|

کد 13

آناهيتا زيني‌وند

بهترين نمايش به نظرم نمايش کد۱۳ است که ‌در آبان و آذرماه ۹۸ به کارگرداني سوگل جعفري در تماشاخانه نوفل لوشاتو به روي صحنه رفت؛ نمايشي که با نگاهي رئاليسم در سيستم آموزشي و تربيتي واقعيت‌هاي ملموس جامعه را به صحنه تئاتر کشانده بود. سوگل جعفري با تکيه بر نگاهي واقع‌بينانه و به دور از هر گونه تعصب به‌دنبال گشودن گرهي از مشکلات دختران جامعه برخاسته بود تا شايد نگاه مسئولان امر را به اين مهم جلب کند و ترسيم‌گر آينده‌اي روشن براي نسل آتي باشد. نکته حائز اهميت در اين اثر استفاده از عنصر تئاتر به عنوان ابزاري براي پرسشگري و طرح مشکلات موجود در جامعه در راستاي رسالت اين هنر مردمي بود و کارگردان با پرداختي بسيار هوشمندانه توانسته بود بخشي از واقعيت را در قالب درامي دردناک همراه با نشانه‌هايي از طرح‌واره‌هاي علت‌و‌معلولي در جامعه نمايان كند. جنيني سقط‌شده در سرويس بهداشتي مدرسه يافت مي‌شود که شک حاضران را به سمت تک‌تک دختران و افراد حاضر در کادر مدرسه جلب مي‌کند؛ دختراني که از طبقات مختلف جامعه به قصد آموزش و تربيت پاي به اين مدرسه گذاشته بودند، اينک سيستم آموزشي نگاهي مجرمانه به آنها داشت و کلاس درس را به دادگاهي تبديل کرده بود که فقط فضايي مملو از رعب و وحشت بر سر دختران بي‌پناه و ترسيده انداخته بود.

ناظم مدرسه که نقش مادر ساختارشکن‌ترين شاگرد مدرسه را نيز داشت در اين بحران تبديل به بازپرسي سخت دهشتناک براي بچه‌ها شده بود و با رودررو قرار‌دادن بچه‌ها سعي در فرار و تبرئه خويش نزد مافوق‌هاي خود را داشت... . بازي‌هاي نرم و يک‌دست بازيگر‌ها نشان از دروني‌کردن نقش‌ها و کار بي‌وقفه روي کاراکترها و فضاي نمايش داشت و البته شايد تجربه از واقعيتي در گذشته بود... . متأسفانه اين اثر قابل تأمل در محدوده زماني‌اي روي صحنه رفت که از اقبال بد نتوانست به ‌درستي ميزبان مخاطبان بيشتري باشد. اميدوارم اين اثر در سال جاري باري ديگر بر صحنه نمايش تمام‌قد بايستد.

بهترين نمايش به نظرم نمايش کد۱۳ است که ‌در آبان و آذرماه ۹۸ به کارگرداني سوگل جعفري در تماشاخانه نوفل لوشاتو به روي صحنه رفت؛ نمايشي که با نگاهي رئاليسم در سيستم آموزشي و تربيتي واقعيت‌هاي ملموس جامعه را به صحنه تئاتر کشانده بود. سوگل جعفري با تکيه بر نگاهي واقع‌بينانه و به دور از هر گونه تعصب به‌دنبال گشودن گرهي از مشکلات دختران جامعه برخاسته بود تا شايد نگاه مسئولان امر را به اين مهم جلب کند و ترسيم‌گر آينده‌اي روشن براي نسل آتي باشد. نکته حائز اهميت در اين اثر استفاده از عنصر تئاتر به عنوان ابزاري براي پرسشگري و طرح مشکلات موجود در جامعه در راستاي رسالت اين هنر مردمي بود و کارگردان با پرداختي بسيار هوشمندانه توانسته بود بخشي از واقعيت را در قالب درامي دردناک همراه با نشانه‌هايي از طرح‌واره‌هاي علت‌و‌معلولي در جامعه نمايان كند. جنيني سقط‌شده در سرويس بهداشتي مدرسه يافت مي‌شود که شک حاضران را به سمت تک‌تک دختران و افراد حاضر در کادر مدرسه جلب مي‌کند؛ دختراني که از طبقات مختلف جامعه به قصد آموزش و تربيت پاي به اين مدرسه گذاشته بودند، اينک سيستم آموزشي نگاهي مجرمانه به آنها داشت و کلاس درس را به دادگاهي تبديل کرده بود که فقط فضايي مملو از رعب و وحشت بر سر دختران بي‌پناه و ترسيده انداخته بود.

ناظم مدرسه که نقش مادر ساختارشکن‌ترين شاگرد مدرسه را نيز داشت در اين بحران تبديل به بازپرسي سخت دهشتناک براي بچه‌ها شده بود و با رودررو قرار‌دادن بچه‌ها سعي در فرار و تبرئه خويش نزد مافوق‌هاي خود را داشت... . بازي‌هاي نرم و يک‌دست بازيگر‌ها نشان از دروني‌کردن نقش‌ها و کار بي‌وقفه روي کاراکترها و فضاي نمايش داشت و البته شايد تجربه از واقعيتي در گذشته بود... . متأسفانه اين اثر قابل تأمل در محدوده زماني‌اي روي صحنه رفت که از اقبال بد نتوانست به ‌درستي ميزبان مخاطبان بيشتري باشد. اميدوارم اين اثر در سال جاري باري ديگر بر صحنه نمايش تمام‌قد بايستد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.