محرومند یا یک روز بعد روزنامه را دریافت میکنند؛ یعنی دیروز نامه برای حل این مساله نیازمند راهنمایی صاحبنظران هستیم. اشتراک، مناسبترین روشی است که هماینک در دنیا به ویژه کشورهای توسعهیافته برای دستیابی مخاطبان نشریات به رسانه مورد علاقهشان از آن بهره میبرند ولی در کشور ما چندان جدی گرفته نشده است. به گمانم اگر مخاطبان از طریق اشتراک برای دستیابی به روزنامه مورد علاقه خود اقدام کنند، هم سهلالوصول و هم کمهزینهتر خواهد بود. علاوه بر این نکاتی هست که انشاالله در آینده بیشتر درباره آن خواهیم نوشت.
از اینرو اگر ناچار شدهایم راوی اتفاقات تلخ باشیم جز از روی وظیفه اطلاعرسانی نبوده است، اما از این نکته نمیتوان گذر کرد که کار روزنامهنگاری در ایران، قدری از آنچه تصور میشود و از آنچه در جهان میگذرد، سختتر و پیچیدهتر است. نه از آنرو که دسترسی و تهیه اخبار صحیح، سخت و پیچیده است- که این البته هست- بلکه به این دلیل که رسالت حقیقی رسانه بهویژه روزنامه علاوه بر ارایه اخبار صحیح و بیغرض، نقد گفتار و رفتار دولتمردان و گروهها و احزاب و جریانهای سیاسی و غیرسیاسی است و اینجاست که بهدلیل تمریننداشتن یا کمبود تمرین نقدپذیری در میان این گروهها و دولتمردان، رسانه همواره با مشکل و بلکه مشکلاتی مواجه میشود که گاه تا مرحله حذف نیز پیش میرود. اما رسانه با همه این محدودیتها باید با شناخت چارچوبها بهگونهای طیمسیر کند که ضمن حفظ بقای خویش، از رسالتش عدول نکند. از خطقرمزها عبور نکند و از طرفی وظیفهاش را به نحو مطلوب انجام دهد تا مخاطبانش را از دست ندهد و این امر در دنیای کنونی که موانع بیرونی و درونی بسیاری بر سر راه است، بینهایت دشوار است. از سوی دیگر، امروز دنیای تکنولوژی ضمن کمک به پیشبرد وظایف رسانهها، خود رقیبی جدی برای رسانههاست که مخاطب را از رفتن به دکه بینیاز میکند زیرا با فشاردادن تنها یک شاسی میتواند به دنیای نامحدود دادهها وارد شود. از سوی دیگر هزینههای گزاف تولید اعم از هزینه تولید مطلب و تحریریه تا چاپ و کاغذ و مشکلات و کاستیهای توزیع، مواردی هستند که رقابتی نابرابر را مقابل کار روزنامهها قرار دادهاند. با همه این احوال از امروز، هزاره جدیدی از شمارگان «شرق» آغاز شده است و دوستان و استادان بزرگی از سر لطف در شماره دوهزار روزنامه، به ما دلگرمی دادند و با توجه به کاستیهایی که خود میشناسیم انتظار این همه لطف را نداشتیم؛ گرچه این عزیزان عموما به دیده حسن بهکار ما نگریستهاند اما با وقوف خویش به کاستیها، لازم میدانم به یکی، دومورد اشارهای کنم و از صاحبنظران در عرصههای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای رفع آنها استمداد بطلبم. اولین و مهمترین مسالهای که از گذشته مانع دسترسی مخاطبان به روزنامه موردنظرشان بوده و همچنان هم هست، مکانیسم توزیع در کشور است؛ توزیع روزنامه در کشور همچنان به روش سنتی صورت میگیرد؛ بهگونهای که قریببهاتفاق شهرهای کوچک کشور از دریافت روزنامه محرومند یا یک روز بعد روزنامه را دریافت میکنند؛ یعنی دیروز نامه برای حل این مساله نیازمند راهنمایی صاحبنظران هستیم. اشتراک، مناسبترین روشی است که هماینک در دنیا به ویژه کشورهای توسعهیافته برای دستیابی مخاطبان نشریات به رسانه مورد علاقهشان از آن بهره میبرند ولی در کشور ما چندان جدی گرفته نشده است. به گمانم اگر مخاطبان از طریق اشتراک برای دستیابی به روزنامه مورد علاقه خود اقدام کنند، هم سهلالوصول و هم کمهزینهتر خواهد بود. علاوه بر این نکاتی هست که انشاالله در آینده بیشتر درباره آن خواهیم نوشت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.